అల్లా ఎంతసేపు చదివానోగాని దాహమనిపించి చదవడం ఆపి లేచి కాసిని నీళ్ళు గొంతుకులో పోసుకుని, చేతి గడియారం చూస్తే టైం రెండు మీద పది నిమిషాలు అయ్యింది. దూరంగా కుక్కలు మొరుగుతున్నాయి. బయట చింత చెట్టు మీది గుడ్లగూబ కాబోలు కూసింది. అప్పుడు వినిపించింది దొడ్లో మొక్కల మధ్య ఏదో కదిలిన చప్పుడు! చెవులు రిక్కించాను. అది క్రమంగా పెరుగుతూ నా వైపుగా వస్తున్న గజ్జల చప్పుడు! నేనున్న గది కిటికీకి అవతలే ఎవరో ఉన్నారనిపించింది. క్షణక్షణానికీ ఆ గజ్జల చప్పుడు ఎక్కువైంది, ఎవరో బయట ఎగురుతున్నట్లు, దూకుతున్నట్లు ఒకటే చప్పుడు.
“ఇంకెవరు, ఆ లంబాడీ దయ్యమే అయ్యుంటుంది. నృత్యం చేస్తోంది కాబోలు!” భయంతో నాకు ముచ్చెమట్లూ పోయడం మొదలైంది. గజ్జల జోరు పెరిగింది. మరో శాల్తీ కూడా వచ్చి చేరినట్లు అనిపించింది. లయ తాళాల పట్టింపులేమీ లేని ఆ విచిత్ర విన్యాసాన్నే అంటారు కాబోలు ‘పైశాచిక నృత్యం’ అని! బెడ్రూం వెనక తలుపునెవరో తట్టినట్లయింది. నాకింక ఒళ్ళు తెలియనంత భయంతో స్పృహ పోయింది.
మెల్లిగా కళ్ళు తెరిచాను. మూసి ఉన్న కిటికీ తలుపుల సందుల్లోంచి ఎండ లోపలికి పడుతోంది. కొంచెంసేపటికి గాని నా పరిస్థితి ఏమిటో, ఎక్కడున్నానో అంతు పట్టలేదు. “హమ్మయ్య! అయితే నేను బ్రతికే ఉన్నా!” సంతోషంతో ఒళ్ళు తడిమి చూసుకున్నా. ఎక్కడా ఏ గాట్లూ, దెబ్బలూ లేవు. పునర్జన్మ ఎత్తినంత సంతోషం వచ్చింది నాకు. ఐతే, దైవబలం ముందు క్షుద్రశక్తులు ఓడిపోక తప్పదన్నమాట! నిన్న గుడికి వెళ్ళి ఎంత మంచిపని చేశాను. ఇంట్లో దేవుడి సామాగ్రి ఉండటం వల్లనే ఆ లంబాడీ దయ్యాలు లోపలకు రాలేక పోయాయని నాకు అర్ధమైపోయింది. దిండు పక్కనే ఉన్న చాలీసా పుస్తకాన్ని నుదుటికి తాకించుకొని మళ్ళీ మొక్కుకున్నా. నాకెంతో ఉల్లాసంగా అనిపించసాగింది.
తెల్లారిపోయిందన్న ధైర్యంతొ నెమ్మదిగా లేచివెళ్ళి కిటికీ తలుపు తెరిచి తొంగిచూశా. బయటి వాతావరణం ప్రశాంతంగా, ఆహ్లాదకరంగా ఉంది. ఎక్కడా రాత్రి తాలూకు భీభత్సం సూచనలేమీ లేవు, ఒక్క చెట్టు మాత్రం ఆకులన్నీ దూసేసినట్లు బోసిగా ఉంది. నాకు ఆశ్చర్యంగా అనిపించింది, ‘దయ్యాలు ఈ చెట్టు ఆకులు ఏంచేసుకుంటాయి చెప్మా’ అనుకున్నా. కొత్తగా వచ్చిన ధైర్యంతో తలుపు తీసుకు బయటికి వెళ్ళి గోడవారగా నడుచుకుంటూ పెరడు వైపుగా వెళ్ళా. చెట్టు మొదల్లో గడ్డి, ఎవరో కసాపిసా కలయదొక్కినట్లుగా నలిగి ఉంది. దొడ్డంతా జూస్తున్న నాకు చికిలింత పొద పక్కన, ఒకటి తెల్లగా, మరొకటి నల్లగా రెండు మూటలు కనిపించాయి. ఏవిటా అవి అని కళ్ళు చికిలించి చూస్తూ ఒక అడుగు అటేపు వేశా. ఉన్నట్టుండి అవి కదిలినట్టు అనిపించింది.
భయంతో ప్రాణాలు కడంటి పోయినై, నాకు తెలీకుండానే “బాబోయ్! దయ్యాలు” అంటూ పెద్దగా కీచుకేక పెట్టి, కీళ్ళు సడలిపోయి, కుప్పకూలి పడిపోయా. నా కేకకు భయపడిన వాటిలా ఆ మూటలు రెండూ చటుక్కున లేచి నిలబడి “మే, మే, మే…” అని కోరస్లా జంటగా అరుస్తూ పెరటి గుమ్మం వైపుగా పరుగెత్తాయి. వాటి మెడల్లో వున్న మువ్వలు ఘల్లు ఘల్లుమంటూ మోగుతుంటే నాకు అంతా అర్ధమై పోయింది. ఇదేదో పన్నాగమై ఉంటుంది అనిపించింది. ఉన్నపళంగా లేచి వాటి వెనక పరుగెత్తా. రాత్రంతా ఈ మువ్వల శబ్దానికా నేను భయంతో ఒణికింది! కోపంతో ఒళ్ళు భగ్గున మండింది. నా పిరికితనానికి నాకే సిగ్గేసింది. ఇంతకు ముందే కీచుకేక పెట్టినప్పుడు నన్నెవరైనా చూసుంటే?
నేను వెళ్ళేసరికి అప్పుడే ఒక మనిషి గేటు తెరిచి మేకల్ని బయటికి తోలి తలుపు మూసే ప్రయత్నంలో ఉన్నాడు. ఒళ్ళు రగిలిపోతూండగా గమ్మున అతని చెయ్యి ఒడిసి పట్టుకున్నా. అతడు బిత్తరపోయాడు. “ఎవర్నువ్వు? ఏం చేస్తున్నావిక్కడ” అని గద్దించి అడిగా. గుట్టు రట్టయ్యిందన్నది గ్రహించి అతడు వెంటనే, “హమ్ కో మాఫ్ కర్దో సాబ్” అంటూ రెండు చేతులా నా కాళ్ళు పట్టేసుకున్నాడు లబలబలాడుతూ. ఇంటి వెనకాల ఉండే సాయిబు అతనే అని తెలిసింది. అతడు చివరకు చెప్పిందేంటంటే, లంబాడీ పిల్ల ఆత్మహత్య చేసుకున్నది నిజమే. దానిని ఆసరాగా తీసుకుని ఆ దొడ్డిని తన అవసరాలకూ, తన మేకల మేతకూ ఉపయోగించుకుంటున్నాడు. ఆ నోటా ఈ నోటా గజ్జెల మోత గురించి చిన్నగా పుకారు పుట్టించాడు. పేదవాణ్ణి క్షమించమంటూ ఒకటే కాళ్ళావేళ్ళా పడ్డాడు.
అప్పుడు నా బుర్ర చాలా చురుకుగా పనిచేసింది, చెప్పద్దూ. వెంటనే గొంతంతా మంచితనం నింపుకొని, “సరేలేవయ్యా! నువ్వు కూడా ఈ విషయం ఎక్కడా చెప్పొద్దు, నేనూ చెప్పను. సరే కాని, నువ్విల్లా చేశావని బయట పడిందా నీ చేతికి బేడీలు పడడం ఖాయం. చలపతికి తెలిసిందంటే నిన్ను ఊచకోత కోయక వదలడు, జాగ్రత్త” అన్నా వేలెట్టి బెదిరిస్తూ. ఎవరికీ చెప్పనంత కాలం తనే వచ్చి మేకలకి గడ్డి దూసుకెళ్ళమనీ, మేకల్ని మాత్రం ఇక రానీయననీ చెప్పా.
అతడు అలాగే ఒట్టేసి నాకు మరీ మరీ దణ్ణాలు పెట్టి చేసి మేకల్ని తోలుకుని వెళ్ళిపోయాడు.
ఆఫీసుకి నేను కావాలనే కొంచెం ఆలస్యంగా వెళ్ళాను. అప్పటికే సస్పెన్సులో పడి కొట్టుకుంటూ నాకోసం ఎదురుచూస్తున్న కొలీగ్సు నన్ను చూడగానే వచ్చి చుట్టుముట్టారు, ఏమయింది ఏమయిందంటూ. ఆసరికే అల్లిపెట్టుకున్న కథని ఏకరువు పెట్టేశా.
“నా పుణ్యం బాగుండబట్టి నా భార్య మేనమామ ఒక గొప్ప ఆంజనేయోపాసకుడు కనుక నేను రాత్రి గండం గడిచి గట్టెక్కా! ఆయన తనవాళ్ళందరికీ శ్రీ ఆంజనేయ రక్షాకవచం ఏనాడో ఏర్పాటు చేశారు. అది మమ్మల్ని, మా తాలూకు వాళ్ళనీ ఎల్ల వేళలా కాపాడుతుంది. క్షుద్రశక్తులవల్ల మాకే ప్రమాదం రాదు. అందుకే రాత్రి సుబ్బరంగా పడుకొని నిద్రపోయా” అన్నా డాంబికంగా. అందరూ చెవులోరబెట్టుకుని విన్నారు నేను చెప్పినదంతా.
సంతొష్ మాత్రం నన్ను నిలదీశాడు “అదేమిటి మాస్టారూ! ఈ విషయం మీరు మాకు నిన్ననే ఎందుకు చెప్పలేదు” అంటూ. నేనేం మాట్లాడలేదు. వెనకటికి ఒక మహానుభావుడు అన్నాడు ‘ఏదైనా ఒక విషయాన్ని రహస్యంగా ఉంచవలసివస్తే మనం దాన్నిగురించి ఎంత తక్కువ మాట్లాడుకుంటే అంత మంచిది. అసలు మాట్లాడకుండా ఉండగలిగితే మరీ మంచిది’ అని.
ఇంతలో చలపతి ఆఫీసుకి వచ్చాడు.మనిషి చాలా డీలా పడి ఉన్నాడు. అడిగితే, సెలవులు ఐపోడంవల్ల ఆఫీసుకు రాక తప్పలేదనీ, ఇంకా జ్వరం ఉందనీ అన్నాడు. నేను చలపతి నేమీ అనలేదు, ఇలా ఎందుకు చేశావని నిలదియ్యలేదు. కాని మిగిలినవాళ్ళు అతన్ని విడిచిపెట్టలేదు. వాళ్ళు కూడా తలా ఒక మాటన్నారు. నేనే వాళ్ళకి సర్ది చెప్పాల్సి వచ్చింది, “మేమక్కడ ఉన్నన్నాళ్ళూ మాకు గాని మాకోసం వచ్చిన వాళ్ళకు గాని ఏ కష్టం రాదు, నాదీ పూచీ” అంటూ గొప్పగా హామీ ఇచ్చా అందరికీ.
“మీరంతా ఇల్లా నా మీద విరుచుకు పడతారెందుకు, అతనికి ఏమీ కాలేదు కదా” అన్నాడు నీరసంగా చలపతి. బలరామమూర్తిగారికి చాలా కోపం వచ్చింది. “నీ పుణ్యం బాగుండి వాళ్ళకు ఆంజనేయ రక్షాకవచం ఉండబట్టి సరిపోయింది! లేకపోతే నిన్నీసరికి పోలీసులు చేతులకు అరదండాలు తగిలించి, తీసుకెళ్ళి జైల్లో పడేసి ఉండేవాళ్ళు, తెలుసా” అంటూ ఆయన కేకలేశారు.
చలపతి మొహం ఎర్రగా కందిపోయింది. “దెయ్యాల భయంవల్లే ఆ ఇల్లుకి పెద్ద రేటు లేదు. చంద్రంగారూ! మీకు దయ్యాల భయం లేదు కనుక దాన్ని మీరే ఎందుకు కొనుక్కోకూడదు? బొత్తిగా చవక” అన్నాడు అతడు విరక్తిగా. హఠాత్తుగా వచ్చిన ఈ మలుపు నాకు గగుర్పాటు కలిగించింది. నాలో ఒక మూల చిన్న ఆశ లాంటిది ఒకటి పుట్టి పిలకలు వెయ్యసాగింది. మొహంలో ఏ ఫీలింగూ లేకుండా, “ధర ఎంతట” అన్నా. “పది లక్షలు ఇచ్చి రిజిస్ట్రేషన్ చార్జస్ పెట్టుకుంటే చాలు” అన్నాడు చలపతి మొహం గంటు పెట్టుకుని.
“అదేమిటి గురూ! ఇంత వరకూ మీరు ఆరున్నర లక్షలు అనేవారు కదా” అంటూ అతని మాటకు అడ్డు వచ్చాడు సంతోష్.
“అదేం మాటోయ్! ఊళ్ళో ధరలు ఎలా పెట్రేగి పోతున్నాయో చూడటం లేదా ఏమిటి? దయ్యాల భయం వల్ల కాని లేకపోతే అది ముఫ్పైకి పైనే పలుకుతుంది. ఆ దొడ్డే చేస్తుంది ఎంతైనా” అన్నాడు చలపతి. అదీ నిజమే అనిపించింది, కాని, “నాకు పెద్ద స్తోమత లేదు. అయినా చవగ్గా వస్తోందంటే ఆశగా ఉంది, కానీ పదంటే కష్టమేమో” అన్నా, నా ఆత్రాన్ని పైకి పొక్కనీకుండా.
“నేనైనా దీన్ని వదిలించేసుకోవాలని ఎందుకు అనుకుంటున్నా నంటే, దీనివల్ల ఒరిగేదేం లేకపోయినా ఏటా కనీసం రెండు సార్లైనా, ఇల్లు పాడైపోకూడదని చేతిచమురు ఒదుల్చుకుని బాగులు చేయిస్తున్నా. అదైనా తప్పుతుందని నా ఆశ. ఆ రిజిస్ట్రేషన్ ఖర్చులేవో నేనే పెట్టుకుంటా. ఇప్పుడు మీకేమీ ఇబ్బంది లేదని తేలిపోయింది కదా, మీరందులో కాపురముండడానికి ఇక అభ్యంతరమేమిటి? మీరది కొనుక్కున్నా, అద్దెకున్నా నాకు సమ్మతమే” అన్నాడు చలపతి, ఇంకా మొహం మాడ్చుకునే.
ఇంక సాగదియ్యడం మంచిది కాదనిపించింది. పేరాశగాడు, పిరికివాడు అని కొలీగ్సంతా ముద్ర వేయకుండా నేను చేసిన సాహసం నాకు మంచి ప్రతిఫలమే ఇచ్చింది. నేను ఆ రాత్రంతా పడ్డ శ్రమ వృధా కాలేదు కదా. వెంటనే చలపతికి నేనా ఇల్లు కొంటానని అందరి సమక్షంలో వాగ్దానం చేసేశా, బ్యాంకులు పోటీపడి పిలిచి మరీ లోన్లు ఇస్తుంటే నాకేం తక్కువ,అన్న ధీమాతో.
కేలండర్ లోని పేజీ మారే సరికి ఆ ఇల్లు నా భార్య పేర రిజిష్టరైపోయింది. నేను ఆరోజున గుడి పక్కనున్న షాపులో కొన్న ఆంజనేయులవారు సంజీవనీ పర్వతాన్ని మోస్తున్నట్లుగా ఉన్న పటం మా ఇంటి ముందు ద్వారబంధం పైన మేకు కొట్టి తగిలించా ‘శ్రీ ఆంజనేయ రక్షాకవచం’ పేరుతో.