(16 అభిప్రాయాలు) మీ అభిప్రాయం తెలియచేయండి »

1. J K Mohana Rao అభిప్రాయం:

   September 3, 2007 5:15 pm

   చాలా బాగుంది మీ యాత్రానుభవాలు. ఈ వ్యాసాన్ని చదివిన అందరూ
   ఇలాటి వారి అనుభవాలను పంచుకొంటే నేనొక మంచి ఆర్మ్ చేర్
   ట్రావెలర్ అవుతాను. ఇందులో కొన్ని విషయాలు మా పెద్ద వాడికి
   చెప్పాలి. వచ్చే నెలనుండి రెండేళ్ళు పారీలో ఉంటాడు వాడు. రచయితకు
   ధన్యవాదాలు. - మోహన

2. కొత్తపాళీ అభిప్రాయం:

   September 5, 2007 1:25 pm

   చాలా బాగుంది లక్ష్మన్న గారూ. ఓపిగ్గా రాసి పంచుకున్నందుకు ధన్యవాదాలు. .. ఈ మూడేళ్ళ జీవితంలో మిమ్మల్నీ మీ కుటుంబ సభ్యుల్నీ కదిలించిన సంఘటనలు ఏవన్న ఉంటే .. వివరంగా వీలు చూసుకుని రాయండి.

3. Rohiniprasad అభిప్రాయం:

   September 5, 2007 2:59 pm

   వ్యాసం ఆసక్తికరంగా సాగింది. ఇంకొన్ని ఫోటోలున్నా బావుండేది. ఈ రోజుల్లో మనవాళ్ళు నివసించని దేశమంటూ లేదు కనక వారిలో కొందరైనా తమ అనుభవాలను ఈ పద్ధతిలో పంచుకోగలిగితే మోహనరావు గారన్నట్టుగా మనం మానసిక యాత్రలు చెయ్యగలుగుతాం. రాయగలిగే శక్తీ, ఆసక్తీ, ఓపికా ఉంటే చాలు. లక్ష్మన్నగారివి ఈ మూడు విషయాల్లోనూ మంచి మార్కులే.

4. కె.వి.గిరిధరరావు అభిప్రాయం:

   September 5, 2007 3:01 pm

   చక్కటి తెలుగులో చాలా బాగా వ్రాసారు.
   అభినందనలు.

   కె.వి.గిరిధరరావు

5. Rohiniprasad అభిప్రాయం:

   September 5, 2007 3:38 pm

   గత శతాబ్దాల్లో వలస ప్రాంతాలని ఆక్రమించుకున్నప్పుడల్లా బ్రిటిష్ వారు శిస్తు విషయాలనూ, రాజ్యపాలననూ మాత్రమే హస్తగతం చేసుకుని స్థానిక భాషలనూ, ఆచారాలనూ పట్టించుకునేవారు కాదట; ఫ్రెంచివారు మాత్రం ఆక్రమిత దేశాల్లో తమ భాషనూ, సంప్రదాయాలనూ స్థానికులపై బలవంతంగా రుద్ది, వారిని ‘సంస్కరిస్తూ’ ఉండేవారట. ఈ సంగతి నేనెక్కడో చదివాను. దీన్ని గురించిన లక్ష్మన్నగారి అనుభవాలేవైనా ఉన్నాయేమో…?

6. ప్రసాదం అభిప్రాయం:

   September 6, 2007 12:47 am

   చాలా బాగా వివరించారు. మీ అనుభవాలు చాలా బావున్నాయి.

7. విష్ణుభొట్ల లక్ష్మన్న అభిప్రాయం:

   September 6, 2007 6:02 am

   నా ఫ్రాన్స్ అనుభవాలు చదివి మెచ్చుకొన్న వారందరికి ధన్యవాదాలు. ఒక రచనకి ప్రతిఫలం ఇంతకన్నా ఏముంటుంది!

   నా వ్యాసంలో చెప్పని ఒకటి, రెండు విషయలు చెప్పాలని ఉంది.ఈ వ్యాసం రాయటానికి మరి కొన్ని కారణాలున్నాయి. మొదటిది, అమెరికా దేశానికి వలస రాక ముందు 30 ఏళ్ళు ఇండియాలో గడిపిన నేను, నా 15 ఏళ్ళ అమెరికా జీవితం తరవాత ఫ్రాన్స్ వెళ్ళటంతో, ఫ్రాన్స్లో మా అనుభవాలని రెండు కోణాల్నుంచి చూడటం మొదలు పెట్టాను! అమెరికా జీవితానుభవంతో ఫ్రాన్స్ చూడటం ఒకటైతే, మేము తిన్నగా ఇండియా నుంచి ఫ్రాన్స్ వెళ్ళి ఉంటే, ఫ్రాన్స్ను ఎలా చూసేవాళ్ళం అన్నది మరోటి. రెండో కారణం ఏమిటంటే, ఒక తెలుగువాడిగా, నాకొచ్చిన అవకాశాల వల్ల కలిగిన అనుభవాలను తోటి తెలుగువారితో పంచుకోటం అవసరంగా నాకు అనిపించడం!

   అన్నిటికంటే, ముఖ్యమైన విషయం - నాకూ, రామన్నకీ వయస్సులో చాలా పెద్దవాళ్లయిన అక్కయ్యలు ఇండియాలో ఉన్నారు. వారికి, తెలుగు తప్ప మరే భాషా రాదు! వారి కోసం కూడా రాయడం అన్నిటి లోకి పెద్ద ప్రేరణ!

   కొత్తపాళీ గారూ : మీరు అన్నట్లు మరిన్ని అనుభవాలు త్వరలో మీతో పంచుకోడనికి ప్రయత్నిస్తాను. అన్నట్లు, మీరు నాకు బాగా పరిచయమైన వారిలా అనిపిస్తున్నారు. వీలయితే, నాకు ఈమైల్ ఇవ్వండి.

   రోహిణీప్రసాద్ గారూ : మీరన్నది నిజమే! ఫ్రెంచి వారికి వారి భాష, సంస్కృతుల మీద అభిమానం వల్లే, ఇంగ్లీషు వారు ఇండియాను పరిపాలినంత విసృతంగా, ఫ్రెంచి వారు ఇండియాను పరిపాలించలెకపోయారేమో!

   ధన్యవాదాలతో,

   లక్ష్మన్న

   Lark_Vishnubhotla@yahoo.com

8. #vishNubhoTla lakshmanna# అభిప్రాయం:

   September 11, 2007 3:48 am

   యాదృచ్ఛికంగా రమ్య రాసిన ఈ క్రింది అనుభవం నేను నిన్ననే చూసాను! నా వ్యాసంలొ అనుభవాలకి, తన స్కూలు అనుభవాలకి ఉన్న సామీప్యాన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయా!

   ****************************************
   My France School

   Ramya Vishnubhotla

   There I sat, completely clueless, looking out the window at the gloomy, almost morbid weather of France wondering why I, a twelve year old girl, was spending her Saturday mornings taking French biology? Then I remembered why: It was because of my father who had gotten a job transfer to a foreign country and insisted on dragging the family with him. What resentment I felt. I didn’t know anyone in this class. I understood nothing. I said nothing. I didn’t move out of fear of drawing attention to myself. I just tried, in vain, to copy down the chicken scratch from the board onto my paper, sitting in solitude and silence.

   A few moments passed, and my teacher told me to follow her to the back of the room. How awkward I felt, passing all those students with their international eyes watching me. I pretended not to notice. I sat down, and she explained to me in broken English that I must make a coversheet for my binder, handing me another student’s to use as an example. It sounded simple enough. I wrote the title: “Sciences de la Vie et de la Terre”. S.V.T. I used my various colored pens, feeling safe with the other students’ backs to me.

   Once I had finished, I waited patiently until my teacher came back, assuming she would just give me another menial assignment to do. I was surprised, however, when she scolded me! All because I had not used my ruler to underline the title! What was this, an elementary school art class? She crumpled up my paper and told me to do it again. I fought back tears. I was humiliated! My first week, and already I had upset a teacher with my shaky underlining.

   Then it hit me. My life had changed. These weren’t the good ol’ days of American middle school, where the teachers called you “Sweetie” and put stickers on your papers when you got an ‘A’. No, this was France. I was in a school with grades 6 to12, where the teachers didn’t care if you couldn’t speak French, where you were never praised, and where you were yelled at on your first day of Saturday classes for not using a ruler. Needless to say, I completed the assignment again, this time rather meticulously.

   I wish I could say that things were easier from this point on, once I had mastered proper ruler usage. Unfortunately, this is not so. My French classes only became more difficult and I was embarrassed by each failure. It was slow progress, past eighth grade, to ninth grade, where I was actually able to pass my grade level French biology class, vanquishing the course which I was once so afraid of.

   Upon returning to Texas, at the age of fifteen, I briefly reflected on my years in France. I had learned to love the country I once detested. I also realized that it was because of my multiple setbacks that I was forced on the road to progress, and eventually success. There was no room left for fear of defeat. It was as though there was nothing I couldn’t conquer in time. I still believe this is so.

9. mohanraokotari అభిప్రాయం:

   September 12, 2007 7:46 pm

   చాలా బాగుంది, foreigners ని indianisation చేసారన్న మాట. ఆంధ్రుడు ఎక్కడికి పోయినా తన జాతి ఔన్నత్యాన్ని , సంస్కృతిని మరవడన్నదే నిజం, అయితే ఇక్కడ తెలుగు జాతి పరిస్థితి అన్నాయంగా మారిపొతోంది, దీనికి కూడా మిలాంటి వారే హెల్ప్ చేయాక తప్పదు, మీ గురించి మరింత తెలుసుకోవాలని ఉంది, ధన్యవాదములతో,

10. #vishNubhoTla lakshmanna అభిప్రాయం:

    September 14, 2007 9:06 am

    మోహన రావు కటారి గారికి:

    నా వ్యాసం నచ్చినందుకు సంతోషం! నన్ను ఈ క్రింది ఈమైల్్ ద్వారా కలవచ్చు.

    లక్ష్మన్న

    Lark_Vishnubhotla@yahoo.com

11. Narasimhulu అభిప్రాయం:

    September 15, 2007 8:07 am

    లక్ష్మన్న గారూ,
    చాలా బాగా వ్రాసారు. చదవడానికి ఆసక్తి కరంగా ఉంది. సామాన్య మనిషికి అర్థమవ్వడానికి మీరు బ్రాకెట్లలొ ఇచ్హిన వివరణ చాలా అనుకూలంగ ఉంది.

12. rajay అభిప్రాయం:

    September 17, 2007 6:45 am

    Its really wonderful experience reading your travellogue( can I call that so?)

    Regards.
    rajay

13. sukumar అభిప్రాయం:

    September 21, 2007 3:19 am

    Dear Lakshmanna garu,

    The article is very descriptive and well written with chaste Telugu; It covers various topics of life in France. It would be very interesting and useful if you could similarly write your experiences during your India trip (that you undertook along with American, Egyptian and French families) including the closeup view of Tsunami and the providential escape etc.

    You have a flair for writing……. especially in Telugu and I think you should continue to write……….

    Sukumar
    September 21, 2007

14. ప్రవీణ్ గార్లపాటి అభిప్రాయం:

    September 30, 2007 9:43 am

    లక్ష్మన్న గారు,
    మీ వ్యాసం చాలా బాగుంది. మీ ఫ్రాన్స్ అనుభవాలు చాలా చక్కగా వివరించారు.

15. sujata అభిప్రాయం:

    May 4, 2008 12:19 pm

    మీ అనుభవాలు బాగా రాసారు. కొ.కొ గారి ‘చదువు’ లొ సుందరం చదివే స్కూలు లొ ఇంగ్లీషు వారికీ, ఫ్రెంచు వారికీ మధ్య జరిగిన యుద్దంలో ఎవరు గెలిస్తారో అంటూ జరిగిన మీమామంస ఘట్టం లో,.. సుందరం..’ ఒక వేళ ఫ్రెంచు వాళ్ళు గెలిస్తే, ఫ్రెంచు నేర్చుకోవాలేమో.’. అనుకోవటం.. గుర్తొచ్చింది.

16. రాజేంద్ర అభిప్రాయం:

    May 5, 2008 10:43 am

    ఫాసినేషన్ ను తెలుగులో సరిగ్గా ఏమంటారో నాకు తెలియదు గానీ,ఐరోపా ఖండంలో నాకు ఒకటి రోము నగరం,రెండోది ఫ్రాన్సు దేశం.ఏమా సాంస్కృతికవైభవం, ఎంతగొప్ప సాహిత్యం? అందరూ ఎందుకు ఒక్క మపాసా చాలడూ? మపాసా, బాల్జాక, హ్యూగో, ఇలా పలువురు ఫ్రెంచి సాహితీవేత్తలను ఆంగ్లానువాదాల నుంచి తెలుసుకుని, వారి రచనల ద్వారా ఆ దేశపుముఖచిత్రాన్ని చాలా సార్లు ఊహించుకునేవాడిని. జా పా బెల్మాండో సినిమాలనూ దొరికినవి దొరినట్లు చూసా, ఈ మధ్య వచ్చిన మిస్టర్ బీన్ సినిమా ఒకటి ఫ్రాన్సు లో తీసారని తెలిసి మా పిల్లలకన్నా నేనేముందు సంబరపడిపోయా. మీ సుదీర్ఘవ్యాసం చదివినా నాకు ఇంకా తృప్తి కలగలేదు, పైపెచ్చు మీ తరువాతి ఫ్రాన్సు దేశపు అనుభవాలు ఎప్పుడు రాస్తారా అని ఎదురు చూస్తున్నా.

మీ అభిప్రాయం తెలియచేయండి

Name (required)

E-mail (required)

URI

English తెలుగు ( కీబోర్డు మ్యాపింగ్ చూపించండి తొలగించండి)



Copyright© 2007 eemaaTa.com. Content can not be reproduced without the permission of the author and the eemaaTa magazine. Contact eemaaTa at submissions@eemaata.com· XHTML · CSS