సప్తపది
నాటినుండి నేటివరకు
అ
ను
స
రి
స్తూ
నే
వున్నా
నిన్ను
నువ్వు చేయమన్నదల్లా
చేస్తూనే వున్నా
నువ్వు చూపిందల్లా
చూస్తూనే వున్నా
నువ్వు చెప్పిందల్లా
వింటూనే వున్నా
నీవెంట అడివికి వెళ్ళా
నువ్వు నిప్పులో దూకమంటే దూకా
అడివిలో అనాథగా
పిల్లలను ఒక్కదాన్నే పెంచా
నా జీవితం నిజంగా
అడవి గాచిన వెన్నెలే
చీకటిలో చేసిన తప్పును
చిటికలో మరచిపోయి
నిండు సభలో
అనుమానించి
అవమానించి
అడివికి పంపించావు
నన్నే పణముగా పెట్టి
వోడిపోయినప్పుడు
నిండుసభలో నిరంకుశుడు
ఏకవస్త్రను
నిర్వస్త్రను చేయగా
ఆడవాళ్ళలా కిమ్మనకుండా కూర్చున్నా
మిమ్ములను అనుసరించా
అడివికి వెళ్ళా
నిర్వీర్యుడవైనా
నిష్ప్రయోజకుడవైనా
నిరారోగ్యుడవైనా
నిన్ను బుట్టలో ఎత్తుకొని ఊరేగా
నువ్వు దేవుడన్నారు
కాని
నువ్వు హటాత్తుగా పోయాక
నీ దేహముతో చితినెక్కి
నేను కూడా బూడిదయ్యా
బొమ్మలపెళ్ళి ఆడే వయస్సులో
బోడితలతో జీవితాంతము
ఉపవాసాలు, వ్రతాలు చేయించినా
మాట్లాడకుండా భరించా
పుట్టింటినుండి తేలేదని
మీ అమ్మకు కోపం వచ్చి
వంటింటిలో
వంటికి నిప్పు పెట్టి
కిరసినాయిల్ స్టవ్వు పైన వంక పెడితే
రాయిలా ఊరుకున్నావు
ఆదర్శపత్నికుండవలసిన
ఆరు లక్షణాలలో
నీకు నచ్చినవి రెండే
దేవదాసిలా నిన్ను తృప్తిపరచడం
దాసిలా ఇంట్లో వెట్టిచాకిరి చెయ్యడం
వాటినే తుచ తప్పకుండా
ఇన్నాళ్ళూ పాటించా
నాటినుండి నేటివరకు
అ
ను
స
రి
స్తూ
నే
వున్నా
నిన్ను
నువ్వు చేయమన్నదల్లా
చేస్తూనే వున్నా
నువ్వు చూపిందల్లా
చూస్తూనే వున్నా
నువ్వు చెప్పిందల్లా
వింటూనే వున్నా
ప్రేమతో ప్రీతితో
ఆశతో ఆసక్తితో
శుభోదయాన్ని
సుఖోదయాన్ని
నిరీక్షిస్తున్నా
కాని
వెలుగు లేని
వెన్నెల లేని
సుదీర్ఘమైన
రాత్రి అయింది
ఈ నా జీవితం
నా మెడలో వేలాడేది
ఉరితాడో పసుపుతాడో
సర్పమో రజ్జువో
ఈ మూడు ముళ్ళు
నన్ను ఉక్కిరిబిక్కిరి చేస్తున్నాయి
శ్వాస పీల్చుకోవడం కూడా కష్టమే
ఈ బ్రహ్మముడిని విప్పుతాను
విప్పి తీరుతాను
అవునో కాదో
ఇదా అదా
చేద్దామా వద్దా
ఉండాలా వెళ్ళాలా
చివరకు
జీవించడానికే నిర్ణయించాను
ఉంటాను
ఉండి వెళ్తాను
ఏడడుగులు కాదు
మూడడుగులు కాదు
ఒక్కడుగు కూడా పెట్టను
నీతో
ఇకమీద
నువ్వుశెట్టి అభిప్రాయం:
January 7, 2008 10:16 am
ఏ అడుగైనా వెనకడుగు వేయక ముందుకు వెళ్ళగలిగితే చాలు. మీ థీమ్ బాగుంది.
raviteja అభిప్రాయం:
February 25, 2008 11:19 pm
చాలా బాగుంది; నాకు నచ్చింది; మీరు ఇలాగే వ్రాయండి!
baabjeelu అభిప్రాయం:
August 2, 2008 7:25 am
ఈ కవితలోని అమ్మాయికి, (ఉదయకళ గారికి కాదు)
అమ్మడూ సెబాస్.
మా నాన్నమ్మా, అమ్మమ్మా,అమ్మా, మా మేనత్తలూ, మా దొడ్డమ్మలూ, మా పిన్నిలూ, మా అప్పచెల్లెళ్ళూ, (నిజాయితీతో రాస్తున్నాను మా ఆవిడా, మరదలూ)
అందరి బాధా ఇదే.
మంచి నిర్ణయం తల్లీ.
అన్యాయాల్ని ఎదిరించీవాళ్ళు అన్యాయాలవల్ల బాధపడ్డవాళ్ళేనని మా గురువుగారు రావిశాస్త్రిగారనీసేరు. నిజవేనమ్మా.
మంచి నిర్ణయం కొండా.
అందులోనూ “ఎకనామికల్ ఫ్రీడమ్” ఉన్న ఈ రోజుల్లోనా ఈ బాధలు.
పట్టపగలు బయటికి వచ్చీ అమ్మా, చెప్పు తీసుకుని కొట్టినట్టుంటుంది మా ఎమ్ సీ పీ లందరికీ. బాగుండదనుకుంటే, నీ ఇష్టం.
మంచి నిర్ణయం పండూ.
నువ్వు “రమణగారు” అన్నట్టు నీ కష్టాల్ని నువ్వే భరాయించుకోగలవు, నీ తిండి నువ్వే హరాయించుకోగలవు.
ఇన్ని తరాలు ఎందుకాగేవు పాపాయీ?
అల్లప్పుడే వాణ్ని “అగ్గిలోకి దూక మంటావురా?” అని నిగ్గతీయవలిసిందమ్మా.
ఆ తరవాత ఇంకోణ్ణి “ఏవనుకుంటున్నావురా? నన్ను పణంగా పెట్టడవేవిటి? నీ ధర్మం మొహం మండా” అని “ఫిల్టు” పట్టుకుని ఆ లెంపా ఈ లెంపా వాయించీవలసింది.
“బెటర్ లేట్ దేన్ నెవర్”.
“అమ్మోరుకి దండవెడతాం” కానీ ఆడపిల్లని అణగతొక్కెస్తాం.
“అమ్మోరు” నిజంకాదు, ఆడపిల్ల నిజవని మాకు తెలుసు.
“అటూ ఇటూ సూడక”, “ఈ మెయిలో” అదేటొ నాకు చరిగ్గా తెల్దు దానికోసం సూడక బయల్దేరమ్మడూ. మరేటీ బయంలేదు. బయల్దేరు తల్లీ.
నోట్ టు జయప్రభ: ఈ కవితని ఎలా మిస్సయిపోయేరూ?