ఇలా మనము ఈ వ్యాసం అభిప్రాయాల శీర్షిక కింద ఇన్ని సార్లు రాసుకోవచ్చో లేదో తెలియదు క్షమించాలి.

మీరు మీ ఈమైల్ ఏదీ ఇవ్వలేదు.

సాహిత్య సేవ చెయ్యక పోయినా ఫరవాలేదు కానీ సాహిత్యం కనీసం అర్ధం చేసికొగలిగితే బాగుండును అని కోరిక. “ఇక్కడ” అని మీరు అన్నది ఎక్కడో అర్ధం కాలేదు. నేను ఆంధ్ర ప్రదేశ్ లో ఇంగ్లీషు మీడియం పిల్లలగురించే చెప్పాను. వీళ్ళకి చదవటం రాయటం మాట్లాడడం వస్తాయి కాని పదవ తరగతి తరవాత తెలుగుకు ఎంత సాధ్యమయితే అంత దూరంగా వుండడానికి ప్రయత్నిస్తారు.

మీరు నా ఆఖరి పేరా చదివారా? గ్లామరైజు చేస్తే, పాపులరైజ్ చేస్తే పిల్లలు ఎంత కష్టానికి కూడా వెనుకాడరు. మా పెద్ద బాబు ని వాడి పుస్తకం కాక CBSE లేక lCSE పుస్తకాలు చదమంటే అవసరం లేదు అనేవాడు. అదే IIT FOUNDATION Classes పేరుతో మిగిలిన పిల్లలు వెళుతుంటే నేనూ అని తయారయ్యాడు.

There is something called Peer group influence.

కాశీనాధుని గారన్నట్లు పిల్లలు ఏది నేర్పితే అది తక్కినవాళ్ళతో కలిసి అయిన పక్షంలో తొందరగా మన కష్టం ఎక్కువ లేకుండా తక్కువ వ్యతిరేకతతో నేర్చుకుంటారని అభిప్రాయం.

విఠ లాచార్య సినిమా ట్త్రాష్ , హేరీ పాటర్ నవల అద్భుతం.

మరీ ఎక్కువ ప్రాచీన సాహిత్యం కాకపోయినా కనీసం ఒక ఆరుద్ర, అత్రేయ పాట, ఒక శ్రీశ్రీ కవిత ని ఆనందించేలా అభిమానం పెంచాలని అసలు మాతృభాషని చులకన చేయడం అంటే తల్లిని కించపరచడం అని వాళ్ళూ అనుకోవాలని ఓ ఆరాటం.

ఆజో ఇభొ ఫౌండేషన్ల లాగ సామాన్య ప్రజానీకం లో ఈ తపన, కనిసం ఒక ఫాషన్ గా ఫీల్ అయ్యేలా చెయ్యగలగాలని. యోగా కంటె Slimming centres fitness centres ఎక్కువ popular అయినట్లు ఒక Brand Image వచ్చెలా ఏమైనా చెయ్యలేమా?

రమాదేవి గొడుగుల
బాబ్జీలు గారు: మీ ఈమైలో, మీ ఫోను నంబరో ఇవ్వగలరా?
email: rd6219@yahoo.com

మీరు ఈ విషయమై ఎవో ప్రయత్నాలు చేస్తున్నట్లు తెలిపారు. నా e-mail మీకు తప్పక పంపుతాను. మీ ప్రయత్నాల వివరాలు తెలిపినట్లైతే ఉడతా భక్తిగా నాకు చేతనైనది తప్పక చేస్తాను. మన మాతృభాష మీద పిల్లలకి గౌరవము, అభిమానము కలగజేయడం మన వలన మాత్రమే అయ్యే పని, విద్యాసంస్థలూ, విద్యాధికారులూ, మంత్రాంగాలూ ఏదో చేస్తారనుకోవడం మన భ్రమ.

With best wishes
రాజాశంకర్ కాశీనాథుని

మీ ఆందోళన చాలామంది ఆందోళన అనే నేనూ అనుకుంటున్నాను. నాలాగా, బాబ్జీలు గారి లాగా ఎందరో వుండేవుంటారు. ఒక network కావలసి వుంటుంది. అప్పుడు ఏమైనా share చేసుకోగలం. ఏ ఆలోచననైనా ఒక కార్యరూపానికి మార్చగలం. ఒక ముఖ్య విషయాన్ని మీరు మరోసారి నలుగురిముందుకి తెచ్చినందుకు మీకు నా అభినందనలు.

RAMA
bharadwaj_rama@rediffmail.com

తెలుగు మాధ్యమానికి తెలుగు భాష సజీవ స్రవంతి లా వుండడానికి తేడా వుంది. నేను నేర్చుకొన్నప్పుడు ఇన్ని కష్టమైన తెలుగు పదాలని సృష్టించే ఈ పద్ధతి లేదు. హాయిగా అటమ్ అంటె ఆటమ్ అనే చదువు కొన్నాం కానీ ఇప్పుడు పరమాణువు అని ఒక కొత్త పదాన్ని నేర్చుకోవాలి, ద్రావణి, ద్రావణేయత అని నేర్చుకొని, మళ్ళీ ఇంగ్లీషులో తర్జుమా చేసుకొవాలి . ఎన్ని స్పోకెన్ ఇంగ్లీష్ క్లాసులకి వెళ్ళినా కష్టమే. కాబట్టి తెలుగు లో చదివిన వాడు తనకి అవకాశాలు వుండాలి పెరగాలి అనే వుద్దెశం ఎక్కువ కనిపిస్తోంది. బాబ్జీలు గారన్నట్లు రేపు చైనేస్ నెర్చుకొంటే అవకాశాలు ఎక్కువ అనిపిస్తే అదే నేర్చుకుంటాము. ఇది పరమ సత్యం - తెలుగు కీ దీనికీ సంబంధంలేదు.

భాష కి సాహిత్యమంతో పరిచయం ఎక్కువ బలాన్నిస్తుంది. విస్తృతమైన పఠనతోనే ఇది సాధ్యమవుతుంది. కాని ఇప్పుడు తెలుగు సాహిత్యంతో పరిచయం తక్కువ అయిపోయింది. తెలుగు పఠనం చాలా తగ్గిపొయింది. ఈ రెండు అంశాలు ప్రోత్సహిస్తే చాల బాగుంటుంది

( Sorry it is taking too long to type in Telugu. So please excuse me for this switch )

Nowadays everything is glamorized and popularized. Including PETA sort of activism. So there should be a popularization spiced with some glamor. Like Indina idol , KBC sort.
Sankaraabharanam undoubtedly made more people start learn classical music. It compeled people to taste the classical music. I feel sad for my not able to share the the beauty in the telugu literature with my sons. But they feel that I am silly and crazy to expect them so. They don'’t mind taking extra efforts to learn about space shutles and moon rovers since it gives them identity. and recognition. we had a small quiz comepetition in Ramayanam charecters on our corporation day. Even small questions were not known to many or most were indifferent to show their knowledge. But the same gathering was asked on something more popular subject everybody was curious or showed interest. The question here is not about Ramayanam It is about the subject being a popular one or “in-thing”. So

Please note that even people who studied in telugu medium are not very comfortable when it comes to enjoying a small story in telugu or small kavitha. There are so many telugu medium students who have not read anything other than their text books. If you ask them if they have read anything other than their text books the answer one gets is no. So what exactly is our aim and objective?

I went to telugu university to ask for some help in popularizing telugu among school going children. But the people who are ready to spend lacs on popularizing to foreign nationals had no interest in this particular thing. The teachers are helpless but to teach children who feel that it is just for 10th percentage which can be dumped once exam is over. Many times the teachers themselves will not have any enthusiasm to enthuse any interest.

If any body who is really interested to promote the language other than writing or taking in elite platforms I will be most happy to work along with them. I am desperately looking for someone to help me.

Bujjilugaaru or Rama gaaru or someone who are able to understand my point if you can give your email ids I will be most happy.

Ramaadevi
rd6219@yahoo.com

7. ప్రతి విద్యార్ధీ పాఠశాలలో మాతృభాషతో పాటు మరొక్క భాష నేర్చుకుంటే చాలు. ఆ రెండవ భాష ఎవరెవరి అవసరాలకి అనుకూలంగా వారు ఎన్నుకో వచ్చు. ఈ రెండవ భాష సర్వసాధారణంగా ఇంగ్లీషు, హిందీ, సంస్కృతం, ఉర్దూ భాషలలో ఏదో ఒకటి అవటానికి సావకాశాలు ఎక్కువ.

మూడు భాషలు నేర్చుకోవాలనే నిబంధన అనవసరం.

This essay extrapolates – without sufficient support — the findings of “Student Learning in the Metros 2006” (SLM2006) research (reported by India Today). I say this because the SLM2008 report mainly bemoans the rote learning done by children in India. The choice of students studying in english medium schools in Indian metros for this study is one of convenience. They (researchers) had a test (written in English) for which they have results from 43 countries readily available. And, they find that the Indian students have scored a lot lower compared to their international counterparts. (I have qualms about the significance about these results but won’t venture there.) Dr Bhadriraju’s essay draws the unsupported conclusion that the poor performance is due to the students’ English medium education. Such a conclusion could have been warranted if a parallel study that involved children studying in their mother tongues had shown that Indian children learning in their mother tongues scored better than their English-medium counterparts on similar questions.

The other disagreement I have with the essay is that there is nothing sacred about mother tongue when it comes to being the preferred medium of learning. In my opinion, the key requirement for effective learning is that the medium / language be something the child should be able to fluent in / think in. The immigrant communities in the US and elsewhere are testament to the fact that children are quite capable of acquiring fluency in multiple languages. In other words, the fact that English is not the language spoken at a child’s home should not be a hindrance to schools equipping the child with sufficient fluency in English – especially if the child is studying in English medium schools from the beginning. In fact, at pre-schools in the USA, I have been told to continue to speak to my child in my language while they (the schools) take care of the English part. (And, unfortunately, for me, they do a much better job of teaching English to my daughter than I can of teaching Telugu to her; And, it’s been a losing battle for me.)

Also, note that the SLM2008 report blames rote learning. One could argue that poor language skills lead to rote learning. But, that’s an argument for better English language instruction at schools rather than an argument for sticking to instruction in mother tongue. Economic and historical reasons that have given English its current prominence can not be wished away. I feel a more pragmatic approach to the problem is to leverage the fact that children can be good at multiple languages. The reason children are weak in their mother tongue is not because of the society’s emphasis on English. Their mother tongue is weak, mostly, for the same reason their English is weak: the quality of teaching. (I refuse to believe that all the atrocious articles in telugu newspapers are written by reporters educated in English medium schoools.) I believe that once language education improves and people are convinced that it doesn’t take a lifetime of learning to achieve proficiency, there’ll be less of a rush to start English as a medium of instruction from kindergarten.

In my view, the problem can be tracked down to how we teach languages in India. IMO, the reason for this failure is ridiculously obvious: you can’t teach what you don’t know! The reason for our extremely poor language skills relative to the number of school years Indian children spend learning languages is that children are taught by teachers who themselves don’t have any fluency in the language. Put differently, the teachers are not native speakers of the languages being taught. My own example: I studied Hindi for 5 years: 6th grade till 10th. If I remember right, we used to have Hindi classes everyday. Assuming 150 school days per year, that works out to 750 hours of instruction time. On top of that I received training for and passed with good grades all the way upto raashTra bhaasha exam. So, 750+ hours of instruction for a single language is pretty intensive indeed. But, as I recognized very quickly, all that time I spent learning Hindi in school didn’t prepare me for a basic conversation in Hindi with a native speaker. And, I can’t understand 50% of the dialogue in a typical hindi movie. I bet that if the same 750 hours were taught by a native Hindi speaker, I would have a lot better fluency in the language. Same holds for English. At least, for English teaching we may have economic reasons. But, for not having Hindi taught by native speakers? No excuses!!

As a side note, Shashi Taroor, a writer/thinker I admire, has baffled me with his recent article “Celebrating India’s linguistic diversity”. He seems to take pride in the fact that we are a nation of a billion+ that speaks to each other in English when we meet anywhere outside our state borders. Linguistic diversity is great to have after we have achieved a common language first. And, studying multiple languages in school is good if it actually gives us the ability to function using those languages.

As I was finishing up this comment, I read earlier comments made by Kameswara Rao which seemed to echo my own sentiments.

thanks
Kondala Rao

మీ అభిప్రాయములు బాగున్నాయి. వున్న మాటలు అవి. భద్రిరాజు గారు ఒప్పినా మానినా సత్యం సత్యమే కాదా?!

మీరు సైన్సు ల్లొ పరిశోధన గురించి బాధ పడ్డారు. తెలుగులో ఇవ్వాళ ఏం పరిశోధన జరుగుతోంది?? అక్కడికి వున్న వాళ్ళు ఎవరూ జాయిన్ కావటం లేదు. ఒక కారణం వుద్యోగాలు లేవు. అక్కడ చేరి చేయగలపని ఏమీ లేదన్న స్థితి ని ఆ డిపార్టుమెంటులు రుజువు చెసేసేయి.

తెలుగు కి విద్య ప్రమాణాలలో ఎటువంటి స్థాయి వుందో అక్కడ వున్న పాఠ్య పుస్తకాలని గమనించి చూస్తే ఇట్టే తెలుస్తుంది ఎవరికైనా. ఇందుకు అక్కడ వున్న ఆచార్యుల పూచీ లేదా? వారు ఇవ్వాళ్టి ఈ స్థితి కి కారణం కాదా?

తిలాపాపం తలాపిడికెడు అన్నట్టు ఈ నిరాసక్తత వెనక ఎందరో మహానుభావులు మరి.

బహుశా వచ్చేనాళ్ళలో, వీరు సంస్కృతంలో, వీరు గ్రీకు, లాటిన్ భాషలలో పండితులు అని చెప్పుకున్నట్టే వీరు తెలుగులో పండితులండీ అని పరిచయం చేసే రోజులు ఆట్టే దూరం లో లేవనుకుంటాను.

డబ్బులు ఎక్కడ వుంటే బతికే అవకాశాలు ఎందులో వుంటే తల్లితండ్రులు వాటి వైపు తమ పిల్లల్ని పంపించాలని అనుకోవటం సహజం. దాన్ని తప్పు పట్టలేం.

అయితే అంత మాత్రాన నిజంగా భాషకి ముప్పు రాదు. తెలుగు లో రుచి పోవడానికి లేదా చదువుకున్న వాళ్ళకి చక్కటి తెలుగు పలుకుబడి రాకపోవడానికి పిల్లల అమ్మానాన్నలకి తెలుగు రాకపోవడం అసలు కారణం. ముందు వీళ్ళకి చక్కటి భాష వస్తే కదా వాళ్ళ సంతానానికి రావడానికి. నేను ఇట్లా అంటున్నానని ఎవరికైన కోపం రావచ్చుగాక, కానీ వాస్తవం చాలా చోట్ల ఇదే. ఇంట్లో తెలుగుని మాట్లాడే కుటుంబాలలో లేదా ప్రొత్సహించే కుటుంబాలలో భాష బాగానే వుంటోంది. పిల్లలకి అమ్మనాన్నలు ముందు మార్గదర్శకం కావాలి కదా? వాళ్ళే మొదట తెలుగు వదిలేస్తుంటే పిల్లలు ఎవర్ని చూసి తెలుగుని నిలుపుకొవలిటా?

అందుకని కర్ణుడి చావుకి అనేక కారణాలన్నట్టు అందరు ఇంతో అంతో బాధ్యులే!!

రామ

ప్రస్తుతం “యూనివెర్సిటీలు” “రిడండెంటు”.
అందుకే ఇన్ని పనికిమాలిన ఇంజినీరింగ్ కాలేజీలు వెలిసేయి.
ఏ పనికిమాలిన ఇంజినీరింగ్ కాలేజీ లో నయినా పిల్లల్ని జాయిన్ చెయ్యడానికి తల్లితండ్రులు తయ్యారు కానీ “యూనివెర్సిటీ” లో జాయిన్ చెయ్యడానికి ఎవరూ తయారుగా లేరు.
యూనివెర్సిటీల వల్ల ఒకప్పుడు ఎమ్ ఎస్సీ లు, పి హెచ్ డీ లూ తయరయీవారు.
అదికూడా భాషలో కాదు. సైన్సుల్లో. యూనివెర్సిటీల్లో పిహెచ్ డీ చేసి భాషనుధ్ధరించిన మహనుభావుల్ని లెక్కపెట్టండి?
పాపం ప్రస్తుతం సైన్సుని కూడా ఉధ్ధరించడంలేదు ఈ “యూనివెర్సిటీలు”
“అస్తు”

ఇంగ్లీషు వస్తే బతుకు ఇంకా బాగుంటుంది. అందరూ ఇంగ్లీషు నేర్చుకుంటారు. రేపు “అరబ్బీ” వస్తే బాగుటుంది అంటే అందరూ “అరబ్బీ” నేర్చుకుంటారు. నేర్పే వాళ్ళు తయారుగా వుంటారు.

భాష, కమ్యూనికేషన్ అవసరం తీర్చడానికే.

భాష గురించి ఇంత చర్చ దండగ, ఎందుకంటే రేపు యుస్ ఆఫ్ ఏ కన్నా చైనా వెళ్ళడం ఎక్కువ లాభదాయకం అనిపిస్తే అప్పుడు అందరం చైనీస్ నేర్చుకుని చైనా వెల్తాం. ఇంగ్లీషుని పట్టుకుని వేళ్ళాడం. అప్పుడు “అమీర్ పేట” నిండా ఇక్కడ “చైనీస్” నేర్పబడును అని బోర్డులు వెలుస్తాయి. గవర్నమెంటు ఒప్పుకున్నా, ఒప్పుకోపోయినా.

తెలివితేటలకీ, భాషకీ సంబంధం లేదు.

తెలివైనవాడికి చక్కని “కమ్యూనికేషన్ ఎబిలిటీ” వుంటే బంగారానికి సువాసన అబ్బినట్టే. “కమ్యూనికేషన్ ఎబిలిటీ” అవతలి మనిషి భాష మీద “డిపెండయి” వుంటుంది.

రాజు గారి అస్థానం లో ఉద్యోగం సంపాయించడానికి, ఒకప్పుడు సంస్కృతం, తరవాత ఉర్దూ, తరవాత ఇంగ్లీషు తరవాత ఇంకోటీ అవుతాయి.

ఈ కాల మంతా మామూలు ప్రజలు, మామూలుగానే ఇంట్లో వాళ్ళ మాతృభాష నే వాడతారు. మరీ ఎక్కడొ ప్రవాసాంధ్రులయితే తప్ప. ప్రవాసాంధ్రుల శాతం తక్కువ.

భాషనీ, సంస్కృతి నీ ప్రత్యేకించి ఎవరూ కపాడక్కర్లేదు.

భద్రిరాజు గారి వంటి వారు, మన భాషకి గౌరవం, మర్యాదా, మన్ననా దొరకాలని బాధపడతారు. అంతే.

తెలుగు కీ దీనికీ సంబంధంలేదు. ఇంగ్లీషుకీ దీనికీ సంబంధం లేదు

దుబాసీలని ఒకప్పుడు వుండీవారు.మొఘల్ దుబాసీలు వేరు. ఇంగ్లీషు దుబాసీలు వేరు. ప్రస్తుతం రాజ్యమేలుతున్న వాళ్ళ కీ ఏలబడుతున్న ప్రజల భాషకీ మధ్యన ఈ దుబాసీ ల ప్రాబల్యం.

సంస్కృతాన్ని కానీ, పాలీ ని కానీ, ప్రాకృతాన్ని గానీ ఇప్పుడు ఎవరూ ఎందుకు బతికించుకో లేక పోయేరు.

అధికారంలో ఉన్న వారు దేన్ని సమర్ధిస్తే చచ్చినట్టు ప్రజ భరిస్తారు.

అధికారం మారిపోతే అన్నీ మారిపోతాయి. అయితే ఈ కాలం లో కూడా సామాన్య ప్రజానీకం లక్షణం గా సామాన్య విషయాల్ని జాగ్రత్త పరచుకుంటారు.

నిజాం కాలం లో కూడా తెలంగాణా లో తెలుగు వుంది కదా?యాస వేరయి వుండొచ్చు.

భాషని రక్షించు కోడం మామూలు ప్రజ పని. మామూలు ప్రజ వల్లే భాషయినా స్సంస్కృతయినా నిలబడుతుంది.

ప్రభుత్వాధికారులది కాదు. వాళ్ళు వాళ్ళపొట్ట పోషించుకోడానికి ఏ వయినా చేస్తారు.
జగన్నాధ పండిత రాయలు ఏం చేసేడండీ?

1. ఇండియా టుడే సర్వే ఫలితాలకి, భద్రిరాజుగారే అన్నట్టు చాలాకారణాలు ఉండవచ్చు. మరి మాతృభాష మాధ్యమం కాకపోవడం ప్రధాన కారణమని ఎలా అనగలం? సర్వేలో ఎంపికచేసిన అన్ని పాఠశాలలూ ఇంగ్లీషుమాధ్యమం గలవే కదా. వాటిని మాతృభాషమాధ్యమం గల పాఠసాలలతో ఎలా పోల్చడం మరి?
2. అభివృద్ధి చెందిన దేశాల ఆర్థికవ్యవస్థ స్వయం సమృద్ధమైనది. కాబట్టి వారికి పరభాషమీద ఆధారపడాల్సిన అవసరం ఎక్కువలేదు. భారతదేశ పరిస్థితి అదికాదు కదా. మరి ఈ ఆర్థికవ్యవస్థ మారనంతకాలం, భాష విషయంలో వాళ్ళునడచిన దోవనే మనం నడవగలమా?
3. పరాయిభాషలో విద్య నేర్చుకోవాలంటే ముందా భాషని నేర్చుకొన్న తర్వాతనే అందులో ఇతర విషయాలు నేర్చుకోగలం. ఆ రకంగా ఆలోచిస్తే మాతృభాషలో విద్యాబోధన సులువయ్యే మాట నిజమే. కానీ, ఇంగ్లీషు మాధ్యమమున్న బడులు, దీనికిప్పుడు మరో మార్గాంతరం అమలుచేస్తున్నాయి. అదేవిటంటే, మాతృభాష ఎలా అయితే వ్యాకరణాదులు ప్రత్యేకించి నేర్చుకోకుండానే మనకి వస్తుందో, ఇంగ్లీషూ అలాగే వచ్చేటట్టుగా ప్రయత్నం చేస్తున్నాయి. దీనికోసం ఇంట్లో కూడా తల్లిదండ్రులని పిల్లలతో (L.K.G నుంచి) ఇంగ్లీషులో మాట్లాడాలని ఆదేశిస్తున్నాయి. దీనివల్ల పిల్లలకి తెలుగుకన్నా కూడా ఇంగ్లీషే అతి సహజంగా వస్తుందని! ఇదినా సొంత అనుభవం. మరి దీనికేవిటి విరుగుడు?
4. పూర్వం తెలుగుమాధ్యమంలో చదువుకున్నవాళ్ళకి కూడా, ఇప్పుడు ఇంగ్లీషుమాధ్యమంలో చదువుకున్నవాళ్ళకన్నా ఎక్కువ భాషాజ్ఞానం ఉండేదన్న విషయం అందరూ ఒప్పుకునేదే. అయితే, ఇతర విషయాల (గణితం, సైన్సు వంటివి) మాటేవిటి? ఈ కాలంలో వీటికి ఎక్కువ ప్రాధాన్యం వచ్చి, వీటి సిలబస్సు గణనీయంగా పెరిగింది కదా. మరి ఇలాటి పరిస్థితులలో, తెలుగుని మాధ్యమంగా చేస్తే, అటు ఇంగ్లీషుభాషా, ఇటు ఈ విషయాలు చదవగలిగే సామర్థ్యం పిల్లలకి ఉంటుందా? అది వాళ్ళమీద మరింత భారాన్ని పెంచదా?

మీరు చెప్పిన సూచనలలో మొదటి మూడూ, కేంద్ర ప్రభుత్వ పాఠశాలలైన జవహర్ నవోదయా విద్యాలయాల్లో అమలవుతున్నాయి. 80% తెలుగు మాధ్యమం విధ్యార్థులు 6 వ తరగతిలో ప్రవేశిస్తే, 9 వతరగతికి వారు ఆంగ్ల మాధ్యమంలో చదివేలా తయారు చెయ్యడం జరుగుతుంది.ఈ సమయంలో వీరు హిందీ కూడా నేర్చుకుంటారు. 9 నుంచీ 12 వ తరగతి వరకు తెలుగు ఒక విషయంగా కొనసాగుతుంది. ఇవి చాలా మంచి ఫలితాల్ని సాధిస్తున్నాయి కూడా.

కానీ ఇలాంటి పాఠాల్ని నేర్చుకోవడానికి మన ప్రభుత్వం తయారుగా ఉందంటారా? ఇప్పటి వీరి నిర్ణయానికి ఆర్థిక కారణమే (ఇలా చేస్తే కేంద్ర ప్రభుత్వ నిధులొస్తాయి) తప్ప సైద్ధాంతిక ఆలోచన ఉందంటారా? ఒక వేళ ఉన్నా, ప్రస్తుతం ఉన్న విద్యా విధానం, స్కూళ్ళ పరిస్తితీ, ఉపాధ్యాయుల స్థాయిని దృష్టిలో ఉంచుకుంటే అసంభవమేమో అనిపిస్తుంది.

ఈ విషయం పై నా స్వీయానిభవాన్ని నా బ్లాగులో పొందుపరిచాను.

1) “ఇంగ్లీషులో చదువు”ల వల్ల కలుగుతున్న ప్రయోజనాలు - అని చాలా మంది అనుకొనేవి నిజానికి “చదువు” వల్ల కలిగే ప్రయోజనాలు మాత్రమే. ఇంగ్లీషు మీడియం వల్ల అవి కలుగుతున్నాయన్న భ్రమ వ్యాపించింది.

2) అసలు తెలుగు మీడియంలో అధికంగా చదువడం వలన సమాజానికీ, వ్యక్తికీ కలిగే ఉపయోగాలు ప్రస్తుతం దాచిపెట్టిన నిధిలాంటివి అనుకొంటాను. దేశంలో కోటి మంది (అ)విద్యావంతుల బదులు నూరుకోట్ల విద్యావంతులు ప్రభవించే అవకాశాన్ని మనం గొయ్యి తీసి కప్పెట్టి ఉంచేసుకొంటున్నాము.

3) ఒక సినిమా చూసి వచ్చిన చిన్నపాటి పట్టణంలోని కుర్రవాడిని ఆ సినిమా కధ ఆంగ్లంలో చెప్పమనండి. ఇంగ్లీషు మీడియం అనేది వట్టి మాయ అని క్షణాలలో తేలిపోతుంది.

4) ఇప్పటి వరకు ఒక్క ప్రభుత్వానికి కూడా ఈ విషయంలో కృతనిశ్చయం లేకుండా పోయింది. ఇక ముందు కలుగుతుందన్న ఆశ లేదు.

5) నేను పదవ తరగతి వరకు తెలుగు మీడియంలో చదివాను. ఇంటర్‌లో రెండవ భాషగా తెలుగు చదివాను. నేను చాలా తెలుగు పుస్తకాలు, ఇంగ్లీషు పుస్తకాలూ చదివాను. దేని గొప్పతనం దానిది. కాని నేను చదివిన తెలుగు రచనలు ఈనాటికీ నా మదిలో ఉన్న నేస్తాలు. ఇంగ్లీషు పుస్తకాలు ప్రయాణంలో కలిసి విడిపోయిన పరిచయాలు.

నేను మద్రాసులో 1964లో 11వ తరగతి పూర్తి చేశాను. మాకు ఇంగ్లీషు, తెలుగు, హిందీ (ఇందులో సున్నా మార్కులొచ్చినా పరవాలేదు కాని ఫయినల్ పరీక్ష రాసి తీరాలి). తెలుగు గ్రాంథికంలో ఉండేది కనక కాస్త ఆముదం తాగిన మొహంతోనే చదివాననుకోండి. అయితే అప్పట్లో ఆ మాత్రమైనా క్లాసిక్స్ చదవడం మంచిదని ఆ తరవాత గ్రహించాను. కాలేజీ స్థాయిలో తెలుగు కన్నా హిందీ ‘సులభం’ అని అనుభవజ్ఞులు చెప్పిన మీదట బీ.ఎస్ సి దాకా హిందీ చదివాను. గ్రామరూ, ఛందస్సూ, సాహిత్యచరిత్రా చాలా నేర్పేవారు. ఫిజిక్స్ మెయిన్ అయినప్పటికీ. ఇంగ్లీషులో షేక్స్పియర్ నాటకాలు రెండేసీ, మిల్టన్ పేరడైజ్ లాస్ట్, బోలెడంత ప్రోజూ వగైరాలుండేవి. సైన్సుతోబాటు ఇంత ‘లాంగ్వేజి బరువు’ ఉన్నా ఇబ్బంది అనిపించలేదు.

ఈమధ్య విశాఖలోనే ఇంజనీరింగు దాకా చదువుకున్న ఒకతను తాను తెలుగు గబగబా చదవలేనని చెప్పుకున్నాడు. నా మద్రాసు తెలుగే నయమనిపించింది.