అప్పటికి తెప్పరిల్లుకున్నాడు రవి. “ఎంత పకడ్బందీగా ఉంటేనేం? అయినా ఇప్పుడు నాక్కావాల్సింది logic కాదు.”

“అదేమిటి? ఇప్పుడేగా పాపం అనూప్ రిడిల్సులో లాజిక్కు లేదన్నారు?”

అసహనంగా లేచాడు రవి. “మా మానేజర్ గాడికి logic పనికిరాదట. ఏదో out of the box thinking కావాలట.”

“అంటే?” అర్ధం కాలేదు రాజ్యానికి.

“ఏమో ఎవడికి తెలుసు? మళ్ళీ ఏదో కొత్త fad.”

“బాక్సంటే పెట్టె కదా? పెట్లో ఆలోచన ఏమిటి?”

“అది తెలుస్తే ఇక చిక్కేముందీ? అయినా వాడి మాటలకి అర్ధం పర్ధం ఏముండవు.”

“ఎందుకుండవు? లేకపోతే అతను మానేజరెల్లా అవుతాడు?”

“తెల్ల తోలు మూలాన,” తీవ్రంగా అన్నాడు రవి. అతని ఆగ్రహానికి తెల్లబోయిన రాజ్యం ఇక మాటలు పెంచలేదు. కానీ రాత్రి పడుకోబోయినప్పుడన్నది.

“మీరేమీ అనుకోకపోతే ఒకటి చెప్తాను. వింటారా?”

“ఏమిటి?” నిరాసక్తంగా అడిగాడు రవి.

“అదే. ఆ అవుట్ ఆఫ్ ద బాక్సు అంటే ఏమిటనే ఆలోచిస్తున్నా. ఒకవేళ బాక్సంటే మీ ఆఫీసని అర్ధమేమో?”

“ఏమిటీ?” వింతగా చూశాడు రవి. మళ్ళీ వెంటనే, “అయినా ఆ పిచ్చివాడి మాటలు పట్టించుకోవద్దని చెప్పానుగా?” అన్నాడు.

“కాదు. మీరే అన్నారు కదా ఒకసారి, మీ ఆఫీసులో గదులుండవనీ, ఏదో అట్ట పెట్ట్టెలో కూర్చుని పనిచేసినట్టుంటుందనీ?”

“అట్ట పెట్టెలేమిటి? ఓహో, నీ ఉద్దేశం cubicles అనా?”

“ఆఁ, అవే. ఒకవేళ మీ మానేజరు ఉద్దేశం ఆఫీసు బయటకి వెళ్ళి ఆలోచించమనేమో?”

ఆమె మాటలని తేలిగ్గా తీసిపారేశాడు రవి. “మా ఆపీసులోని సరుకులూ, కాయితాలూ, చివరకి మా ఆలోచనలు కూడా కంపెనీకి చెందుతాయనీ, వాటిమీద మాకేమి హక్కులూ లేవనీ లక్షా తొంభై కాంట్రాక్టుల మీద సంతకాలు పెట్టించుకున్నవాళ్ళు, వాళ్ళ కనుసన్నలలో లేకుండా పని చెయ్యమని చెప్తారా?”

“అదికాదండీ, ఎప్పుడూ ఉండే చోట్లోంచి బయటపడి, కొత్త పరిసరాలలోకి వెళితే, ఒక్కోసారి కొత్త ఆలోచనలు పుట్టుకొస్తాయి.”

నవ్వేశాడు రవి. “భలే analysis చెప్పావుగానీ, అనవసరంగా వాడి మాటల గురించి మధనపడకు. నాలుగు రోజుల తర్వాత వాడే మర్చిపోతాడిదంతా.”

ఇక ఆ ప్రసంగం అంతటితో ఆపక తప్పలేదు రాజ్యానికి. కానీ రవి మానేజర్ తన మాటలని మర్చిపోయిన సూచనలేమీ కనిపించలేదు. రోజు రోజుకీ రవిలో చిరాకు పెరిగిపోతున్నా, చేసేందుకేమీ తోచలేదు రాజ్యానికి. అనూప్ ముద్దుమాటలతోనైనా ఏదేనా మార్పొస్తుందేమోనని రవి ఎదుటగా వాడితో కబుర్లు సాగించేది. కానీ ఏమీ ఫలితం ఉన్నట్టు కనిపించలేదు.

యధాప్రకారం ఆ రోజు కూడా స్కూల్లో విన్న రిడిల్సు ఏవో చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు అనూప్.

“How many letters are in the alphabet?” అనడిగాడు.

“Twenty six” అని ఠక్కున చెప్పేశాడు రవి.

“హా! హా! కాదు, కాదు,” అని గంతులు వేశాడు అనూప్.

“వీళ్ళు చెప్పే చదువులు ఇలా ఏడిశాయన్నమాట. ఆల్ఫబెట్లో ఎన్ని అక్షరాలున్నాయో గూడా తెలియదు,” అని వ్యాఖ్యానించాడు రవి.

“అవును, ఇంగ్లీషులో ఇరవై ఆరక్షరాలే కదా? కాదంటున్నావేం?” అనడిగింది రాజ్యం అనూప్‌ని.

“కాదు, కాదు!” అలా గెంతుతూనే అన్నాడు అనూప్.

“అయితే నువ్వు చెప్పు, How many letters are in the alphabet?”అని చాలెంజి చేశాడు రవి.

“eleven!” అంటూ పకాలుమన్నాడు అనూప్.

రాజ్యానికి కూడా ఈ సమస్య అంతుచిక్కినట్టులేదు. “పదకొండు అక్షరాలు ఎలా వచ్చాయిరా?” అని అనూప్ ని అడిగింది.

“అవును, పదొకొండే! టీ, ఎచ్, ఈ, ఏ, ఎల్, పీ, ఎచ్, ఏ, బీ, ఈ, టీ! మొత్తం పదోకొండు అక్షరాలే కదా!” అని మళ్ళీ నవ్వు లంకించుకున్నాడు అనూప్.

“ఓరినీ! భలేగా బుట్టలో వేశావే మమ్మల్నీ!” అంటూ రాజ్యం కూడా శ్రుతి కలిపింది.

రవికి మాత్రం చిరాకు ఇంకా అధికమయింది. “చాల్లే! అలాటి చెత్త స్కూల్లో వేసిందికాక, వాళ్ళ తప్పుడు తడకల పాఠాలన్నీ సమర్ధిస్తున్నావు!” అని రాజ్యం మీద విసుక్కున్నాడు.

“కాదండీ, అది చాలా చమత్కారంగా ఉంది కదా? మనం పూర్తి ఆల్ఫబెట్ అనుకుంటాం కానీ, వాడి ఉద్దేశం ఆ రెండు మాటలనే. చాలా తెలివిగా ఉంది,” అని మెచ్చుకుంది రాజ్యం.

“తెలివి కాదు, అతి తెలివి. ఇక నుంచీ ఈ riddles ఇంటికి మోసుకురాకు! వాటివల్ల అనవసరంగా బుర్ర పాడైపోతుంది!” అని హెచ్చరించాడు రవి.

కానీ రాజ్యం దీనికి ఒప్పుకోలేదు. “అదేం లేదు. ఇలాంటి పొడుపు కథల మూలాన చాలా చాలా మంచి విషయాలు కూడా తెలుసుకోవచ్చు.”

“ఏం మంచి విషయాలు? నేన్నమ్మను,” అన్నాడు రవి. “మనవాళ్ళందరూ ఇలాంటివేం లేకుండానే గొప్పవాళ్ళయ్యారు. ఇలాంటివేవీ మన ఇంటా వంటా లేవు,” అన్నాడు పైగా.

“మహాభారతంలో కూడా పొడుపు కథలున్నాయి, తెలుసా?” చిలిపిగా నవ్వింది రాజ్యం.

“ఎక్కడ? ఏమిటి?” రెట్టించాడు రవి.

“మరి యక్షప్రశ్నలంటే ఏమనుకున్నారు? అవి పొడుపు కథల్లాంటివే. వాటినుంచి ఉపయోగపడే విషయాలెన్నో తెలుసుకోవచ్చు.”

“ఏమిటా ఉపయోగపడే విషయాలు?”

“ఆఁ, వినండి మరి. నిద్రించికూడా కన్నుమూయనిదేది?”

“ఏమిటి?” బింకంగా అన్నాడు రవి.

“చేప. అవి కళ్ళు మూసుకోకుండానే నిద్రపోతాయి, తెలుసా? అలాగే ఇంకోటి. పుట్టి కూడా చేతనత్వంబు లేనిదేదీ?”

“ఊఁ, ఏమిటి?”

“గుడ్డూ!”

“ఆఁ? గుడ్డా?”

“అవును, ఎగ్గన్నమాట. అది పుట్టిన తర్వాత కూడా, కదిలిక ఉండదు కదా!”

“ఊఁ,” గొణిగాడు రవి.

“ఇంకొకటి అడుగుతాను చెప్పండి. రూపం ఉండి, హృదయం లేనిదేమిటీ?”

“ఇదిగో, కవిత్వం చెప్పకు. నాకిప్పుడు మూడ్ లేదు.”

“కవిత్వం కాదండీ. ఇది కూడా ప్రకృతిలోని విషయమే.”

“ఊఁ, ఏమిటి?”

“రాయి.”
“ఈ రాళ్ళూ, రప్పలూ గురించి ఎవడిక్కావాలి? నా project సంగతి అంతుబట్టక నేను చస్తూంటే! కాస్త స్థిమితంగా ఆలోచిద్దామంటే, ఇంటికి రాగానే ఈ వెధవ riddles గొడవొకటి! వాటికేమైనా ప్రయోజనమా, పాడా?” విసుక్కున్నాడు రవి.