కాన్సర్ట్ అయ్యాక నిసి, విక్టర్ కలిసి మౌంట్ ఎజ్ కి వెళ్ళారు.
ఆ సాయంత్రపు గాలిలో ఆ ఎత్తైన కొండ, పక్కనే నిండుగా కాసి ఉన్న ఆలివ్ చెట్లు. దగ్గరలో చిన్ని చర్చ్ నుంచి గాలిలో తేలుతూ వినిపిస్తున్న ఆర్గన్ మ్యూజిక్. కొండ చరియల్లో తోటలు, విరబూసిన పూలచెట్లు, క్రింద నీలాతి నీలమైన మెడిటరేనియన్ సముద్రం. ఆ చుట్టూ ఉన్న రంగులన్నీ ఉన్న ఆమె పొడుగాటి స్కర్టూ, ఎర్రని స్వెట్టరూ ఆ ప్రకృతికి ప్రతీకగా ఉన్నాయి. అతడు జీన్స్ మీద ఒక పొడవాటి కోటు వేసుకుని ఉన్నాడు. మెడలో ఒక చిన్న సిల్క్ స్కార్ఫ్. అతని లేతగోధుమవన్నె పొడుగు జుట్టు గాలికి ఎగురుతోంది.
“కాన్సర్ట్ కి వచ్చి, ఇండియన్ మ్యూజిక్ పియానో మీద వాయించినందుకు థేంక్స్. బాగుంది. ఐ లైక్ ఇట్. మ్యూజిక్ స్కూల్లో త్వరగా జేరాలి సుమా. బద్ధకించవద్దు.”
“అలాగే. నాకు స్టయిన్వే కాన్సర్ట్ పియానో కొనుక్కోమని సూచించినందుకు, థేంక్యూ! ఇంత ఆనందం లభిస్తుందని, నేనెప్పుడూ ఊహించలేదు.”
“అవును. నాకూ అంతే. మన జీవితంలో ఈ మధురమైన సమయం వస్తుందని నేనూ ఊహించలేదు. మనకిష్టమైన కవయిత్రి – ఆమెకెలా తెలుసు? ఎలా ఊహించిందామె?” అప్రయత్నంగా విక్టర్ తెలుగులో ఇలా చదివాడు.
“ఆ పూల కొండ కొమ్ము
ఆ అద్భుత పరిష్వంగమ్ము
ఆ ప్రేమికుల జంట
ఆనాడప్పట్టు నతడు
తలదాల్చిన ద్రాక్ష తీవలు
ఆమె జులపాల మెరియు తారలు
ఆ కొండకొమ్ముకు పయనించవలెను;
ఆ గాఢప్రణయ
మా ముద్దు ఒత్తిడి
మెడ ఒంపులో నా కాముకుని ఊర్పులు
ఆ మతిమాలిన జంట
మెరుపుల జిలుగుల ఉడుపుల కాంతు
లా గాలి, ఆ రాత్రి, ఆ క్షణము,
అతిత్వరగ పరుగిడి
ఆకాంక్ష
ఆ కడనె నిలచి
అనుభవించవలెను.”
వారి హృదయాలు ప్రేమతో పరవశించి ఉన్నాయి. ఒకరి సాన్నిధ్యం ఒకరికి ఎంతో హితంగా ఉంది. సమయమో! పరుగెత్తి పోతున్నది.
“రేపు వియన్నాలో కాన్సర్ట్ ఉంది. నిసి! నేను ఇంక వెళ్ళనా?”
“నాకు ఎలా మనసులో వినిపిస్తుందో, ఆపెరా సంగీతంలా మీ గొంతులో అలా పలికిందీ కవనం. విక్టర్! తెలుగు సంగీతకారులు మీరు పాడినట్లు ఈ కవితను పాడలేరేమో. మళ్ళీ కలుద్దాం. సెలవు.”
సెప్టెంబర్ 30. నీస్ – న్యూయార్క్ మధ్యలో.
న్యూయార్క్ కు వెళుతున్న జెట్లో నిసి షామల్కు కుమార్ అద్వాని చెప్పిన కథ:
నేనతని విల్లాకి వెళ్ళినప్పుడు దారి చాలా మెలికలు మెలికలుగా, ఒక పక్కన కొండ మరో పక్కన కిందికి చూస్తే సముద్రం – చాలా సీనిక్ గా ఉంది. అతని విల్లా తోటల మధ్యలో ఉంది. అంతా ఆలివ్ చెట్లు. విరగ పూచిన దానిమ్మలు. లవెండర్, ఓలియాండర్, రోజ్మేరీ సువాసనల్తో గాలి నిండి ఉంది.
గేట్ వద్ద నా పేరు చెప్తే, గేట్ తెరుచుకుంది. బట్లర్ తలుపు తీశాడు. నేను లైబ్రరీలో అతని కోసం వేచి ఉన్నా. ఇంతలో అకస్మాత్తుగా ఒక వికారి ఆ గదిలోకి వచ్చాడు. అతనితో రెండు నల్లని రాట్వైలర్స్ ఉన్నయ్. అవి నిశ్శబ్దంగా గదిలో ఒక మూలకు వెళ్ళి అతన్ని కాపాడటానికి సిద్ధంగా ఉన్నట్లుగా, నాలుకలు వేళ్ళాడేసి వగరుస్తూ, ఒక దాని పక్కనే ఒకటి పడుకున్నయ్. వచ్చిన అతని వయసు చెప్పలేను. ముఖం ఒక పక్కకు తోసికొని పోయి ఉంది. నోరు చిన్నదై, తొస్సిపోయి లోనికి పోయింది. మెడమీద వికృతంగా తోలులా వేలాడుతూ అస్తవ్యస్తంగా అతికిన చర్మం. వేళ్ళాడబడిపోయి కుడి చెయ్యీ.
ఆ రూపం నే భరించలేకపోయా. అతనికి షేక్ హేండ్ ఇవ్వటానికి నాకు ఎంతో బెరుకు కలిగింది. నా భయాన్ని అతను గుర్తించాడు.
“షాకింగ్ గా ఉంది కదా నా రూపం. అవును నేనే, మీ మూవీ ఐడల్ మైఖల్ మార్సెల్ని. ఆ ఆయిల్ పెయింటింగ్కీ నాకూ ఏమైనా పోలిక ఉందా ఇప్పుడు? అలా అని అదెంతో పాత చిత్రం కూడా కాదు. క్రితం సంవత్సరం ఆస్కార్స్ రెడ్ కార్పెట్ మీద తీసిన ఫొటో నుంచి గీసిన చిత్రమే. ఈ లోపల నన్ను డాక్టర్లు వైద్యం చేస్తున్నామంటూ ఎలా మార్చివేశారో చూశారా?”
అతని మాటలు తొస్సిపోతున్నయి. అతన్ని అర్థం చేసుకోటమే కష్టంగా ఉంది. నాకు ఏం మాట్లాడడానికీ తోచలేదు.
“ఏం పనిమీద వచ్చారు కుమార్? బహుశా నా రియల్ ఎస్టేట్ మీద మీకు ఇంట్రెస్ట్ ఉండొచ్చు. ఇప్పుడైతే ఏవీ అమ్మాలని ఆలోచన లేదు. అసలే ఆలోచనా లేదు. బుర్ర మొద్దుబారిపోయి ఉన్నది.”
“ఈ ఉత్తరం మీకోసం.” అని మీరిచ్చిన కవరు అతని కందిచ్చి ఊరుకున్నాను.
అతడు డెస్క్ దగ్గరకు వెళ్ళి కూర్చుని అది చదువుకున్నాడు. అతని కళ్ళవెంట నీరు. రెండు రాట్వైలర్లూ గురగురలాడుతూ అతనికి పక్కనే వెళ్ళి పడుకుని, అతని చేతులను ఆప్యాయంగా ఓదారుస్తూ నాకాయి.
అతడు బరబరా సంతకాలు చేసి కొన్ని కాగితాలు డెస్క్లో పడేసి, కొన్నికవర్లో పెట్టి సీల్ చేసి నాకిచ్చాడు.
“ఈ రాత్రికి మా చెఫ్ ప్రొవాన్స్ వంటకాలు రుచి చూసి రేపు వెడుదురుగాని. ప్రొవాన్స్ వైన్స్, షెర్రీలు, కోన్యాక్ కనీసం మీరు రుచి చూస్తే ఆనందిస్తా. నాకిప్పుడు ఏ భోజనం, ఏ పానీయం ఎలానూ రుచించదు.” అన్నాడు.
కుమార్ అక్కడ కథ ఆపి, అడిగాడు.
“ఏమిటి నిసీ? ఈ ఘోరం? ఏం జరిగింది అతనికి?