ఎలాగోలా తనను లేపాలనిపించింది. తన నిద్రను, ప్రశాంతతను డిస్ట్రబ్ చేయాలనిపించింది. నేనింత ప్రొద్దున్నే రెడీ కావడం – కేవలం సుజాత చూడాలనే. నాకూ ఓ బోయ్ ఫ్రెండ్ ఉన్నాడని, నేనతనితో కలిసి సరదాగా అటు ఇటు షికార్లు చేసి, సిన్మాకు వెళ్ళి, వస్తూ వస్తూ డిన్నర్ చేసి రూముకొస్తానని సుజాత అనుకోవాలని. అనుకొని ఈర్ష్య పడాలని. కేవలం నేనందుకోసమే రెడీ అవుతుంటే – తనలా నిద్రపోవడం నాకస్సలు నచ్చలేదు. బాగా కోపమొచ్చింది.
సుజాత మంచం ప్రక్కన స్టూలు మీదున్న మంచినీళ్ళ గ్లాసును పెద్ద శబ్దమయ్యేలా క్రింద పడేసాను. ఉలిక్కిపడి లేచింది సుజాత.
“సారీ. పొరపాటున గ్లాసు క్రిందపడింది. ప్చ్… వెరీ వెరీ సారీ…,” అంటూ గాజు ముక్కలేరడానికి క్రిందకి వంగాను.
తను మాత్రం చిరునవ్వుతో, “పొరపాటున కాకపోతే కావాలని ఎవరైనా పగలగొడతారా?జాగ్రత్త- చేతులో గాజు పెంకులు గుచ్చుకుంటాయి.” అంటూ పక్క మీద నుంచి దిగింది.
“ఏమిటే తొమ్మిదింటికే రెడీ అయ్యావ్… నీ బోయ్ ఫ్రెండ్తో షికార్లకా?” అడిగింది. సిగ్గు పడుతున్నట్లు నవ్వాను.
“మరి నీ సాజన్ని నాకెప్పుడు చూపిస్తావే?” అడిగింది సుజాత.
“త్వరగా రెడీ అయితే ఈ రోజే పరిచయం చేస్తాను” అన్నాన్నేను. లోపల మాత్రం ‘రెడీకాకు ప్లీజ్… నాతో రాకు’ అనుకుంటూ.
“మీ మధ్యలో నేనెందుకులేవే. రాకేష్ కూడా వచ్చాక అందరం కల్సి ఓ రోజు డిన్నర్ కెళదాం” అంటూ బాత్ రూంలోకి వెళ్ళింది.
“హమ్మయ్య,” అనుకుంటూ బయటకొచ్చాను. ఎక్కడికి వెళ్ళాలి. సాయంత్రం దాకా ఎలా టైం పాస్ చేయాలి? ఎలానో ఓలా రోజంతా గడిపి సాయంత్రం ఏడవుతూండగా రూము కొచ్చాను.
నేను రావడం చూసి, “హమ్మయ్య వచ్చావా?! ఎవరో వేణుగోపాలరావుగారట నీ గురించి ఫోను చేసారు” అంది సుజాత.
“వేణుగోపాలరావుగారా! ఎంత సేపయింది?”అడిగాన్నేను కంగారుగా.
“పావు గంటయి వుంటుంది.” వాచీ వైపు చూసుకుంది.
“ఏం చెప్పావ్?”
“బయటకు వెళ్ళింది, వస్తూండవచ్చని చెప్పా” అంది సుజాత. నా కంగారు చూసి ఆశ్చర్యపడుతూ.
“థాంక్ గాడ్!” గాఢంగా నిట్టూర్చి, బెడ్ మీద కూర్చున్నాను.
“ఎందుకే అంత ఆదుర్దా పడ్డావ్? ఇంతకీ ఆయనెవరు?” అడిగింది సుజాత.
“మా నాన్న గారి ఫ్రెండ్. పోయినాదివారం నేను వెళ్ళింది వాళ్ళింటికే” చెప్పాను నేను.
“ఓహ్. అదా సంగతి! కాబోయే మామగారన్నమాట!”అంది నవ్వుతూ.
మొదటిసారి నేనాడుతున్న అబద్దాలు నన్నెలా ఇరుకున పెట్టొచ్చో అర్ధమైంది. ఇలాగే ఇంకొంత కాలం నటిస్తూ పోతే, తర్వాత జీవితమంతా సుజాతకు నేనో ఫూల్ లాగ కనిపించవచ్చు. ఎలా ఈ నాటకానికి తెర దించడం?
“కాబోయే మామగారో లేక కాని మామ గారో…” అన్నాన్నేను దిగాలుగా.
“ఏమిటే ఇంతలోనే ఇలా అయిపోయావ్?”
“పెళ్ళి జరక్క పోవచ్చనిపిస్తోంది” అన్నాన్నేను ముక్తసరిగా. తర్వాత కథను ఎలా మలుపు తిప్పాలాని ఆలోచిస్తూ.
“ఎందుకే?” కంగారుగా అడిగింది.
“ఏముంది… అతడేమో మంచి పొజిషన్లో వున్నాడు. వాళ్ళ పెద్దవాళ్ళు మరేదో సంబంధం చూస్తున్నారట.”
“నీకేం తక్కువ? అందం, చదువు, సంస్కారం… మంచి కుటుంబం. ఇంతకంటే ఏం కావాలి?! అయినా అతనిష్టపడితే, వాళ్ళ పెద్ద వాళ్ళకేముంటాయి అభ్యంతరాలు?” సాలోచనగా అంది. మౌనంగా కిటికీ వైపు చీకట్లోకి చూస్తూ కూర్చున్నా.
“మీ ఇంట్లో వాళ్ళతో విషయం చెప్పావా?”అడిగింది. లేదన్నట్లు తలూపాను.
“పోనీ మీ ఇంట్లో వాళ్ళతో నేను మాట్లాడనా?”
అప్పుడే నాకు మరో మెరుపులాంటి ఆలోచన వచ్చింది. సుజాతను జాగ్రత్తగా ఉపయోగించుకుంటే – నే చెబుతున్న అబద్దం నిజం కావచ్చు. అతనితో పెళ్ళి జరగొచ్చు. తనే సాయం చేస్తానని ముందుకు వస్తోంది కాబట్టి – ఏమైనా తేడాలొస్తే – తప్పు తన మీదకు తోసెయ్యొచ్చు! నాకు పెద్దగా జరిగే నష్టమేమీ లేదు కాబట్టి – అమాయకంగా మొహం పెట్టి సుజాత వైపు చూశాను.
“ఏమని…ఏమని మాట్లాడతావ్?”
“ఏదో నేను మాట్లాడతాగా. మీ పెళ్ళి జరిపించే బాధ్యత నాది.”
“నీకెందుకంత శ్రమ… ఎలా రాసి పెట్టివుంటే అలా జరుగుతుంది.”
“స్నేహితురాలికోసం ఆ మాత్రం చేయలేనా? నువ్వేం వర్రీ కాకు. నేనీ రాత్రికే ఊరెళ్ళి, మీ ఇంట్లోవాళ్ళతో అన్ని విషయాలూ మాట్లాడతాను.”
“సుజీ… మా ఇద్దరి పరిచయం గురించి చెప్పకేం? మా ఇంట్లో వాళ్ళ గురించి నీకు తెలుసుగా! వాళ్ళ కిలాంటివి నచ్చవు.” అన్నాన్నేను.
“అబ్బా అదంతా నాకొదిలెయ్,” అంటూ వాచీ వైపు చూసింది.
తర్వాత విషయాలన్నీ చకచక జరిగిపోయాయి. గోపాలరావు గారబ్బాయి, శ్రీకాంత్తో నా పెళ్ళి వైభవంగా జరిగింది. హనీమూన్ సెండాఫ్ ఇవ్వడం కోసం ఎయిర్పోర్ట్కి అందరితో బాటు సుజాత, రాకేష్ కూడా వచ్చారు.
సుజాత కళ్ళలో సన్నటి నీటితెర.
“నేను చిన్నప్పుడు అందరినీ ఓ ప్రశ్న అడిగేదాన్ని గుర్తుందా?” అడిగాన్నేను.
“రావణాసురుడి ప్రశ్నేనా?”అడిగింది సుజాత స్వచ్చమైన నవ్వుతో.
“చిట్టీ నేను చెప్పాను కదే. అసలు రావణుడే లేడని,” అన్నాడు అన్నయ్య, మా వారికి సైగ చేస్తూ.
“రావణుడి సంగతి తెలీదు గానీ, కొందరు మనుషులకు ఒక్క తలకే ఎన్నో మొహాలు… ఒక్కో ముఖం ఒక్కో రకంగా” చెప్పాను నేను – ఎయిర్పోర్ట్ లాంజ్ గ్లాస్ డోర్ మీద నన్ను నేను చూసుకుంటూ.