“కాన్సర్. నోట్లో. అది నయం చెయ్యటానికని, కమాండో ఆపరేషన్ అని – కొంత దవడ ఎముక, నాలుక, ఆ వైపు మెడలో లింఫ్ నోడ్స్, కండరాలు తీసివెయ్యటం- చేస్తారు.”

“అయ్యో!”

“అవును. ఎన్నో కేన్సర్లకు ఇంకా సరైన చికిత్సలు లేవు. ఇలాటి దారుణమైన ఫలితాలు కొందరు మనుషులు మౌనంగా భరిస్తారు. నేను కాన్సర్ ఫీల్డ్‌లో అంతకు ముందు పని చేసి ఉన్న డాక్టర్ని. నన్ను చూస్తే మైఖల్‌కి ఇంకా కోపం రగులుతుంది. అందుకే మిమ్మల్ని పంపాను.”

“అతన్ని అలా అప్పటికప్పుడు విడిచి రాబుద్ధి కాలేదు నిసీ. నేనందుకే రాత్రి అక్కడే ఆగిపోయా.”

“చాలా మంచి పని చేశారు. మిమ్మల్ని ఈ పని మీద పంపి మీకు అనవసరంగా విషాదం కలిగించినందుకు సారీ! కానీ మీరూ ఒక బాధ్యత గలిగిన వృత్తిలోనే ఉన్నారు. కేన్సర్ వచ్చిన వారి మీద, వారి ఫేమిలీల మీద క్రూరవైద్యాల భారాలు పెట్టటమూ, అవి భరించే మనుషులు హిరోయిక్ అనే రాతలు మేగజీన్లలో ప్రచారంలో పెట్టి, మనుషుల రోగాలూ అవకరాల చుట్టూ – ఛారిటీలు, నాట్యాలూ, గానాలూ అరేంజ్ చెయ్యటం మంచిదా?”

సెప్టెంబర్ 30 రాత్రి. హిల్టన్ లాబీ రెస్టారెంట్. న్యూయార్క్ నగరం.

లాబీలో ఆనియన్ బిస్క్ సూప్ తాగుతూ మాట్లాడుకుంటున్నారు నిసి, లాజ్లో.

“జరిగినదేమిటో, అగాథా క్రిస్టీ నవల్లో ఆఖరి పేజీల్లో లాగా చెప్పమంటావా?”

“చెప్పు. నీ ఊహా కధనం.”

“మైఖల్‌కి కమాండో ఆపరేషన్ చేసి ఇంకా రెండు నెల్లు కాలేదు, అతని నోట్లో ఇంకోవైపు కేన్సర్ ఉన్నట్లు బైట పడింది. ఈ సారి రేడియేషన్ తీసుకొమ్మన్నాడు డాక్టర్ నెల్సన్ అతన్ని. ఇంత త్వరగా ఇంకో కేన్సర్ వచ్చేట్లయితే ఇంత ఘోరమైన ఆపరేషన్ ఎందుకు చేశావయ్యా? అంటే నెల్సన్ తింగిరిగా సమాధానాలిచ్చాడు. మైఖల్‌కి భగ్గున మండి, ఇప్పటికిప్పుడు నా ప్లేన్ తీసుకుని వస్తున్నా. నే వచ్చేదాకా ఇంటికి వెళ్ళకు. ఈ సాయంత్రమే నిన్ను కలుస్తా నీ ఆఫీసులో. నీ సంగతి ఏమిటో తేలుస్తానన్నాడు. నెల్సన్‌కి ఆందోళన మొదలయ్యింది. ఆ మధ్యాహ్నమే దవడ నెప్పి, ఎడమ చెయ్యి పోటు కలిగితే నెల్సన్‌కి ఏన్జియోగ్రామ్ చేశారు. కరొనరీ ఆర్టెరీలో బ్లాక్ ఉందనీ, మర్నాడే స్ట్రెస్ టెస్ట్‌కి రమ్మనీ, వెంటనే ఓపెన్ హార్ట్ సర్జరీ చెయ్యాల్సి రావచ్చనీ అతనికి చెప్పారు.

నెల్సన్ నిజానికి ఉత్త చికెన్. తన ఆఫీసులో వాళ్ళంతా ఇంటికి పోయాక ఒక్కడే కూర్చుని మైఖల్ కొసం ఎదురు చూస్తున్నాడు, తన జబ్బు, ఆపరేషన్ గురించి ఆలోచిస్తూ. ఆ భయంతో అతనికి గుండె పోటు వచ్చింది. కూర్చున్న వాడు కూర్చున్నట్లుగానే గుండె ఆగి చచ్చిపోయాడు. కొంచెం సేపటికి నెల్సన్ మీద విరుచుకు పడదామని, అసలు అతన్ని చంపాలన్నంత ఆవేశంతో వచ్చిన మైఖల్‌కి ఆశాభంగమే అయ్యింది. అతనికి పోలీసుల్ని పిలవాలని, నెల్సన్ చావు రిపోర్ట్ చెయ్యాలని – అలాటి మామూలు నీతి నియమాలు లేవు. అప్పటికే డ్రగ్స్, ఎసాల్ట్, డ్రంక్ డ్రైవింగ్- ఇలాటి చార్జెస్ మీద మాట్లాడితే ఎన్నోసార్లు అతన్ని జైల్లో పడేశారు పొలీసులు.

అతడికి విసుగొచ్చింది. అసలే ఎక్సెంట్రిక్. నెల్సన్ని స్ట్రెచర్ మీద పడేసి, బర బరా రేడియేషన్ రూంకి తోసుకు పోయి, అతని ఐడీ కార్డ్ తోనే తలుపులు తెరిచి – “ఇంత చేసింది చాలదూ? ఇంకా ఏం మిగిలిందని? నేను రేడియేషన్ తీసుకోవాలా? దేనికి? మీ డాక్టర్లకు ఏదో పని కల్పించటానికా? నువ్వే తీసుకో. పిశాచి వెధవా. హాయిగా పడుకుని రేడియేషన్ పుచ్చుకో. ఆ తర్వాత గో టు హెల్! – అని నెల్సన్ శవాన్ని ఆ బల్ల మీద పడేసి, మళ్ళీ తలుపులు వేసేసి వెళ్ళిపోయాడు.”

స్వయంగా చూసినట్లే నిసి చెపుతుంటే, ముఖంలో రంగులు మారుతుండగా ఆ కథనం విన్నాడు డాక్టర్ లాజ్లో బేకస్. తర్వాత ఉక్రోషంతో ఇలా అడిగాడు.

“నిసీ! డాక్టర్ నెల్సన్ కరొనరీ బ్లాక్ తో చనిపోయినట్లు అటాప్సీలో తెలుస్తుందని, మైఖల్ కి కేన్సర్ ఉన్నట్లూ, అతను ఇన్నొసెంట్ అని తెలిసి కూడా నువ్వు ఎందుకు అర్ధంతరంగా ఫ్రాన్స్ వెళ్ళినట్లు? నాతో ఈ చెత్త పేపర్ వర్కంతా ఎందుకు చేయించినట్లు?”

“అట్లా నన్ను దబాయిస్తే నీకు ఈ ఆర్ట్ వర్క్ ఇచ్చేది లేదు. ఎంతో ప్రేమతో, మౌంట్ ఎజ్ వాటర్ కలర్ లోకల్ ఆర్టిస్ట్ తో అప్పటి కప్పుడు గీయించుకువచ్చా నీకోసం. మన్హాటన్ లో లీ’స్ ఆర్ట్ షాప్ కి వెళ్ళి ఫ్రేం కూడా చేయించా చూడు.” అందులో ఎడమ పక్కన నిసి చిత్రించిన గుస్టాఫ్ క్లింట్ ‘ది కిస్’ ని పోలిన ఒక జంట బొమ్మ, కుడి పక్కన అదే సైజు ‘మౌంట్ ఎజ్’ వాటర్ కలర్ చక్కగా మౌంట్ చేసి ఉన్నాయి.

“ఎందుకు పారిస్ వెళ్ళానా? నెల్సన్ చావుకీ నాకూ ఏమీ సంబంధం లేకపోయినా, అతని శవాన్ని మీతో పాటు చూసినందుకు, పోలీసులు నన్ను కూడా ప్రశ్నించి, నా టెస్టిమొనీ తీసుకుని, ఈ కేసు తేలేదాకా నన్ను కోర్టులకి పిలిచీ, ఫోన్లు చేసీ… – ఈ తలకాయ నొప్పి నాకెందుకు? నీకు గుర్తు లేదోమో, నాదీ కుమార్‌దీ ఒకే పుట్టిన రోజు. హాయిగా పారిస్లో ఆ రోజు ఐఫిల్ టవర్ చూసి, సేన్‌లో పడవ షికారు చేసి ఆ రాత్రి బెస్ట్ ఇండియన్ రెస్టరాంట్ ‘రత్న’ లో భోజనం చేశాం. ఈ చచ్చిన సర్జన్ గొడవలో పడి, బ్రతికున్న నేను నా టైం ఎందుకు వేస్ట్ చేసుకోవాలి? పిచ్చి దండగ. మా పుట్టినరోజు పారిస్‌లో ఎంతో హాయిగా గడిచింది.

మర్నాడు, కుమార్ నీస్‌లో మైఖల్ని చూడ్డానికి వెళ్ళాడు. నేను ఇంటర్నేషనల్ మ్యూజిక్ స్కూల్లో ఒక కాన్సర్ట్ వింటానికి వెళ్ళాను. సమయం వృధా పోకుండా ఇంత ఆనందంగా గడిచింది.

అనుకున్నట్లే న్యూయార్క్ తిరిగి వచ్చేసరికి కేస్ దానంతట అదే విడిపోయింది కదా. అదీ కాక మైఖల్ టెస్టిమోనీ కూడా తీసుకొచ్చా గదా. అతడు శవాన్ని ఒకచోటి నుంచి ఇంకో చోటికి మార్చినందుకు ఇప్పుడు పోలీసులు గాని, హాస్పిటల్ గాని ఏమీ గొడవ చెయ్యరు. చేస్తే అందరూ ఎంతో ఉత్కంఠతో ఎదురు చూస్తున్న సినిమా కలెక్షన్లు దెబ్బతినవూ? 50- 60 మిలియన్ డాలర్ల వ్యవహారం కదా. పబ్లిక్ కి అతనికి జరిగిన అన్యాయం తెలిస్తే, సింపథీ అతని మీదే ఉంటుంది. మైఖల్ వికార రూపం బైట పెడితే హాస్పిటల్ మీద, పోలిస్ మీద, ధన నష్టం గురించి కొత్త సినిమా ప్రొడ్యూసర్లు లా సూట్లు వెయ్యొచ్చు. మైఖల్‌కి డబ్బు సంపాదించుకోటానికి ఇక ఇదే ఆఖరి చాన్స్. ఇక అతడు పబ్లిక్కి తన ముఖం చూపడు.

నేను ఓ నాలుగు రోజులు యూరప్‌లో గడిపి వచ్చినందుకు ఇందులో ఎవరికీ నష్టం రాలేదే. నువ్వు కూడా పారిస్ వచ్చి ఉంటే బాగుండేదనుకో. ఎజ్ విలేజ్లో అసలు మనిద్దరం ఫ్రూడ్రిక్ నీఛ నడిచిన ఆ దారుల్లో నడిచి, అతని జరతుస్త్రా చదివి ఉండాల్సింది. కాని నీకు ఇక్కడ న్యూయార్క్ లో బాధ్యతలున్నాయిగా! పాపం!” – నిసి నవ్వింది.

“He who climbs upon the highest mountains laughs at all tragedies, real and imaginary – Thus spake Zarathustra” అంటూ నవ్వాడు లాజ్లో కూడా.

“యూ ఆర్ ఎ వికెడ్ విచ్! పేరు మార్చుకోరాదూ నీఛ అని. సోగ్గా ఉంటుంది. కొన్నాళ్ళకు అతనిలా నీకు వెర్రి ఎక్కుతుంది. ఈ పిచ్చి బొమ్మలు నాకెందుకు. నీతో ఆంకాలజీలో ఏదో వాదన పెట్టుకుంటే నీ బ్రెయిన్ సంగతేమో గాని నా బుర్ర బాగా పని చేస్తుంది. ఐ విల్ గెట్ యూ బేక్ నిసి. ఈ ఆర్టూ, గీర్టూ, ఆర్టిస్టులూ, ఈ సాహిత్య పత్రికలూ, కుబేరుడు కుమారూ, ఇంకో సంగీతం సుకుమారూ, ఈ తిరుగుళ్ళూ – ఈ నాన్సెన్స్ ఇంకెన్నాళ్ళో సాగనివ్వను. సైన్స్ లోకి మళ్ళీ లాక్కొస్తాను. యూ జుస్ట్ వెయిట్ డాక్టర్ నిసీ షామల్! యూ జుస్ట్ వెయిట్” – అన్నాడతను ఎర్ర గడ్డం నిమురుకుంటూ.

ఆమె -పురూరవలో శారదా శ్రీనివాసన్ లా, కెథెడ్రల్‌లో బెల్స్ లా హాయిగా నవ్వింది –

“గుడ్ లక్! ఎండ్ గాడ్ స్పీడ్!” అంటూ.

(డాక్టర్ నిసీ షామల్ 2009 డైరీ నుంచి)