“ఎందుకండీ, వాటిని ఊరికే అలా తిట్టుకుంటారూ? మీకు సమాధానం తెలియకపోవడం మూలానే కదా ఇంత కోపం?”

“అంటే? నాదంతా అహంకారం అంటావా?”

“అసలు వీటి కిటుకేమిటో తెలుసా?” అనునయంగా ఆదిగింది రాజ్యం. “వాటిల్లో పైపై అర్ధాలు కాకుండా, లోపల ఏవో గూడార్ధం పట్టుకోవాలన్నమాట. అంటే మామూలుగా అలవాటైన గాడిలో ఆలోచించకుండా, వేరే రకంగా ఆలోచిస్తే, అప్పుడు బోధపడుతాయి. చూడండి,” అని మళ్ళీ అనూప్ ని పిలిచి, “ఏదమ్మా, నీకు ఇంకొక రిడిలు వస్తే చెప్పు?” అనడిగింది బుజ్జగింపుగా.

ఆ మాటలతో అనూప్ కి మళ్ళీ కొంత ఉత్సాహం కలిగింది. “What do you get twice in a week, once in a year, but never in a day?” అని అడిగాడు.

“ఏమో తెలియదు,” అన్నాడు రవి, తొందరగా ఓటమి ఒప్పేసుకుంటే వీడి బెడద పోతుందికదా అనుకుని.

“The letter e!” నవ్వాడు అనూప్ గర్వంగా.

“హె! ఏమిట్రా నీ మొహం!”

“ఇదిగో, అదే నే వద్దనేదె,” కల్పించుకుంది రాజ్యం. “కొంచెం ఆలోచిస్తే అదే తెలుస్తుంది,” అంటూ భృకుటి ముడిచింది. ఒక నిముషంలో నవ్వేసి, “ఆఁ! తెలిసిపోయింది!” అన్నది.

“ఏం తెలిసింది?” విసుగ్గా అడిగాడు రవి.

“చూడండి,” అని ఆ పదాలను ఒక కాగితం మీద రాసింది రాజ్యం. “చూశారా? ఇ అనే అక్షరం వీక్ లో రెండు సార్లు వస్తుంది, అదే ఇయర్ అనే మాటలో ఒక్క సారే వస్తుంది. కానీ డే అనే మాటలో అసలు రానేరాదు. అదీ వాడు చెప్తోంది.”

విస్తుపోయి చూశాడు రవి. కిండర్ గార్డెన్ పిల్లలలో ఉన్నంత మేధాశాక్తి కూడా తనకు లేదనుకుంటే నమ్మశక్యం కాలేదు. సిగ్గు, అవమానం కూడా ముంచుకొచ్చాయి. కానీ ఒప్పుకోక తప్పేలా లేదు. రాజ్యం చెప్పిన మాటే నిజమేమో? తన ఆలోచనా విధం మార్చుకోవాలేమో? లేకపోతే బొత్తిగా అయిదేళ్ళ పిల్లలకి ఆటప్రాయమైన సమస్యలు కూడా తనకు లొంగబడక పోవడమేమిటీ? తికమకగా అక్కడనుంచి వెళ్ళిపోయాడు. రాత్రంతా ఈ విషయం గురించే మధనపడుతూ, చాలా ముభావంగా ఉన్నాడు. తనూ అనూప్ కలిసి అతన్ని అనుకోకుండా కించపరిచామేమోనని బాధపడసాగింది రాజ్యం. కానీ, మళ్ళీ ఆ విషయం ఎత్తడానికి ధైర్యం చిక్కలేదు.

మర్నాడు రవి ఇంటికి వచ్చీ రాగానే రాజ్యాన్ని పిలిచాడు. “నేనొక పొడుపు కథ చెప్తాను. విప్పగలవేమో చూడు.”

“మీరా? ఎక్కడ చదివారు?”

“ఎక్కడా చదవలేదు. నేనే సృష్టించాను,” అన్నాడు రవి గర్వంగా.

“మీరు సృష్టించారా?! అమ్మ బాబోయ్! అయితే తప్పకుండా వినాల్సిందే! చెప్పండి.”

మెల్లిగా చెప్పాడు రవి:

“ఆకాశంలో తిరిగే మేఘ సందేశం కాదు
నీటిలో తిరిగే హంస సందేశమూ కాదు
అంతరిక్షంలో తిరిగే అనేక చందమామల ద్వారా పంపే
ఈ సందేశం అందుకో.”

“ఆఁ?” ఏమీ అంతు పట్టలేదు రాజ్యానికి. “మళ్ళీ చెప్పండి.” చెప్పాడు రవి. ఇంకా ఏమీ తెలియలేదు రాజ్యానికి. “ఏమయ్యుంటుందబ్బా?” ఇప్పుడు విజయగర్వంతో చూడడం రవి వంతైంది. రాజ్యం దాన్ని కాగితం మీద రాసుకున్నాకూడా ఏమీ బోధ పడలేదు.

“ఓడిపోయానని ఒప్పుకుంటావా?” చిరునవ్వు చిందిస్తూ అడిగాడు రవి.

“ఉండండి. ఇంకొంచెం టైమివ్వండి,” అని అప్పటికి దాటవేసింది రాజ్యం.

రాత్రి వంటయింది. భోజనాలూ అయ్యాయి. అనూప్ ని నిద్ర పుచ్చిన తర్వాత, పదే పదే ఆ పొడుపు కథ రాసుకున్న కాయితాన్ని మననం చేసుకుంది రాజ్యం. ఏమీ ఫలితం కనిపించలా.

ఇంక ఉగ్గబట్టుకోలేక రవి, “నేను చెప్పనా?” అనడిగాడు.

“వద్దు, వద్దు,” అంటూ మళ్ళీ శోధనలో పడిపోయింది రాజ్యం.

పొడుపు కథల్లో ఇంత పాండిత్యమున్న భార్యనే పడగొట్టగలిగినందుకు రవికి ఆనందంగానూ ఉంది, ఒకవైపు భయంగాకూడా ఉంది, తానేదైనా పొరపాటు చేశానేమోనని. మళ్ళీ ఆ పొడుపు కథని తనే విప్పి, రాజ్యం నుంచి ప్రశంసలందుకోవాలని కూడా ఉంది. అందుకే, “చెప్పేస్తాను, చెప్పేస్తాను,” అంటూ వేధించడం మొదలుపెట్టాడు.

“ఉండండి,” అంటూ మళ్ళీ కాగితం వైపు చూస్తూ ఒక్కొక్క అక్షరమే కూడబలుక్కుంటూ చదివింది రాజ్యం. రవి ముళ్ళమీదున్నాట్టుగా, కాలు కాలిన పిల్లిలా, ఇలాంటి ఉపమానాలనేకం స్ఫురించేటట్టుగా, తిరుగుతున్నాడు.

ఒక నిట్టూర్పుతో కుర్చీలో వెనక్కు చేరబడింది రాజ్యం. ఆమెనే ఆత్రంగా చూస్తున్న రవి, “చెప్పేయనా?” అనడిగాడు ఉత్కంఠతో.

“సరే, చెప్పండి బాబూ, మీరే గెలిచారు,” అన్నది రాజ్యం నవ్వుతో.

ఉత్సాహం పట్టలేకపోయాడు రవి. “అయితే విను. ఆకాశంలో తిరిగే మేఘసందేశం కాదు – అర్ధమయిందా?”

“అయింది.”

“నీటిలో తిరిగే హంస సందేశమూ కాదు – ఇదీ అర్ధమయిందా?”

“ఆఁ, ఆఁ, అదేమి కాదో శుభ్రంగా అర్ధమైంది.”

“అంతరిక్షంలో తిరిగే అనేక చందమామలద్వారా -”

“అదే – ఆ అనేక చందమామలేమిటో అర్ధం అవలేదు. చందమామొక్కటే కదా!”

“ఆఁ, అదే కిటుకు. చందమామంటే ఏమిటి?”

“ఏమిటి? రాత్రి పూట ఆకాశంలో వెలుగిచ్చేది.”

“ఆ వెలుగు ఎక్కడ నుంచి వస్తోంది?”

“ఎక్కడ నుంచేమిటి? దాంట్లోంచే వస్తోంది.”

“తప్పు, తప్పు, అది సూర్యుడి నుంచి వస్తోంది.”

“సరే ఒప్పుకున్నాను.”

“సరే ఇంకా చందమామ విశేషాలేమిటి?

“ఏమున్నాయి? అది శివుడి తలలో ఉంటుంది. వినాయకుడుని చూసి నవ్వాడు. తారతో … సరే తారతో ఏదో వ్యవహారం నడిపాడు -”

“అబ్బ! ఆ పురాణాలలోకం నుంచి బయట పడతావా?” అసహనంగా అడ్దొచ్చాడు రవి. “ఈ పుక్కిటి కథలు ఆపేసి, ఖచ్చితంగా తెలిసిన నిజాలు – అంటే proven facts – మాత్రం చెప్పు.”

“అది ప్రసిధ్ధికెక్కిన పిల్లల పత్రిక,” అన్నది రాజ్యం రవిని ఉడికించాలని. కానీ అతను ఆ విసురుని పట్టించుకోలేదు. అసలు గమనించలేదు కూడా.

“చందమామ గురించిన ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే అది భూమికి ఉపగృహం. భూమి చుట్టూ తిరుగుతూంటుంది.”

“అయితే?” అన్నది రాజ్యం ఇంకా అర్ధం కాక.

“అదొక్కటేనా భూమి చుట్టూ తిరిగేది?”

“మరి? ఇంకేమున్నాయి?”

“ఇప్పుడు ఒకే గాడిలో ఆలోచిస్తున్నదెవరో?” వెక్కిరించాడు రవి. “Come on, Think! అమెరికాలో కూర్చుని ఆంధ్రాలోని TV programs ఎలా చూస్తున్నావు?”

“డిష్ టీ వీ లో.”

“అబ్బా, ఆ Diష్ లోకి ఎక్కడ నుంచి వస్తున్నాయి?”

“ఎక్కడ్ నుంచేమిటి? శాటెల్లైట్లోంచి.”

“ఇక చెప్పమ్మడూ, satelliteని మీ అచ్చ తెలుగులో ఏమంటారు?”

“ఉపగ్రహం,” అంటూనే నోరావలించేసింది రాజ్యం.

ఛాతీ పొంగించి, నిటారుగా నిలబడి, గర్వంగా చూశాడు రవి. “ఇప్పుడర్ధమయిందా, అనేక చందమామలంటే ఏమిటో?”

“ఆంటే అంతరిక్షంలో తిరిగే అనేక చందమామలు అంటే శాటెల్లైట్సు అన్నమాటా! సరే, అది అర్ధమయింది కానీ, వాటి ద్వారా పంపే ఈసందేశమేమిటీ?”

నవ్వాడు రవి. “మళ్ళీ పప్పులో కాలేశావు. వాటి ద్వారా పంపే ఈసందేశం కాదు,” అని, పొడుపుకథ రాసి ఉన్న కాగితం తీసుకుని, ఆఖరి లైన్లలోని అక్షరాలని వేలితో చూపిస్తూ చదవడం మొదలు పెట్టాడు.

“అనేక చందమామల ద్వారా పంపే ఈ – సందేశం అందుకో. అర్ధమయిందా? ఈసందేశం అని ఒక్క మాటలా చదవకూడదు. ఈ – సందేశం అని రెండు మాటలుగా విరగ్గొట్టి చదవాలి.”

“ఈ మెయిలా?!” సంభ్రమంగా అరచింది రాజ్యం.

“correct, e-mail,” విలాసంగా చూస్తూ నవ్వాడు రవి. “మొత్తానికి సాధించావు.”

కానీ రాజ్యం ఒప్పుకోలేదు. “నేను సాధించిందేముంది లెండి. ఆంతా మీరే విడమర్చి చెప్పాల్సొచ్చింది,” అంది మెప్పుదలగా చూస్తూ. “మొదటిసారే భలే మంచి ఫొడుపు కథని సృష్టించారే! పాపం చాలా కష్టపడ్డారనుకుంటాను.”

“ఏం లేదు.”

“మరి? ఎలా సాధించారబ్బా?”

నవ్వుతూ రాజ్యాన్ని చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు రవి. “నువ్వు చెప్పినట్టే. పాత గాడిలో పడి ఆలో చించకుండా, కొత్త ధృక్పధం నుంచి నరుక్కొచ్చాను.”

“అలాగా? మంచి ఫలితమే వచ్చిందే!”

“దీన్నేమంటారో తెలుసా?”

“దేన్ని?”

“ఇలా ఆలోచించడాన్ని.”

“ఊఁ హూఁ.”

“దీన్నే out of the box థింకింగంటారు,” చిరునవ్వుతో అన్నాడు రవి. మనసులో రేపు తన మానేజర్ కి తన తడాఖా ఎలా చూపిస్తాడో ఊహించుకుంటూ.