సాయము శాయరా డింభకా!
ఆ నెలాఖరుకి మేము అపార్టుమెంటు మారాల్సి వచ్చింది. ఆ రోజే చాలా మందికి ఇళ్ళు మారే రోజో ఏమో, మూవింగ్ కంపెనీ దేన్ని పిలిచినా, ఆరోజుకి కుదర్దని చెప్పేశారు. అతి ప్రయత్నం మీద ఒక ట్రక్కు మాత్రం దొరికింది ఒక పూటకి. విధిలేక మేమిద్దరమే సామానులు సద్దటం మొదలు పెట్టాం. సామాన్లైతే సర్దేస్తున్నాం కానీ వాటిని ట్రక్కులో ఎక్కించి దింపటానికి కనీసం ఇంకో జత చేతులు సహాయం కావాలి. ఎవడు మాత్రం శనివారం శలవు పూట వస్తాడు ఒక చెయ్యి వెయ్యడానికి? ఆ ముందు శనివారం సతీష్కి కాల్ చేశాను
“హలో సతీష్, వచ్చే వారం ఊళ్ళోకొస్తున్నారా?”
“ఆ వస్తున్నా, గురువారం నించే రెండ్రోజులు శలవు తీసుకుని వస్తున్నా. ఏంటి విశేషం, ఏమన్నా పార్టీనా, ప్రోగ్రామా?”
“అది కాదు. మేం శనివారం నాడు మూవ్ అవ్వాలి. మాకొక మూణ్ణాలుగ్గంటలు సాయం చెయ్యగలరేమోనని ..”
“ఎప్పుడు? పొద్దునా, మధ్యాన్నమా, సాయంత్రమా?”
“మధ్యాన్నం. ట్రక్కు రెండు నించీ ఆరు దాకా మనదగ్గిరుంటుంది.”
అటు నుంచి నిశ్శబ్దం.
“హలో సతీష్?”
“సారీ, నవీన్ గారూ! మధ్యాన్నం మా బావమరిది ఫేమిలీ వస్తున్నారు న్యూజెర్సీ నించి. పోనీ పొద్దునైతే .. లేకపోతే ఆదివారమైనా ఓకే!”
“లేదులెండి. ఆ ఒక్క పూటకే దొరికింది ట్రక్కు. ఆ టైములోనే జరగాలి.”
“వెరీ సారీ!”
“నో నో! ఇట్సోకే!”. పెట్టేశాను. పక్కనే పుస్తకాల్ని పెట్టెలో సర్దుతున్న శ్రీదేవికి అంతా వినిపిస్తూనే ఉంది.
“బాదరాయణ సంబంధం” అని చప్పుడు కాకుండా నోటితో అభినయించి నవ్వింది. నాకు వొళ్ళు మండి వెళ్ళి వంటగది సామాన్లు సర్దటం మొదలెట్టాను.
చూస్తుండగా ఆ శనివారం రానే వచ్చింది. నాకు టెన్షనుగా ఉంది, ఈ ఇల్లు మార్పిడి ఎలా తెములుతామురో బాబోయ్ అని, కానీ శ్రీదేవికి చీమకుట్టినట్టైనా లేదు. “ఎందుకూ ఊరికే హడావుడి పడి సాధించేదేవుందీ? మనకి చేతనైనట్టు చేసుకుంటాం.” అంది పైగా.
నేను రెండింటికి వెళ్ళి ట్రక్కు తీసుకొచ్చాను. మా అపార్టుమెంటు తలుపు తీస్తుంటే లోపల్నించి ఏవో ఆడా మొగా గొంతులు కలగా పులగంగా వినిపిస్తున్నై. తలుపు తీస్తే .. ఆండ్రియా, హార్లీ, కాక ఇంకో తెల్ల జంట .. షికాగో నించి ఈ కొత్త దంపతుల్ని చూడ్డానికొచ్చిన వాళ్ళ స్నేహితులట! ఆడ పిల్లలు కూడా ఆ మగవాళ్ళతో పోటీపడి పని చేస్తుంటే నాకు బలే ఆశ్చర్యమై పోయింది. అసలు తలకెత్తుకో గలనా అని నేను భయపడ్డ పని రెండు గంటల్లో సునాయాసంగా పూర్తైపోయింది. కొత్త ఇంట్లో సామాన్లు సర్దుకోవాలి మొర్రో అన్నా వాళ్ళు వదిలి పెట్టలేదు. “రేపు సర్దుకోవచ్చులే, ఈ పూటకి ఏం తింటారు” అని బలవంత పెట్టి వాళ్ళింటికి తీసుకు పోయారు. డిన్నర్ చేశాక ఆండ్రియా “మీ కోసం స్పెషల్ ట్రీట్” అంటో డీవీడీ ప్లేయర్లో ఏదో డిస్కు పెట్టింది. “బాబోయ్, ఇప్పుడు వాళ్ళ పెళ్ళి విడియో చూపించి చంపుతారు కాబోలు, తప్పదు గదా” అనుకున్నా.
“పైరేట్స్ ఆఫ్ ది కరిబ్బియన్ - ఎట్ వళ్డ్స్ ఎండ్!”
.. సినిమాలో లీనమైపోయాను.
“నన్ను శరణు జొచ్చినవాడే నావాడు,” అన్నాడు మా పెద్దన్న ఘటోత్కచడు. జనాలు లైనుకట్టి నన్ను శరణు కోరడానికి నేను ఆనాటి ఘటోత్కచుణ్ణీ కాను, ఈనాటి (రాజ)శేఖర్ దాదానీ కాను గనక, “మనకి అక్కరకి వచ్చిన వాడే మనవాడు,” అని మా పెద్దన్న తీర్మానాన్ని కాస్త ఎమెండ్ చేశాను. ఏమంటారు?
రచయిత ఎస్. నారాయణస్వామి గురించి: కథకుడిగా, అనువాదకుడిగా, సమీక్షకుడిగా అమెరికాలోనూ, ఇండియాలోనూ, బ్లాగుల లోకంలోనూ పేరు గడించిన ఎస్. నారాయణ స్వామి అమెరికా ఆంధ్రుల జీవన తలాల్లో కొత్తకోణాల్ని ఆవిష్కరిస్తున్న కథకుడిగా “ఈమాట” పాఠకులకు చిరపరిచితులు. ... పూర్తిగా »
రానారె అభిప్రాయం:
September 4, 2007 10:42 am
అంతేమరి! మనకు అక్కరకొచ్చినోడే మనోడు. మనోడెవరో గుర్తించి వాని అక్కరకు మనం పోవడమే సమస్య. ఆ గుర్తించడం ఎలాగో మరి!?
teresa అభిప్రాయం:
September 4, 2007 11:31 am
హార్లీ, అండ్రియా నవీన్ ని “మనోడు” అని ఎప్పటికీ అనుకోపోవచ్చు. They were simply returning a favor .
మనోడు సతీషుకి ఆ మాత్రం courtesy తెలీకపోయింది. ఈ ‘మనోళ్ళు’ వాళ్ళ అక్కరకేగానీ మన అవసరమప్పుడు కాదు!
lalitha అభిప్రాయం:
September 4, 2007 11:54 am
రానారె,
ఎవరు అక్కరకు వస్తారు అన్నది అనుభవం ద్వారానే తెలుస్తుంది అనే కదా కథ చెప్తున్నది. లేదా నాకు అలా అర్థం అయ్యింది.
నలుగురితో కలుస్తూ ఉంటాం. కొందరితో అభిప్రాయాలు కలుస్తాయి, కొందరితో అలవాట్లు కలుస్తుంటాయి, కొందరితో అవసరాలు తీరుతాయి, కొందరి అవసరాలకి మనం ఉపయోగపడుతాం. తెలుసుకున్న కొద్దీ సరిపడే వారితో సాన్నిహిత్యం పెరుగుతుంది. అందులో భాగంగా కొన్ని సార్లు భంగ పడాల్సీ వస్తుంది. ఆ మాత్రం కోల్పోకుండా సరి పడే సంబంధాలు ఏర్పడడం కష్టం.
ఇది రాస్తూ ఉండగానే తెరెసా గారి వ్యాఖ్య చూసాను. ఆమె చెప్పిందీ నిజమే అనిపించింది. వారు courtesy చూపిస్తూ ఉండవచ్చు. అంత మాత్రాన ఆత్మీయత అనుకుని వారి మీదా ఆశలు పెంచేసుకుని ఇంకో రోజు ఇంకోలా అనుకోనక్కరలేదు.
riveiv అభిప్రాయం:
September 4, 2007 12:31 pm
చేసిన సాయం తిరిగి అటువైపుగారాదు
ఏదో వైపునుంచి వస్తుంది
సాయం చేయటమే మన ధర్మం
మనకు అక్కరకు రావటమా? మన కర్మం
krishna అభిప్రాయం:
September 5, 2007 2:32 pm
మనోడంటే మనకు సాయం చేసేవాడేనా? ఏదన్నా ఒకసారి సాయం చేయలేకపోతే వాడిని అర్జెంటుగా మన లిస్టులోంచి తీసెయ్యాల్సిందేనా? సాయానికీ మనవాడవటానికి సంబంధం ఏమిటో! సాయం వీలును బట్టే చేయమని అడిగినా మన మనసులో మాత్రం సాయం చేయకపోయవో నీ పీకనొక్కేస్తా అన్న భావంతోనే మనలో చాలామంది ఉంటామేమో? అవతలి వాడి కష్టాన్నీ ఇబ్బందినీ ఎందుకు గుర్తించరు?
పాపం సతీష్ కూడా బామ్మర్ది రాక రాక వస్తున్నాడనేగా చెప్పింది. మనం మన బావ ఇంటికి వెళ్ళినపుడు మన బావ ఫ్రెండు కోసమని వెళితే నిజంగానే ఆనందించగలమా? ఈ చుట్టాలింతే అని మరో కథ రాయడానికి తాయారవమూ?
sujatah Srinivas అభిప్రాయం:
September 15, 2007 7:17 am
మన పిల్లకు ప్రాణం మీదకు వచ్చినప్పుడు, మనకు ఆసరాగా నిలబడ్డవాళ్ళు కాకపోతే, మనోళ్ళు ఇంకెవరండీ? వాళ్ళకు సాయం చేసే అవకాశం ఎప్పుడొస్తే అప్పుడు పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళాలి. అంతే! బావమరిది వస్తే? వుంటాడు! నవీన్ వాళ్ళు వీళ్ళకు ఎంత పెద్ద help చేశారో, చెప్పి మరీ వెళ్లాలి. నా ఉత్తమార్థభాగం సతీష్ స్థానంలో ఉంటే, airport నుండి, సరాసరి నవీన్ వాళ్ళింటికే వెళ్ళి,అక్కడ్నించి నాకు ఫోన్ చేసి, వాళ్ళ పని పూర్తి అయ్యాక ఇంటికొస్తాడు. అవసరమైతే నన్ను కూడా రమ్మంటాడు. అందుకు నేనేం అభ్యంతరం చెప్పను. నేనేదో గొప్ప చెప్తున్నాననుకోకండి! మేము USA లో ఉన్నప్పుడు, నవీన్ లాంటి అనుభవాలే మాకూ కొన్ని ఎదురయ్యాయి.కాని మేము మాత్రం, reviev గారు చెప్పినట్టు,
సాయం చెయ్యడమే మన ధర్మం,
మనకు అక్కరకు రావడమా, మన కర్మం..
అనే సూత్రాన్ని ఫాలో అవుతున్నాం! అవుతూనే ఉంటాం!
ఎదుటి మనిషి అవసరానికో, కష్టానికో, స్పందించలేకపోతున్నామూ..అంటే, మానవత్వం నెమ్మదిగా మనలోంచి జారుకుంటోందన్నమాట! (ఇది నా వ్యక్తిగత అభిప్రాయం)
Prasad Mandava అభిప్రాయం:
September 22, 2007 5:12 pm
అర్దం చేసుకొనే మనసుంటే అంతా మన వారే! కథ చాలా బాగుంది.
పరస్పర సహాయసహకారాలు అందించుకోవటం స్నేహధర్మం.
సాయం చేయలేనని స్నేహితుడు చెప్పినపుడు
అర్ధం చేసుకోవడం కూడా స్నేహధర్మమే.
‘What goes round comes around’
ఈ కధ మొత్తం లో నవీన్ రెండు సహాయాలు చేశాడు. నవీన్ కి సహాయం అవసరం అయినపుడు అందింది కదా!
ఝాన్సీ లక్ష్మి, సాయి, ప్రసాద్, అరుణ, శ్రీలత
రాకేశ్వర అభిప్రాయం:
September 25, 2007 7:14 am
బాగుందండి, మిషిగన్ లో దేశీ పిల్లగాలి.
Manjula అభిప్రాయం:
October 11, 2007 3:36 pm
bah! predictable, juvenile!ఇది మీ worst కధ అని నా అనుమానము.
ramya అభిప్రాయం:
February 26, 2008 6:42 am
చక్కటి కథ, అందరికీ ఎప్పుడో ఓసారి అనుభవమే ఇలాంటివి.
కొందరు పార్టీలకి, విందులు వినోదాలకి మనతో కల్సినా, వారు చేయగలిగినా చిన్న సాయం కూడా చేయక పోవచ్చు.
ఇంకొందరు సరదాలు పంచుకోటానికి ఆసక్తి చూపకున్నా,ఫార్మాలిటీస్ పాటించకున్నా అవసర మైన సహాయానికి రావచ్చు.
ఎవరెలాంటి వారో అనుభవం తరువాతే మనకు తెలిసేది అందుకే మన వాడు పరాయి వాడు అనుకోకుండా మనకి వీలైన వారికి సాయం చేస్తూ పోవటమే.
ramani అభిప్రాయం:
August 30, 2008 3:50 am
ఈ బాదరాయణ సంభంద బాంధవ్యాలేమిటో కాని, ఒక్కమాట నిజం. మనకోసమంటూ లేదా మనమెలా ఉన్నామో అని ఒక్కసారన్నా ఆలోచించేవాళ్ళే మనవాళ్ళు. ఇది మటుకు ఖచ్చితంగా చెప్పగలను. మన అవసరానికి అప్పటికప్పుడు మనదగ్గరికి వచ్చేవారే మనకి సహాయకులు గాని, మన సహాయం అడిగితే మటుకు ఎవ్వరైనా కాదనేవారే.
ఈ కథ లో నైనా ఆ సమయంలో అండ్రియా , హార్లీ , ఇంకో తెల్ల జంట అక్కడికి వచ్చారు కాబట్టి ఆ సమయంలో సహాయకంగా చేయి అందించగలిగారు కాని, లేకపోతే వాళ్ళు కూడా అక్కరికి రాని మిత్రులే కదా!
” నమ్మితే ప్రాణాలైనా ఇస్తాము, నమ్మడమేరా కష్టం
ముక్కుసూటిగా ఉన్నది చెప్తాము నచ్చకుంటే మీ ఖర్మం
కష్టమొచ్చిన కన్నీరొచ్చిన
చెదరని కదలని ఇంధ్రధనుస్సులం మేమే ఇండియన్స్ ”
అన్నది గుర్తోస్తోంది. కథలో ‘మన ‘ అనుకొనేవాళ్ళని విలన్ గా(అక్కరకి రాని నేస్తం గా) చూపించడం కొంచం బాధగానే ఉంది.
rama అభిప్రాయం:
August 31, 2008 7:10 am
DEAR NARAYANA SWAMEE,
మీరు రాసినదాన్ని “కథ” అని ఇవాళ ఎవరూ అనరు. కథ చెప్పటం ఒక టెక్నిక్, ఒక క్రియేటివ్ స్కిల్. మంచి కథ ఎలా వుంటుందో Márquez ని చదివి గానీ, ఝుంపాలాహిరిని చదివి గానీ ముందు తెలుసుకొండి. కథలకేం ఎప్పుడన్న రాయొచ్చు. ఆ విద్య పట్టుబడితే. లేకపోతే మీ పరిచయం లోని బిరుదులన్నీ వ్యర్థమే సుమా..!!
రామ.
ramani అభిప్రాయం:
September 2, 2008 6:32 am
రామ గారు!
మీరెవరో నాకు తెలీదుకాని, మీ వ్యాఖ్యకి నేనెందుకు జవాబు ఇస్తున్నాను అన్నది మీకు తెలియాలి.
నేనో బ్లాగర్ని. ఇంతకుముందు ‘రమ’ అన్న పేరుతో టపాలు రాసేదాన్ని. ఇక్కడ నేను 30 వ తేదీ నాడు వ్యాఖ్య రాస్తే, మీరు 31 వ తేదీ నాడు రాసారు. మన ఇద్దరి పేర్ల దగ్గరి సామీప్యమం వల్ల నయితేనేమి, ఒక రోజు తేడా వల్ల నైతేనేమి, ఇతరులు అపార్ధాలు, అపోహలు కలుగజేసుకొనే అవకాశం వుంది. కాబట్టి, మీ వివరములు తెలియజేయాలని మా విన్నపం.
ఇహ వ్యాఖ్య గురించి: రచనలో విషయంలో, మీకు శ్రీ నారాయణ స్వామి గారి గురించి తక్కువ తెలుసని అనుకొంటున్నాను. ఒకసారి www.kottapali.blogspot.com బ్లాగు ని దర్శించండి. చక్కటి శైలి, నిరాడంబరత, చక్కటి విశ్లేషణ కనిపిస్తుంది ఆయన రచనల్లో. ఆయనకి ‘రాదు’ అనడం లేదా ఆయనకి నేర్పుదామనుకోడం “తాతకి దగ్గులు నేర్పడం లా” ఉంటుందని నా అభిప్రాయం.
ఇహ చివరిగా ఏ రచయిత కథ నన్నా విమర్శించండి, అలాగే ఎందుకు విమర్శిస్తున్నారో విపులీకరించండి. అంతే కాని రచయితని వ్యక్తిగతంగా విమర్శించడం (మీ పరిచయంలో…) చదివేవారి మనసు నొప్పిస్తాయి.
“గుమ్మడికాయల దొంగ అంటే భుజాలు తడుముకొంటున్నా అనుకోవద్దు, అసలు “దొంగ” అనే అవకాశం ఇవ్వకూడదన్నది నా ఆలోచన. మరి మన్నించి మా అపోహలు తొలగిస్తారని ఆశిస్తున్నాము.
chavakiran అభిప్రాయం:
September 3, 2008 3:20 am
రమణి గారూ,
మీరు మరీ సినీ హీరో అభిమానిలా మాట్లాడుతున్నారు. ఈ కథను విమర్శించడానికి పాత కథలు చదవక్కర్లేదు కదా!
కథ బాగుంది. కథ కథే కదా.
కాకుంటే ఒకటి రెండు సంఘటనలతో వారు వీరు వీరు వారు అనుకోకూడదనుకుంటాను. కొన్ని అలా జరిగిపోతుంటాయి.