కొంతకాలం తర్వాత….

ఓ రోజు హరి ఆఫీసులో ఉండగా బ్రూస్ వచ్చాడు.

“హరీ ! యూ గాట్ ఎ మైల్. బై మిస్టేక్, దే కెప్ట్ ఇన్ మై ఫోల్డర్. బై ద వే, ఐ ఫర్గాట్ టు టెల్ల్ యు. మరీనా ఈస్ ఎక్స్పెక్టింగ్ ఎ బేబీ ఇన్ 5 మంత్స్ !”

” ఒహ్ ! ఐ సీ ! కంగ్రాట్యులేషన్స్ ! ” అంటూ హరి అభినందించాడు. పని ఉందని బ్రూస్ అక్కడనుండి వెళిపోయాడు. ఎవరి దగ్గరనుండా అని ఆత్రంగా ఉత్తరం చించాడు హరి. అది తండ్రి రాజారావు దగ్గరనుండి..

విప్పి చూసి, చదవడం మొదలు పెట్టాడు.

ప్రియమైన హరికీ, దివ్యకీ,

నేను మీ డాడీ ని.. ఎలా మొదలు పెట్టాలో తెలియడం లేదు.

ఎప్పటి నుండో నా మనసుని మీ ముందు విప్పాలని చాలాసార్లు అనుకున్నాను. ఫోన్ లో మాట్లాడు దామనుకున్నాను. కానీ నే చెప్పబోయే విషయాలకి అందరి ప్రశ్నలు అడ్డు వస్తే నేను చెప్పబోయేదీ, నా మనసులో ఉన్న అనిశ్చిత పరిస్థితి మీకు అర్థంకాదన్న ఇదితోనే మీతో ఫోన్ లో మాట్లాడ లేక పోయాను. నేను చేసిన పని మీరిద్దరూ హర్షించరు అన్న విషయం నాకు తెలుసు. అందుకే మీకు చెప్పకుండా నేను పెళ్ళి నిర్ణయం తీసుకున్నాను. చాలా మంది దృష్టిలో నా నిర్ణయం తప్పుగా అనిపించవచ్చు. కానీ నేనేమీ తప్పు చేయలేదనే నా దృఢ నమ్మకం.

మీ అమ్మ, నేనూ ప్రేమించి పెళ్ళి జేసుకున్నాం. అందర్నీ కాదని ఎదురించి జీవించాం. మీరిద్దరూ మాకు పుట్టారు. మీ అమ్మ మరణంతో నేను సగం చచ్చిపోయాను. కానీ నా ముందు మీరిద్దరూ ఉన్నారు. మీ భవిష్యత్తు ఉంది. అది తీర్చి దిద్దడానికే నేను నా బాధని దిగమింగి మిమ్మల్ని ఏ లోటూ రాకుండా పెంచాననే అనుకుంటున్నాను. మీకు పెళ్ళిళ్ళు అయ్యాయి. మీరిద్దరూ అమెరికాలో సెటిల్ అయ్యారు. మీ ఇద్దర్నీ చూసి నేను చాలా గర్వ పడుతూ ఉండే వాడ్ని. మీ కోసం రెండు సార్లు అమెరికాకి కూడా వచ్చాను. మీ జీవితం చూసాను. క్షణం తీరికలేని మీ జీవితాలు చూసాక ఎందుకొచ్చిన ఈ తాపత్రయం అనిపించింది. మీరున్నారు, నేను మీ దగ్గరగా ఉన్నాననే భావన తప్ప, నాకు తోడుగా ఒంటరితనమే కనిపించింది. నాకు నా వయసు వాళ్ళ స్నేహం లేదు. ఒకవేళ ఉన్నా అది పరిమితమే! మీ దగ్గర ఉన్నన్నాళ్ళూ బాగానే ఉన్నా, మనసులో వెలితిగానే ఉండేది. ఇది నేనెప్పుడూ మీకు తెలియకుండానే ప్రవర్తించాను. అమెరికా నుండి వచ్చాక నాకు హార్ట్ ఎటాక్ వచ్చింది. మీరిద్దరూ మీ మీ జీవితాల ఒత్తిళ్ళ వల్ల, మీకున్న సమస్యల వల్లా రాలేకపోయారు. నాకు అనారోగ్యం చింత కంటే మీరిద్దరూ రాలేకపోయారన్న బాధే ఎక్కువగా ఉండేది. మీరు రాలేకపోవడాని మీకున్న కారణాలు మీకున్నాయి. కాదనను. కానీ నా పరిస్థితి ఏమిటి? రోజుకొక సారి ఫోన్ లో మాట్లాడేసి, నాకు డబ్బు పంపింస్తే నాకు అనందం వస్తుందునుకున్నారా?

ఒకరకంగా మీరు నన్ను చూడడానికి రాలేదన్న బాధే నన్ను రోజూ దహించివేసేది. మిమ్మల్ని ఎంతో ప్రేమగానే చూసాను కదా..మరి నా పెంపకంలో లోపమా అన్న వ్యాకులత నన్ను దొలిచివేసింది. నాకు మీరిద్దరూ ఉన్నారు అన్న భావన నా మనసుకి దూరం అయ్యింది.
నాకు ఎటాక్ వచ్చి ఆరు నెలలు దాటినా మీరు రాలేదు. నేనూ కోలుకున్నాను కదా ఎందుకు రావడం అనుకున్నారేమో అని నేననుకున్నాను. నేనా ప్రయాణం చేసి అక్కడకి వచ్చి ఆ ఒంటరితనంతో స్నేహం చేసే కన్నా, ఇక్కడే ఉండడం నాకు శ్రేయస్కరం అనిపించింది. ఏడాది దాటింది. మీరిద్దరూ వస్తారన్న ఆశ పోయింది. ఈ వయసులో ఒంటరి తనం నన్ను బాధించింది. నాకూ ఒక తోడు లేదా ఒక మనిషి అవసరం అనిపించింది. అదే సమయం లో మన ఇంట్లో అద్దెకు దిగిన లక్ష్మి పరిచయమయ్యింది. ఆవిడ భర్త చనిపోయాడు. ఆవిడ టీచర్ ఉద్యోగం చేసుకుంటూ పిల్లాడిని పోషిస్తూ జీవితం వెళ్ళ బుచ్చుకుంటోంది.

నేను ఒక్కడినే ఉంటూ, వండుకు తింటున్నానని తెలిసి ఆవిడ రోజూ కూరలు పంపేది. మీ పిన్ని వాళ్ళూ నేను ఆసుపత్రిలో ఉండగా వచ్చి వెళ్ళారు. ఆ తరువాత వాళ్ళెవరూ మళ్ళీ రాలేదు. డాక్టర్ అంకుల్ నాకు చాలా సాయం చేసారు. ఓ నెల తరువాత వాళ్ళమ్మాయి దగ్గరకి ఆస్ట్రేలియా వెళ్ళారు. నేనొక్కణ్ణే అయ్యాను. నానుంచి ఏమీ ఆశించకుండా నాకు సేవలు చేసింది లక్ష్మి. ఆవిడకి చెయ్యాల్సిన అవసరం లేదు. నేను మీ అమ్మని ఎంతగా ప్రేమించానో, మిమ్మల్ని ఎలా పెంచి పెద్ద జేసానో అన్నీ డాక్టర్ అంకుల్ ద్వారా తెలుసుకుంది. నాకు కుంటుంబం మీదున్న మమకారమే ఆమెకు నా పైన ఏర్పడిన గౌరవానికి కారణం. లక్ష్మి భర్త అమెను ఎన్నో చిత్ర హింసలు పెట్టేవాడట. ఏనాడూ ప్రేమగా చూసిన పాపాన పోలేదని చెప్పింది. ఏదైయితేనే నా మీద లక్ష్మి కి గౌరవం నాకు ఆవిడంటే సదభిప్రాయం కలిగాయి.

ఒక సారి అనారోగ్యం చేస్తే పరిచర్యలు చేసింది. అదే చివరకి పెళ్ళికి దారి తీసింది. ఈ అనారోగ్య సమయంలో పెళ్ళి చేసుకుంటే నా అవసరం కోసమని అందరూ భావిస్తారనీ లోకం అనుకుంటుందని ముందు భావించాను. ఒకరకంగా అవసరం కంటే నా కోసం ఒక మనిషి తాపత్రయ పడుతుంది అన్న భావనే నీ ఈ నిర్ణయానికి కారణం. ఇన్నాళ్ళూ ఎప్పుడూ ఆ అవసరం రాలేదు. నా పని నేను చేసుకొని బ్రతికాను. ఇప్పుడు ఓపిక లేదు. కావాలంటే ఏ వృద్ధాశ్రమం లోనో చేరచ్చు. అక్కడైనా ఇదే ఒంటరితనం కదా ! ఈ వయసులో నా పక్కన ఒక మనిషి ఉంది అన్న భావనే నాకు శక్తి నిచ్చింది. అదే నా నిర్ణయానికి కారణం.

ఈ వయసులో పెళ్ళేమిటని మీరనుకోవచ్చు. నాకూ ఒక తోడు కావాలి. మీకు నేను కావాలి అన్న భావన నాకు పోయింది. ఎందుకంటారా, అనారోగ్యం చేస్తే మీ దగ్గరకొచ్చి ఉండమంటారు. నేను అక్కడకొచ్చి, ఆ ఒంటరి తనం భరించలేను. మిమ్మల్నీ మీ భవిష్యత్తుని తాకట్టు పెట్టి నాకోసం ఇక్కడకి రమ్మనమని అర్థించడం న్యాయం కాదు. అలా అని ఒక్కడినీ ఇక్కడ ఉండ లేను. వృద్ధాప్యంలో ఒక మనిషి తోడు లేకుండా ఇంకో మనిషి జీవించడం కష్టమని మెల్ల మెల్లగా అర్థమయ్యింది. మీతో నా మనసులో మాట చెబుదామనుకున్నాను. కానీ డాక్టర్ అంకులే వద్దన్నారు. మీరు నీ నిర్ణయం మెచ్చరనీ, అది ఇష్టమైతే తను లక్ష్మిని పెళ్ళి చేసుకోమని చెప్పాడు. అంతా అలా ఊహించని విధంగా జరిగిపోయింది.

మీకు నా మనసులో మాట వెంటనే చెబుదామనుకున్నాను. నా పెళ్ళి వార్త తెలిసి మీరిద్దరూ డాక్టర్ అంకుల్ దగ్గర నన్ను అస హ్యిం చుకున్నట్లు మాట్లాడారన్న విషయం తెలిసింది. మీ మావగారు వచ్చి నేనేదో నేరం చేసినట్లు మాటలని వెళిపోయాడు.

పెళ్ళెందుకు చేసుకోవడం కలిసే ఉండచ్చు కదా అని నువ్వడగొచ్చు. నాకూ, లక్ష్మి కీ ఒకరకంగా మనందరికీ సమాజపరం గా మంచిదని పెళ్ళి చేసుకున్నాను.

మీరు అసహ్యించుకునే పని నేను ఏమీ చేయ లేదనే అనుకుంటున్నాను. అయినా ఆవేశం లో ఉన్న మీకు నా మనసు అర్థం కావని మీతో మాట్లాడానికి కూడా ప్రయత్నించ లేదు. మీరు నన్ను ఎందుకు అర్థం చేసుకోలేదా అని బాధ పడ్డాను.

హరీ, నీకు గుర్తుందా, నీ కంపెనీ సి యి ఓ పెళ్ళి కి తీసుకెళ్ళావు. అతని పేరు బ్రూస్ అనుకుంటా సరిగా గుర్తు లేదు. అతని భార్య విడాకులిచ్చి వెళిపోతే, అతను ఒంటరి తనంతో పిచ్చివాడయ్యాడనీ, పెళ్ళి జేసుకోమని నువ్వే సలహా ఇచ్చావనీ నాకు చెప్పావు. అప్పుడు నాకు ఆ పెళ్ళీ, ఆ తంతూ, అంతా అయోమయంగానూ, వింత గానూ అనిపించాయి. ఇదేం కల్చర్ రా బాబూ అనుకున్నాను. కానీ నేనూ బ్రూస్ లాగే ఇంకో పెళ్ళి చేసుకోవల్సి వస్తుందని ఆరోజు ఊహించలేదు. బ్రూస్ మేరేజ్ ని సమర్థించిన నువ్వు, నా వరకూ వచ్చే సరికి ఎందుకింత కఠినంగా మారావో నా కిప్పటికీ అర్థం కాలేదు. బహుశా నువ్వు అమెరికాలో జీవిస్తున్నా, నీకు సంబంధించనంత వరకూ అంటే నీకు నొప్పి కలగనంత దాకా వాళ్ళ ఆచారాలూ, వ్యవహారాలూ అన్నీ లాజికల్ గానే అనిపిస్తున్నాయి. కానీ నీ వాళ్ళ విషయం వచ్చే సరికి నీ లాజిక్ నీ వాళ్ళకి అన్వయించలేక పోతున్నావు. నా నిర్ణయాన్ని ఒప్పుకోలేక పోతున్నావు. ఇదే – నాకు అర్థం కానీ, జవాబు లేనీ ప్రశ్న… తండ్రిగా నా బాధ్యత నేను నిర్వర్తించాను. ఇహ నేనుగా నా శేష జీవితం జీవించే హక్కు నాకుంది. నా నిర్ణయాలూ, నా ఒడంబడికలూ, నా స్నేహాలూ అన్నీ నా ఇష్ట ప్రకారంగా నిర్ణయించుకునే అధికారం నాకుందని అనుకుంటున్నాను.

చూసినా, చూడకపోయినా – పెట్టినా, పెట్టక పోయినా తల్లితండ్రులు పిల్లల్ని ప్రేమించడం మానరు. ఎందుకంటే వారి ప్రతి రూపాలే పిల్లలు ! అందుకే ప్రియమైన అని సంబోధించాను.

ఇప్పుడు నా మనసు తేలిక పడింది. ఎందుకంటే ఏమో, చెప్పలేను…

మీరు నన్ను నన్నుగా చూడాలనిపిస్తే ఈ ఇంటి తలుపులెప్పుడూ తెరిచే ఉంటాయి.

– నాన్న

హరి ఒక్కసారి బరువుగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు. సంజాయిషీ ఉత్తరంలా అనిపించింది.

ఎందుకో తండ్రి నిర్ణయాన్ని అంగీకరించ లేక పోతోంది అతని మనసు.