(10 అభిప్రాయాలు) మీ అభిప్రాయం తెలియచేయండి »

1. lyla yerneni అభిప్రాయం:

   May 1, 2009 2:10 pm

   పిల్లి మెడలో గంట కట్టేదెవరు? -వేలూరి వేంకటేశ్వర రావు

   అంటే? అందరికీ పనికొచ్చే ఆ పుస్తకం ఎవరు రాస్తారూ అనేనా? మీరే :-)ఎందుకంటే మీకు చిన్నయ సూరి వ్యాకరణము అంతా అర్థమవుతుంది.
   That grammar book also appears to me, as a simplified manual, small in size, written to give guidance to the writers of his time. If it is outdated, update it. Such technical manuals need updating.

   Take cinnaya suri’s grammar -simplify, modify, modernize the rules. Discard and add rules , as you see fit and give us the new Telugu grammar/style book / ‘తెలుగులో రాయటమెలా?’ అన్న పుస్తకం.

   What is so hard about that? And who says no, if you want to do it? Not me.

   లైలా

2. Rao Vemuri అభిప్రాయం:

   May 1, 2009 4:16 pm

   నేను నిఘంటువుని నిర్మించిన సందర్భంలోనే ఒక వ్యాకరణం “పుస్తకం”, ఒక స్టయిల్ “పుస్తకం” కూడ రాసుకున్నాను. స్ట్రంక్ ఎలిమెంట్స్ అఫ్ స్టయిల్, వెబ్‌స్టర్ నిఘంటువు నా బల్లమీద ఎప్పుడూ ఉంటాయి. నా స్ట్రంక్ ని ఎవ్వరో కాజేశారు; అదీ మంచికే అని ఊరుకున్నాను. ఇంతకీ ఇన్నాళ్ళూ ఈ విషయం ఎవ్వరికీ చెప్పకపోవటానికి ఒక కారణం ఉంది. ఇప్పటికే తెలుగు మాటలు నేను మరీ ఎక్కువ వాడెస్తున్నాననీ, ఇంగ్లీషు లేకుండా తెలుగులోనే రాస్తే అర్ధం అయి చావటం లేదనీ నన్ను అందరూ ఆడి పోసుకుంటున్నారు. ఈ పరిస్థితులలో నేను రాసుకున్న శైలి పుస్తకం బయట పెడితే నా మనుగడకే ముప్పేమో అన్న బెదురుతో ఇంతవరకు ఎవ్వరికీ చూపించలేదు.

   ఇది వెటకారానికి రాయటం లేదు. నేను రాసిన వ్యాకరణం పుస్తకం ఒకరికి చూపిస్తే, “తెలుగులో Ph. D. లేని నువ్వు ఈ పుస్తకం రాస్తే శంఖంలో పొయ్యని తీర్థంలా విసర్జిస్తారు. అనవసరంగా ఆయాసపడకు,” అని నాకు వారు సలహా ఇచ్చేరు.

   కనుక పిల్లికి మెళ్ళో గంట కట్టే దమ్ములు నాకు లేవు. నాలాంటి అర్భకుడిని చూస్తే ఆ పిల్లే పులై కరుస్తుంది. ఈ పని వేలూరి గారే చెయ్యాలని నేను లైలా గారిని సమర్ధిస్తున్నాను.

3. Srinivas Nagulapalli అభిప్రాయం:

   May 1, 2009 8:39 pm

   నాకు తెలిసి, అటువంటి ప్రయత్నమే ఒకటి డాక్టర్ చంద్రశేఖరరెడ్డి గారు కొన్నేళ్ళ క్రింద “వార్త” పత్రికలో “మన భాష” శీర్షికగా వ్రాసిన వ్యాసపరంపర అనిపిస్తుంది.

   సాధ్యమైనంత ఎక్కువ మందికి సాధ్యమైనంత తక్కువ వెలతో అందించే విధంగా నూరు వారాలపాటు ధారావాహికంగా సాగిన ప్రయత్నం, రచయిత పరిశ్రమకూ, అప్పటి “వార్త” సంపాదకులైన శ్రీ కె.రామచంద్రమూర్తి గారి దార్శనికతకూ, ఇప్పుడు కూడా ఆశ్చర్యపడుతుంటాను. ఆ నూరూ వ్యాసాలను సంకలం చేసి “మన భాష” అనే పేరుతో 2001 లో పుస్తకంగా ప్రచురించారు. అది భాషా పరిజ్ఞాన సాధనకు చాలా ఉపకరమైన రచన అని బూదరాజు రాధాకృష్ణ గారు బహుధా ప్రశంసిస్తూ “పరిచయం” వ్రాసారు. భాషాపరంగా, వాడుక పరంగా అది తెలిపిన ఎన్నో విషయాలు నన్ను ఆకట్టుకున్నాయి.

   Elements of Style లో అన్య భాషాలోనుంచి ఇంగ్లీష్లోకి చేరిన పదాలను ఎట్లా ఏ రూపంగా వాడాలి అన్న ప్రస్తావన లేదు, సంశయాలు లేవు కాబట్టి! కాని తెలుగుకు సంస్కృతానికి పెద్ద సంబంధమే ఉంది. “ఏది తెలుగు - ఏది సంస్కృతం”,
   “తద్భవాలా - తత్సమాలా”, “శషలు తెలుగులో లేవు”,
   “తత్సమాలు ఏర్పడే పద్దతి” “భాషల పరస్పర ప్రభావం” మొదలగు ఎన్నో అంశాలు, పొరపడే ప్రయోగాలు, పదాలు
   ఉన్నాయందులో.

   ముఖ్యంగా, పత్రికలో వచ్చింది కాబట్టి సాధారణ పాఠకులకు అందుబాటులో ఉండి, ప్రతి అంశం రెండు పేజీలకు మించకుండా (రెండువైపులున్న ఒక్క పేజీనే!) ఒక చక్కని Style లో ఉంది.
   ఎప్పుడు చదివినా ఏవో కొత్త అంశాలు (నాకు!) నేర్పే పుస్తకం. సందర్భం వచ్చింది కాబట్టి దాని ఉనికిని తెలియజేసే ప్రయత్నం
   మాత్రమే. ఆ పుస్తకమొక్కటే సరిపోతుందని కాదు. ఆ కృషి మాత్రం గుర్తించదగింది, ఇంకా విస్తరించదగింది అనుకుంటాను.
   ———
   విధేయుడు
   -Srinivas

4. దుప్పల రవికుమార్ అభిప్రాయం:

   May 1, 2009 8:48 pm

   బూదరాజు రాధాకృష్ణ ‘భాషా స్వరూపం’ “ఈనాడు” అచ్చేసింది. కానీ, అన్ని విలువల్నీ క్రమక్రమంగా వదిలేసిన ఈనాడు ఆ పుస్తకాన్ని కూడా పక్కన పెట్టేసింది. కానీ అది జర్నలిస్టులకు ప్రామాణికంగా పనికొచ్చేది …అస్పష్టత లేని వాక్యం రాయడం కోసం. కాబట్టి ప్రాచీ పబ్లికేషన్స్ పూనుకొని ఆ పుస్తకం కూడా ప్రచురిస్తే మీరన్న దిశలో ఒక మంచి పుస్తకం తెలుగులో విస్తృతంగా చలామణీలోకి వస్తుంది.

5. sUryuDu అభిప్రాయం:

   May 2, 2009 6:50 am

   బాగుంది, అనుకోకుండా నిన్న బ్లాగులో కామెంటులో ఈ పుస్తకాన్ని ప్రస్తావించాను, దానికి 50 సంవత్సరాలు నిండాయని చూసుకోలేదు. చాలా మంచి పుస్తకం.

   సూర్యుడు :-)

6. rajasankar kasinadhuni అభిప్రాయం:

   May 2, 2009 7:50 am

   రచనలు ఎలా ఉండాలి అన్న అంశం మీద సోమర్సెట్ మామ్ (William Somerset Maugham)ఒక మంచి వ్యాసం వ్రాసాడు. ఈ వ్యాసం శీర్షిక “Three aims for writers”. ఈ వ్యాసంలో ముఖ్యంగా చర్చింపబడిన అంశాలు మూడు. అవి “Lucidity, Simplicity and Euphony”. ఒక శిల్పి తన పనిముట్లతో ఒక అందమైన శిల్పాన్ని చెక్కినట్టు, ఒక రచయిత(త్రి) ఈ మూడు పనిముట్లతో ఒక చక్కని రచనని సృష్టింపవచ్చు అని అంటాడు మామ్. అందరూ చదవదగ్గ మంచి వ్యాసం ఇది.

   చిన్నయ సూరి తెలుగు వ్యాకరణం మీద పుస్తకం వ్రాయాలని ప్రయత్నించి మూడు సార్లు విఫలమయ్యాడు. నాలుగవ సారి బాల వ్యాకరణం వ్రాయడంలో సఫలీకృతుడయ్యాడు. దీనిని ఆధునీకరించడం అంత తేలిక కాదేమో (though not impoissible for someone like Sri Veluri).

   రాజాశంకర్ కాశీనాథుని.

7. B.R.Bapuji అభిప్రాయం:

   May 8, 2009 10:04 pm

   Venkateswara rao garu,
   Forgive me for writing in English script as I am not familiar with the Telugu typing.
   Your concern is genuine.
   Though you are looking for a book or a manual that illustrates the rules of speaking and or writing (in other words of Grammar), a similar if not identical book or some sort of manual was brought out by Ranganayakamma garu under the title , ‘vaaDuka bhaaSee raastunnaamaa?’ about 20 years ago and it is being reprinted till today. It is based on ten year data collected from various newspapers, essays and other writings and discussed at length. Some journalists [e.g. Nanduri Ramamohara Rao garu, K.Ramachandra Murthy garu] felt it was very helpful to those who want to write modern colloquial Telugu either in news papers and or other writings.
   If you have already read the book and yet feel the need of a separate grammar book or manual you may kindly ignore this piece of information..
   B. R.Bapuji.
   Professor, Centre for Applied Linguistics and Translation Studies, University of Hyderabad..
   [brbapuji@yahoo.com]

8. afsar అభిప్రాయం:

   May 16, 2009 11:58 am

   అనేక వెబ్ పత్రికలు, ఇతర కొత్త ప్రచురణ సాధనాలు పెరుగుతున్న ఈ కాలంలో తెలుగులో వొక శైలీ పుస్తకం చాలా అవసరం. ఈ అవసరాన్ని గుర్తించే విలువయిన వ్యాసం రాసినందుకు వేలూరి గారికి ధన్య వాదాలు. రచన - సృజనాత్మకమయినా, విమర్శ నాత్మకమయినా - కొన్ని సూత్రాలకు, నియమాలకు కట్టుబడి వుండడం వల్ల రచనకి అది బలమే. తెలుగు వాళ్లు సహజంగా ఆవేశజీవులు, ఆగ్రహ భావుకులు. విపరీతంగా పొగడ్డమో, తెగడ్డమో అలవాటయిన వాళ్లం. అందుకే, విమర్శ పేరిట వచ్చే చాలా రచనలు చివరికి కేవలం అర్ధ రహితమయిన ప్రశంసలుగా మిగిలిపోతుంటాయి. ఇక తెగడ్డం తూలనాడ్డంతో సరితూగుతుంది.

   రాత అనేది సాధనతో సాధించుకునే విద్య. అది అచ్చు కావడానికి ముందే నలుగురు చదవడం వల్ల, నాలుగు మాటలు సరిదిద్దుకోవడం వల్ల మెరుగుపడుతుంది. తెలుగులో ఈ సాంప్రదాయం లేదు. చదివిన నలుగురూ మెచ్చుకుని తీరాలన్న పసితనపు ఉబలాటం తప్ప. పొరపాటున ఎవరయినా వేరే అభిప్ర్రాయం వ్యక్తం చేస్తే, ఇక ఆ వ్యక్తిని మన చదువరుల జాబితాలోంచి తీసి పడేస్తాం. దిద్దుబాట్లు, సరిదిద్దుబాట్లు మనకి నచ్చేలా వుండాలి. తెలుగు రచయితలు, కవులు చాలా మటుకు నిరంకుశ అధికారాల్ని కోరుకుంటారు. కొన్ని తరాలుగా ఇవి మొద్దు బారిన చర్మాలు. వీటి మీద చర్నాకోల లాంటి పదాలూ, వాక్యాలు తప్ప ఇంకేవీ పనిచెయ్యవు. అందుకే, సున్నితమయిన శైలీ పుస్తకాలు ఇక్కడ పనికి రావు.

   తెలుగులో అచ్చు అనేది అచ్చోసిన ఆంబోతు లాంటిది. మనకి అచ్చు యంత్రాలు వచ్చాయి గాని, అచ్చు నియమాలు ఏమీ రాలేదు. అచ్చుకి సంబంధించిన భౌతిక ఏర్పాట్లు తప్ప నిజంగా అచ్చు సంస్కృతి రాలేదు. ఆ మాట కొస్తే, తొలి తరం ప్రచురణ కర్తలకి వున్న పాటి సంస్కృతి కూడా ఇవాళ మిగల్లేదు. ఒక రచన అచ్చుకి పంపడానికి ముందు ఏ ఏ దశలు అవసరమో ఆ ఆ దశల పట్ల మనకి శ్రద్ధ లేదు. అందుకే, రంగుల మయంగా కనిపించే ఇవాళ్టి ప్రచురణల కన్నా, ఆ నాటి వావిళ్ల, దేశి, ఆదర్శ, దక్షిణ భాషా సంస్థ ప్రచురణలు అందంగా కనిపిస్తాయి. ఆ అందం వాటి భౌతికత నించి రాలేదు, నిస్సందేహంగా అవి పాటించిన శైలీ నియమాల నించి వచ్చిందే అనుకుంటాను. అచ్చు తప్పులు లేక పోవడం కూడా ఆ నియమాల్లో భాగమే. ముందు తరాల సంపాదకులకు కూడా శైలి పట్ల ఆ గౌరవం వుండేది. ఈ తరంలో ఆ గౌరవాన్ని నిలిపే సంపాదకులు లేరు. అసలు సంపాదకుడి పాత్ర మీదనే ఇప్పుడు గౌరవం లేదు. ముఖ్యంగా అచ్చు గౌరవాన్ని పోగొట్టడంలో తెలుగు దిన పత్రికల పాత్ర పెద్దది. తెలుగు దిన పత్రికలన్నిటికీ నిజానికి శైలీ పుస్తకాలున్నాయి. అవి ఎవరూ పాటించిన పాపాన పోరు. అసలు అక్షరం ముక్క రాయడం వస్తే చాలు అనే స్థితికి దిన్ పత్రికల మార్కెట్ దిగజారి పోయినప్పుడు నిజమే, శైలి ఆందని ద్రాక్ష పండు మాత్రమే ! ఇప్పుడు సాహిత్యాన్ని పోషించేది కూడా ఈ దిన పత్రికలే కాబట్టి, సాహిత్య శైలి కూడా అంతే!

   ఈ స్థితిలో వేలూరి వ్యాసం ఒక చూపుడు వేలు. అది కొందరి కళ్ళల్లో గుచ్చుకోవడం సహజమే! కాని, కాస్త నిగ్రహంగా ఆలోచిస్తే, ఈ వేలు ఒక మంచి రచనా సంస్కృతి వైపు దారి చూపిస్తుంది. మంచి ఆలోచనల్ని అక్షరాల్లోకి అనువదించే మంచి రాత ఆ సంస్కృతికి పునాది. ఇది నేర్చుకుంటే వచ్చేది తప్ప సహజ పాండిత్యం మాత్ర) కాదు. ఆ మాటకొస్తే, సహజ పాండిత్యం ఒక ఆత్మ వంచన, భ్రమ. అలా నేర్చుకోవడానికి మన తెలుగు వాళ్లు సిద్ధంగా వున్నారా అన్నది ప్రశ్న. అసలు నేర్చుకోవడం అనే ప్రక్రియ మీద మనకి గౌరవం వుందా? ఆ గౌరవం లేకపోతే , రాత నియమాలు మనకి పనికి రావు.

9. కొడవళ్ళ హనుమంతరావు అభిప్రాయం:

   May 17, 2009 8:32 pm

   వేమూరి గారి అభిప్రాయం చదివి ఆశ్చర్యపోయాను. తెలుగులో భాషాపరమైన డిగ్రీ ఏదీ లేకుండానే ఆయన నలుగురికీ ఉపయోగపడే నిఘంటువు నొకదానిని నిర్మించారు. మరి ఎవరో ఏదో అంటారని భయపడి శైలి మిద రాసిన పుస్తకాన్ని అచ్చువెయ్యకపోవడమేమిటి? అనుభవజ్ఞులు కూడా ఇలా వెనుకంజ వెయ్యడం చాలా నిరాశ కలిగిస్తుంది.

   ఇక్కడ ప్రస్తావించిన - రంగనాయకమ్మ, బూదరాజు, దుర్గెంపూడి ల - పుస్తకాలు చెప్పుకోదగ్గవే కాని, అవేవీ, ఒంటిగా కానీ జమిలిగా కానీ, క్లుప్తత, సమగ్రత లలో Strunk and White కి సాటిరావు. కావాలంటే, “Elementary Principles of Composition,” కి సమాంతరమైనది ఈ పుస్తకాలలో ఏమైనా ఉందేమో చూడండి. వారి ప్రయత్నం ఎంతో మెచ్చుకోదగ్గదే అయినా, దానిని ఇంకా ముందుకు తీసుకుపోవాల్సిన అవసరం ఉంది.

   అఫ్సర్ గారి లాంటి విద్యావేత్తలు, అలాంటి పుస్తకాలకి ఆదరణ ఉంటుందా లేదా అని అనుమాన పడకుండా, వాటి అవసరాన్ని గుర్తించి దానినో కర్తవ్యంగా తీసుకొని రాయాలి. ఫ్రొఫెసర్ Strunk చేసిందదే.

   కొడవళ్ళ హనుమంతరావు

10. Savithri Machiraju అభిప్రాయం:

    May 22, 2009 7:37 am

    I think the problem is not lack of a style book in Telugu, but lack of instruction in any kind of writing in any language. Have any of you seen the kind of English writing produced by any of our “English medium” educated graduates? People don’t seem to know even the most basic grammar such as that a sentence should have a subject and verb, Whether in English or Telugu, this requirement doesn’t change.

    Other frequent mistakes I have seen, even in published stories, is a confusion between first person and third person when narrating. That is, a story starts out being written in the first person, but part way through, the author starts referring to the first person character in the third person. E,g: “నేను చాలా అలసిపోయాను. నీరసంగా వనక్కి వాలాడు అతను.” Or “ఆమె నిర్లక్ష్యానికి నాకు చాలా కోపం వచ్చింది. ఇలా ఈసడిస్తే తనకెలా ఉంటుంది?”

    And finally, we have the wholesale importation of English verb forms and usages, such as the passive voice (which doesn’t exist in Telugu) — e.g.: “అతన్ని ఎవరో చంపారు” అనకుండా, “అతను చంపబడ్డాడు” - or strange imitation of the present progressive tense into Telugu — e.g. “ఆమె స్నానం చేసింది” అనకుండా, “ఆమె స్నానించింది” అనడం.

    Talking of tenses, I have also seen quite a lot of confusion of past, present, and future tenses in published Telugu writings.

    First let us correct these most elementary grammatical errors, and then we can worry about style. Punctuation, paragraphing, and conciseness are second level skills for which the basis is yet lacking.

    But I second the suggestion that Vemuri garu should publish his style book.

మీ అభిప్రాయం తెలియచేయండి

Name (required)

E-mail (required)

URI

English తెలుగు ( కీబోర్డు మ్యాపింగ్ చూపించండి తొలగించండి)

ఈమాట పాఠకులకు సూచనలు చదివాను.
వాటికి కట్టుబడి ఉంటానని హామీ ఇస్తున్నాను.



Copyright© 2010   eemaaTa.com. Content can not be reproduced without the permission of the author and the eemaaTa magazine. Contact eemaaTa at submissions@eemaata.com· XHTML · CSS