మీ పలవరింతల్లో ‘మన” అనే నిజమూ, తప్పటడుగులు వేసే పిల్లాణ్ణి పరిగెత్తించేలా చేసే నిజాయితీ కనిపించాయి. వీధి చివర కిరాణా కొట్టు వాడిలా “తూనిక రాళ్ళ” తో కొడుతున్నారని అనిపించలేదు. మీ అనుభవాల్లో కూసింత ‘అందమూ,’ పలవరింతల్లో పిసరంత “పేమా: కనిపించాయి. అందుకే రాసాను.
ఆ మధ్యనే ఓ సాహితీ సదస్సులో “చేయి” తిరిగిన ఓ పెద్ద రచయిత కనిపించారు. ఆయన రాసిన కథల ప్రస్తావన తెస్తూ, “చదివి, బాగుందని విమర్శించండి” అంటూ ఆయనకేం కావాలో నికార్సుగా సెలవిచ్చాడు. నేనేమీ అలా అడగ లేదు కదా? రత్తాలూ, రాంబాబుల “అడ్డబుర్ర” నడ్డం పెట్టుకొని పలవరించినా, “బాలకిష్టుడి” స్థాయిలో చెప్పినా, “బినాకా గీత మాలా” స్టైల్లో రేటింగ్ ఇస్తూ “అభీ ఆ రహే హై - ఆప్ కీ మన్ పసంద్ ” అని ఊరించినా, ఆ “చేతల్లో” నిజాయితీ కనిపించింది. అందుకే రాయమని అడిగాను. తెంపరి తనాలూ, కోతి చేష్టల్లా అనిపించలేదు. మీ వాక్యాలు “నిజ్జం” గా గిలిగింతలు పెడుతున్నాయి. పిచ్చితల్లి “గానాపసూనాంబ” మీదొట్టు. కావాలంటే రమణ గారబ్బాయి “బుడుగు” నడగండి. “సత్తెపమాణికం” గా చెబుతున్నాను. ఇంకోటి.
సంపాదకుల ఉజ్జోగం చూస్తే, ఊరు చివర మంగలి గుర్తుకొస్తాడు. కత్తెర వాళ్ళ ఆయుధం. వెంట్రుకలయినా పీగ్గలరు. అవసరమైతే మెడైనా తెగ్గోయగలరు. “యాబ్రాసి” మొహానిక్కూడా “మహేష్ బాబు” కటింగ్ ఇవ్వగలరు. కాబట్టి వారితో కాస్త “జాగర్త” గా ఉండాలని అప్పుడేప్పుడో ” టౌన్ హాల్లో గిరీశం” దంచుకుంటూడగా ఈ నాలుగు ముక్కలూ చెవిన పడ్డాయి. సరిగ్గా కత్తెరేయలేదని మాసిన తలని మోయలేం కదా? నెల తిరక్కుండా అక్కడికే పరిగెడతాం. అయినా “కత్తెర” ఎక్కడ లేదు చెప్పండి? జీవితమే ఓ పెద్ద కత్తెర. కావల్సినవి అతికించుకుంటాం, అక్కర్లేనివి ఆవతల విసిరి పారేస్తాం. కాదంటారా?
మీ “పలవరింత” అనుభవంలో తప్పటడుగులేదు.
-సాయి బ్రహ్మానందం
( కావాలనే “అప్పుతచ్చు” అని రాసినా, మీరన్నట్లు గిలిగింతల కొటేషన్లో ఇరికించడం మరిచాను. మే బి, నెక్స్ట్ టైం. )

రామూ లాగే నేను కూడా నాకిష్టవయిన “ఈ మాట” శీర్షికలన్నిటికీ, నా అభిప్రాయాలు రాసీసేను. “అనుభవించి, పలవరించి, తూనిక రాళ్ళ తో కొలవకుండా.”

మృణాలిని గారి వుపన్యాసం గురించి నేను రాసిన అభిప్రాయం లో నేను అవాకులూ చవాకులూ రాసీసేను. “ఈ మాట” సంపాదకులు నా తోక కత్తిరించీసేరు. కత్తిరించడం వల్ల “మరియాదా” వచ్చింది. ఆ మర్యాదపూర్వకమైన అభిప్రాయాన్నే ప్రచురించేరు.

సామాన్య పాఠకుడు, మీలాటి వ్యాసకర్తల, కవుల రచనలు తప్పకుండా చదువుతాడు. చాలా నచ్చుతాయి, కొన్ని నచ్చవు. అదే “మీ అభిప్రాయం తెలపండి” లో “అప్పుతచ్చు”లతో సహా “సబ్మిట్” చేసేస్తాడు.

మీరూ, మీరూ రాసిన వాటిల్లో తప్పులు మాలాటి పాఠకులకి తెలీవు. మాకు తెలిసిందల్లా “తొలాట కష్టం” అనో “వోరం ఆడ్డం కష్టం” అనో “అదురు బినాకా టాపు” అనో అనడం. అది నిజాయితీ తో కూడిన అభిప్రాయం. తప్పవచ్చు “రైటవొచ్చు.”

చివరాకర్లో సిన్నముక్క.
“ఫలించిన వృక్షానికే రాతి దెబ్బలు” కదా?
మీరూ, కొడవళ్ళవారూ, భైరవభట్లవారూ, వైదేహీ శశిధర్ గారూ, మూలా సుబ్రహ్మణ్యం గారూ, రవికిరణు గారూ, జెజ్జాల క్రిష్ణమోహనుగారూ, పప్పు నాగరాజు గారూ, భైరవభట్ల వారూ, ఇలపావులూరి వారబ్బాయీ, లక్ష్మన్నగారూ, ఇత్యాదులతో సంపాదకులు వేలూరివారూ & కో; మీ అందర్నీ మించిపోయి ఉదయకళ గారూ, మీరంతా ఫలించిన వృక్షాలు.
అందుకే మీ రచనల్లో నచ్చినవి ” జిత్ నా ఖాయా మీఠా థా” పధ్ధతిలోనూ, నచ్చనివి ” జో హాత్ న ఆయా ఖఠ్ఠా థా” పధ్ధతిలోనూ నా లాటి పాఠకులు అభిప్రాయాల్ని వ్యక్తీకరిస్తారు, విమర్శించం.

ప్రస్తుతం మీరు వ్యక్తీకరించిన అభిప్రాయంలో, అప్పుతచ్చు అని మీరు రాసేరు. కావాలనే మీరు రాసుంటారు. అలాటప్పుడు “అప్పుతచ్చు” అని “కొటేషన్స్‌లో” పెట్టుంటే “చమక్”మని కితకితలు పెట్టుండీవారు. నా సందేహం ఏవిటంటే రాయడంలో “మిస్టేక్ సే గల్తీహోగయా హోగా” నేమోనని.

సాయిగారూ, నేను “సప్తపది”కి రాసినది విమర్శా? అనుభవించి పలవరించడవా?

ఆవతల వాళ్ళు నొచ్చుకోకుండా మీరు రాస్తున్న కామెంట్లు బావున్నాయి. మీ చురకలూ, వ్యంగ్యాలూ నచ్చాయి. ఒక్కోసారి తిడుతున్నారో లేక పొగుడుతున్నారో తెలీకుండా బాణాలేస్తున్నారు. సేరున్నర బియ్యంలో పంటి కింద ఒక్క రాయి పడినా తిన్నది రుచించదు. మీ బాధ అర్థమయ్యింది.
కాకపోతే నాకున్న అభ్యంతరమల్లా ఒక్కటే! మీ విమర్శ ఇంకాస్త వివరంగా ఉంటే మాలాంటి వాళ్ళకి ఉపయోగ పడుతుంది. ఆలాంటి తప్పులు తిరిగి దొర్లకుండా జాగర్త పడ్డమూ జరుగుతుంది.
మీరు కాదన్నా, అవునన్నా ఇంటర్నెట్ పత్రికలతో, ముఖ్యంగా ఈమాటతో, పాత సంచికలు చదవడమూ, వాటిపై కామెంట్లు రాసే వెసులుబాటూ వుంది. అదే అచ్చు పత్రికలయితే ఈ సమస్యే లేదు. తెలుగునాట పత్రికల్లో అప్పుతచ్చులూ, తలలేని వాక్యాలూ కనిపిస్తూనే ఉంటాయి. చేయి తిరిగిన రచయితలూ తక్కువేం తినలేదు. దాన్నెవరూ పట్టించుకున్న పాపాన పోరు. అది వేరే విషయమనుకోండి.
మీరొచ్చాక కామెంట్లకి కాస్త ప్రాణం లేచొచ్చినట్లుంది.
భాషతో నిమిత్తం లేదు. వాక్యం ఎవరిదన్న పట్టింపూ లేదు. రావిశాస్త్రిదయినా, బీనాదేవి దయినా, చలం దయినా, లత దయినా, రంగనాయకమ్మ దయినా, ఏదైనా మాకిష్టమే!
చురకలతో ముక్కు మీద గుద్దినా పరవాలేదు.
బాణాలూ, పిడిగుద్దులూ, మెచ్చుకోళ్ళూ, తలనిమరడాలూ, అన్నీ స్వీకరిస్తాం.
చివరాకరుగా చిన్న విన్నపం. మీరూ కాస్త ‘చేయి చేసుకోండి’.

-సాయి బ్రహ్మానందం
P.S: దయచేసి ఎక్కడ తప్పులున్నాయో స్పష్టంగా చెబితే అందరికీ ఉపయోగ పడుతుందని నా అభిప్రాయం.

“అసలు విషయం ఏమిటంటే, ప్రవాసంలోని జీవితం తెలియాలంటే, ప్రవాసంలో బతకటంలో తప్ప వేరే దారి లేదు. నివాస ఆంధ్రుడు ఎన్ని సార్లు అమెరికాకి వచ్చి వెళ్ళినా, అమెరికాలో తెలుగు వారి జీవితాన్ని అర్ధం చేసుకోటం, వీలు పడదు.”

మీరు చెప్పిన పై విషయం నిజమే ననిపిస్తున్నది.
పై విషయం నిజమైతే, మీరు స్త్రీ ఐతే తప్ప స్త్రీ జీవితం మీకు అర్థం కాదు . మీరు పాఠకురాలికిచ్చిన ఈ కింది సమాధానం చూస్తే మీకు స్త్రీలలో ప్రతిభావంతులున్నారన్న సంగతి అసలు తెలియదేమో అనిపిస్తున్నది.
లక్ష్మన్నా! మీరు, మీ వ్యాసంలో మొదటి పేరాలొ ఉదహరించిన తెలుగు తేజోమూర్తులను, మీరు క్రింద చెప్పిన విధంగా వృద్ధిలోకి తెచ్చినవారిగా స్త్రీలను గుర్తిస్తున్నారు కాని స్త్రీలు స్వయంగా తేజోమూర్తులని, మీకు అనిపిస్తున్నట్లుగా లేదు.

“పాఠకురాలికి: మీరు చెప్పే దాకా, ప్రతిభావంతులైన తెలుగు స్త్రీలను మర్చిపోయాన్నన్న విషయమే తెలియలా! అసలు నేను ఆ కోణం నుంచి తేడాగా ఎప్పుడూ చూడలా. ఒక్క మనవి. ఎంతో మంది తల్లులు, అక్కలు, చెల్లెళ్ళు, మరెంతో మంది స్త్రీమూర్తుల ప్రేమా, దయ, వాత్సల్యం లేకుండానే తెలుగు తేజోమూర్తులు వృద్ధి లోకి వచ్చారని నేననుకోను. దయచేసి ఇటువంటి తేడాలు మరి తీసుకు రావద్దు.”

పాఠకురాలిని ఇంకెప్పుడూ ఇలాటి తేడాలు తీసుకురావద్దంటున్నారు. ఎంచేత? పాఠకురాలు మీరు మర్చిపోయిన ఒక ముఖ్య విషయం గుర్తు చేశారు. మంచిదేగా! కాదా?

లైలా.

పాఠకురాలికి: మీరు చెప్పే దాకా, ప్రతిభావంతులైన తెలుగు స్త్రీలను మర్చిపోయాన్నన్న విషయమే తెలియలా! అసలు నేను ఆ కోణం నుంచి తేడాగా ఎప్పుడూ చూడలా. ఒక్క మనవి. ఎంతో మంది తల్లులు, అక్కలు, చెల్లెళ్ళు, మరెంతో మంది స్త్రీమూర్తుల ప్రేమా, దయ, వాత్సల్యం లేకుండానే తెలుగు తేజోమూర్తులు వృద్ధి లోకి వచ్చారని నేననుకోను. దయచేసి ఇటువంటి తేడాలు మరి తీసుకు రావద్దు.

సరిపెల్ల వారికి: అయ్యా సూర్యనారాయణ గారూ! 1980 లలో మీతో కలిగిన పరిచయం, మళ్ళీ ఈ మాట ద్వారా గట్టిపడుతోంది. తెలుగు నాట తెలుగు వాడి వ్యవసాయంలో ముఖ్యమైన పంట, వరి. వరి విత్తు నాటాక, కలుపు తీసి మరొక చోట పాతటం అవసరం. అలాగే, తెలుగు వాడు, తెలుగునాట నుంచి బైటకు వచ్చేదాకా, శోభిల్లే అవకాశం ఉండదేమో! నిజానికి రోహిణీప్రసాద్ గారు, ఆంధ్రాలో ఎప్పుడూ నివసించలా! కానీ, ఆయన ముంబాయి నివాసం ఆయన హిందూస్తానీ అభిరుచుల్ని సానపెట్టింది, అని అనుకుంటాను. ఈమాట కోసం మీ ఆస్ట్రేలియా అనుభవాలు పంచుకోమని కోరుతున్నా.

కొత్తపాళీ గారు: ఇందులో నా వ్యక్తిగత విశేషాలు కేవలం ప్రతీకలే. నేను, నా కన్నా వయస్సులో మాత్రమే చిన్న వారయిన వారికి ఏం చెప్పాలో అన్నదానికి ప్రయత్నమే ఈ నా రచన.

కొడవళ్ళ హనుమంత రావుగారు, శ్రీనివాస్ నాగుల‌పల్లి, మోహన రావు గారు, వికటకవి గారు : మీ అభిప్రాయాలకు ధన్యవాదాలు. నేను రాసిన వాటితో అందరూ ఏకీభవించాలని నేనెప్పుడూ అనుకోలేదు. ఒక దేశం వెళ్ళ కుండా, ఆ దేశం గురించి రాయవచ్చు. అలాంటప్పుడు, రచయిత సమర్ధుడయి, అందరిచేతా “భేష్” అనిపించుకుంటే, ఆ రాత మంచి ఫిక్షన్ అవుతుంది. వాటి గురించి నేను ప్రస్తావించటం లేదు. ప్రవాసాంధ్రులకు స్వానుభవంలోకి వచ్చిన విషయాలు ఎందుకు, ఎలా చెప్ప గల్గాలి అన్న ఆలోచన నా రాతలకి మూలం.

అందరికీ నమస్కారాలతో,

లక్ష్మన్న

http://en.wikipedia.org/wiki/Madhira_Subbanna_Deekshitulu

నేను ఉహా(కాల్పనిక)రచనలు గా పేర్కొన్నవి మనం ఎన్నో ఏళ్ళుగా ఆదరిస్తూ వచ్చిన జానపద కధలు, భేతాళ కధలు, తాంత్రిక కధలు వగైరాలు.

ఇకపోతే, ప్రత్యక్షముగా ఒక ప్రాంత ప్రజలతో గడపకపోయినా, ఎందరో పాశ్చాత్యులు మన భాషని, సంస్కృతిని అర్ధం చేసుకొని మనకు సంబంధిత గ్రంధాలెన్నో రచించారు, అనువదించారు. నాకు తెలిసి బుద్ధుడు, బౌద్దమతం, తాంత్రిక బౌద్దం పైన మన వాళ్ళ పుస్తకాలకంటే, విదేశీయులు రాసినవే ఎక్కువ.

ఇకపోతే, సి.పి.బ్రౌన్ గారు తన నిఘంటువులో ఉదహరించిన ప్రతి పదం యొక్క ప్రయోగం ప్రత్యక్షంగా చూసి ఉంటాడంటారా? ఆయన సంగ్రహ పరచిన సామెతలు అంతే. ఆయన చదివిన ఇతర పుస్తకాల ప్రభావం ఉండదంటారా? ఇది మరో పద్ధతి, మనకు తెలియని విషయాలపై పరిశోధించి రాయటంలో.

ఇంకాస్త మీరన్నదానికి దగ్గరగా ఉండే ఉదాహరణలంటే, అంగారకుడి మీద జీవం ఉండొచ్చు అన్న విషయాన్ని తీసుకొని గ్రహాంతరవాసులపై కోకొల్లలుగా వచ్చిన రచనలు, సినిమాలు. చాలా వరకు ప్రాచుర్యం పొందాయి. ఎవరు చూసారు అక్కడి మనుషులు, వాళ్ళ వేషభాషలు (అసలంటూ ఉనా కూడా)?

ఇప్పటి కాలానికి వస్తే, చాల దేశాల నగరాల మ్యాపులు గూగుల్ ద్వార
చూడవచ్చు. (నాకు ఎప్పుడైనా బెంగళూరు, మదరాసు, ఇత్యాదులపై
మమకారము కలిగితే ఈ మ్యాపుల ద్వార రహదారులను, భవనాలను చూచి
ఆనందిస్తా.) Internet ద్వారా అన్ని విషయాలు సేకరించుకోవచ్చు.
ఒక దేశంలో కాలు పెట్టకుండా ఆ దేశంపై రాయడం అంత కష్టం
కాదనుకొంటాను.

విధేయుడు - మోహన

ఆ సూత్రం ప్రవాసంలో ఉండి వచ్చినవాళ్ళకి వర్తించదని నేననలేదు. తప్పకుండా వర్తిస్తుంది. నిజానికి, నేను లక్ష్మన్న గారితో కొంతవరకే ఒప్పుకుంటాను అంటూ, ఆయన అన్నదాంట్లో నేను అంగీకరించని విషయమొకటుందని ఓ ఉదాహరణతో పాటు వివరించాను. (పేరివ్వడం మర్చిపోయాను - పి. సత్యవతి గారి “మంత్రనగరి”)

మరో ఉదాహరణ ఇచ్చి విరమిస్తాను. ఉన్నవ రాసిన “మాలపల్లి” కి ఇతివృత్తం పల్లెలో ఉండే ఓ దళిత కుటుంబం. ఉన్నవ దళితుడు కాడు; వాళ్ళ జీవితానికీ ఆయన జీవితానికీ చెప్పుకోదగ్గ తేడా ఉంది. అయినా గూడా వాళ్ళ జీవితం గురించిన ప్రత్యక్ష అనుభవం ఆయనకుంది - ఎందుకంటే వాళ్ళూ ఆయన ఉండే సమాజంలో భాగమే. ఎంత ఊహాశక్తి గల రచయిత అయినా తను వేరే సమాజంలో ఉంటూ “మాలపల్లి” లాంటిది రాయలేడు అని నా నమ్మకం. రాస్తే అది కత్తిమీదసాము లాగుంటుంది.

“మనం ఇంటర్నెట్ యుగంలో కొచ్చాం, ప్రపంచమంతా ఒక చిన్న కుటుంబం,” అంటే నేనొకటడుతాను. గత వంద సంవత్సారాలలో అనేక దేశాల్లో అనేక మార్పులొచ్చాయి. ప్రచార సౌకర్యాలలో ఊహించలేనంత మార్పులొచ్చాయి. కాస్త విద్యావంతులైన వాళ్ళకి వేరే దేశాల్లోని జీవితాల గురించి కొంతవరకైనా తెలుసుకోడానికి అవకాశం కలిగింది. కాని రచయితలెవరైనా కేవలం తమ ఊహా శక్తి నుపయోగించి తామెప్పుడన్నా నివసించిన దేశంలో కాక వేరే దేశంలో ఉన్న మనుషుల జీవితాలని ఇతివృత్తంగా తీసుకొని గొప్ప సాహిత్యం సృష్టించారా? సృష్టిస్తే, తెలుగులో కానీ ఇంగ్లీషులో కానీ, దయచేసి కొన్ని పేర్లివ్వండి.

కొడవళ్ళ హనుమంతరావు

“ఇంటర్నెట్ తోనూ, ఈమాట తోనూ, ఇరవై నాలుగ్గంటలూ ప్రసారమయ్యే టీవీ షోల తోనూ వేరే వాళ్ళ జీవితం గురించి తెలుసుకోలేమా? సృజనాత్మక సాహిత్యం సృష్టించలేమా?” అంటే ఎక్కడో కొడవటిగంటి కుటుంబరావు అన్న మాటలు గుర్తుకొస్తున్నాయి: సాహిత్యం జీవితవృక్షాన పూసే పువ్వు అనే ఉపమానం వాస్తవమనుకుంటే, సాహిత్యాన్నించి సాహిత్యం పుట్టడం, పువ్వునుంచి పువ్వు పుట్టడం లాంటిది - అసంభవం.

అసాధ్యం, అసంభవం అన్నవి పెద్ద మాటలనుకోండి. ఎక్కడన్నా మినహాయింపులుండొచ్చు.

కాని లక్ష్మన్న గారితో నేను కొంతవరకే ఒప్పుకుంటాను. ఎందుకంటే ఆయన నివాసాంధ్రులు ఎన్నిసార్లు ఇక్కడకొచ్చి వెళ్ళినా అమెరికాలోని తెలుగు జీవితం అర్థంచేసుకోలేరన్నారు. జీవితం, తెలుగు వాళ్ళదే అయినా, చాలా విశాలమయింది. ఇక్కడ ఉన్న వాళ్ళకయినా అది అర్థమయ్యేది అసంపూర్తిగానే.
రెండు మూడు నెలలు వాళ్ళ పిల్లల్ని చూడటానికి వచ్చినవాళ్ళు, తాము చూసి అనుభవించినంతలో అర్థం చేసుకొని రచనలు చెయ్యొచ్చు.

మొన్నో కథ చదివాను: అమెరికాలో తెలుగు వాళ్ళు సత్యనారాయణ వ్రతం ఎంత ఘనంగా - మీగడలతో భోజనం, తాంబూలంతో ఫాటు వెండిగిన్నె ప్రదానం - చేసుకుంటున్నారో, ఒకరింట్లో స్వామి వారొకరు యజ్ఞం ఎలా జరిపించారో చెప్పి, ఇండియాలో లక్ష వత్తుల నోము ఎవరూ చేస్తున్నట్లు లేరు; అది కూడా ఇక్కడ చూసే భాగ్యం కలుగుతుందేమో అన్నారు.

అలాంటి కథలు విలువయినవే; నిజానికి చుట్టపుచూపుగా వచ్చిన నివాసాంధ్రులే అవి మిన్నగా రాయగలరేమోమో. అవి చదివి, అక్కడ కంటే ఇక్కడే మన సంస్కృతి గురించి ఎక్కువ పట్టించుకుంటూన్నామని సంబరపడొచ్చు; లేదా, పెరిగిన ఆర్థిక స్తోమతుతో పాటు పెరగకూడనవేవో మనలో పెరుగుతున్నాయని విచారించనూ వచ్చు - చదివే వారి దృష్టిని బట్టి.

కొడవళ్ళ హనుమంతరావు

అమెరికా చాలా సార్లు వచ్చినంత మాత్రాన ఇక్కడి వారిని అర్థం చేసుకున్నామనుకోవడం ఎంత పొరపాటో, అసలు అమెరికా ను ప్రత్యక్షంగా చూడకపోయినంతమాత్రాన ఒకరికి ఈ విషయాలు ఏవీ చచ్చినా అర్థం కాలేవు అని అనుకోవడం అంతే పొరపాటు.

పది కాలాలపాటు కాపురం చేసిన దంపతులు, తమ భార్య (లేదా భర్త) కన్నా ఇంకెవరో తమని ఎంత బాగా అర్థం చేసుకున్నారని చెప్పుకోవడం పెద్ద వింతా కాదు, మనకు కొత్తా కూడా కాదు కదా!

సహృదయత, సమగ్రమైన నిశిత పరిశీలన, తప్పిదాలను, అపోహలను దిద్దుకునే ఔదార్యం ఉంటే ఎవ్వరైనా ఎవ్వరి సమస్యలనైనా అర్థం చేసుకోగలరు. ప్రపంచమే ఒక కుగ్రామంగా మారిపోతున్న నేటి ప్రసార వ్యవస్థలో ఇక్కడ ఉన్న వాళ్ళే ఇది వ్రాయగలరు, అక్కడున్న వాళ్ళే అది వ్రాయగలరు అని అనలేం. ఇక్కడి వాళ్ళు అక్కడికి, అక్కడి వాళ్ళిక్కడికి వస్తునే ఉన్నారు, ఉంటారు.

ఎక్కడ పొందిన అనుభవాలు అని కాక, ఎంత లోతుగా గ్రహించిన అనుభూతి అని బేరీజు వేసుకుంటే ఎవ్వరు చెప్పినా అది మనకు తాకుతుంది. అసలు “ఈ మాట” పత్రికే ఒక చక్కని ఉదాహరణ. ఎక్కడో నేర్చిన తెలుగులో, ఎప్పుడో నేర్చుకున్న భాషలో ఎక్కడెక్కడికో వచ్చి వ్రాస్తూ మాట్లాడుకూంటున్నాం,
ఎంకా చెప్పాలంటే, ఎంతో కొత్త విషయాలను అంతే పాత భాషలో చెప్పుకుంటున్నాం కదా! ఇక వేరే చెప్పేదేముంది.

విధేయుడు
Srinivas

నిజమే. నేనూ గమనించాను.

ఇక ఆస్ట్రేలియా మాటకొస్తే అక్కణ్ణుంచి బి.శారద ఏపీవీక్లీ డాట్ కామ్ లో నలుపు తెలుపు అనే శీర్షికతో ఆసక్తికరమైన వ్యాసాలు రాస్తున్నారు.

- ఒక పాఠకురాలు

మీ రానున్న వ్యాసావళి కోసం ఎదురుచూస్తూ,
భవదీయుడు,
రాజేంద్ర కుమార్ దేవరపల్లి