నిసికి ఆ మధ్యాహ్నం ఒక లింఫోమా కేస్ చూడవలసిన బాధ్యత ఉంది. కేస్ వివరాలు క్లినిక్ లో చిన్న చిన్న గదులుగా విభజింపబడిఉన్న ఒక జాగా లో కూర్చుని ఎదురుగా బల్లమీద చార్ట్ పెట్టుకుని చదువుకుంది. పేషెంట్ కుమార్ కి
ఇరవయ్యెనిమిదేళ్ళ వయస్సు. పుట్టిన తేదీ కోసం చూస్తే గమ్మత్తుగా ఆమెదీ, అతనిదీ ఒకటే. ఒకే వయస్సు వాళ్ళు. కొలంబియా యూనివర్సిటీలో ఇంగ్లిష్ క్లాస్సిక్స్ చదువుతున్నాడని రెసిడెంట్ రాసి పెట్టాడు. పక్కనే నవ్వు ముఖం బొమ్మ కూడా వేసి ఉంది. నిసికి క్లాస్సిక్స్ ఇష్టమని వాళ్ళకు తెలుసు. నిసికి అది చూస్తే నవ్వు వచ్చింది. ఆ పేషెంట్ మీద కొంచెం ఈర్ష్య కలిగింది. నాకేమో ఈ జబ్బుల రంగం. నేను చదువుకోవాలి అనుకున్నవి ఇతనెవరో కుమార్ ఆద్వానీ చదువుకుంటున్నాడు.
ఏమిటి ఇతని వ్యాధి? కొన్ని రోజులుగా అప్పుడప్పుడు కొంచెం జ్వరం రావటం, నలతగా అనిపించటం, రాత్రి పూట అప్పుడప్పుడూ చెమటలూ గమనించాడట. ఒక రోజు స్నానం చేస్తుంటే గజ్జల్లో చిన్న చిన్న బిళ్ళల్లాగా తగిలాయట.
బయాప్సీ చేసారు, హాడ్జ్కిన్స్ – ? లింఫోసిటిక్ టైప్ అని ఉంది. పెథాలజీ స్లైడ్లు ఉన్నాయి. ఛెస్ట్ ఎక్స్ రేలు, రక్త పరీక్షలు మాత్రం ఉన్నాయి. గబగబా చూసేసి అంతా బాగానే ఉంది అనుకుంటూ లోపలికి వెళ్ళింది.
బల్ల మీద కూర్చుని ఉన్న అతన్ని చూస్తే నిసి గుండె లయ తప్పింది. అతను అతి సుందరుడు. పసుపు రంగా అంటే కాదు. తెలుపా అంటే అది కాదు. గులాబీ వర్ణమా మరి. అతి నాజూకుగా సున్నితంగా ఉన్న ముఖ రేఖలు. కొద్దిగా పొడవాటి మెత్తని జుట్టు. గంభీరమైన సోగ కన్నులు. కనుబొమలు విల్లులా వంగి కొంచెంలో కలుసుకోబోయి మానేశాయి. ఓహో! నాసిక! నిసికి అతి ఇష్టమైన సరైన ఎత్తులో ఉండి కొంచెమే అంటే కొంచెం వంగి ఆ వంపుతో హృదయాన్ని లాగివేసే నాసిక.
ఇతడు డోరియన్ గ్రే! ఇతడు ఇండియన్ ఆడోనిస్?
నిసికి రెప్పలార్పటం కష్టమయ్యింది. తలుపు దగ్గర్నుంచి బల్ల దగ్గరకు రావటానికి సంవత్సర కాలం పటినట్లయ్యింది.
ఆతడు ఆమె అవస్థ గమనించాడు. ముఖం కొంచెం పక్కకు తిప్పి నవ్వుకున్నాడు. అందమైన మగవాళ్ళకు, హృదయాల్లో ఉప్పెనలు, ఉపద్రవాలు తెచ్చేట్టి వాళ్ళ ఆకర్షణ వాళ్ళకే తెలియకుండా ఉంటుందా!
అతను బల్ల దిగి , ఆమె తెలియకుండా చాచిన చెయ్యి మృదువుగా నొక్కాడు. అతని పెదాలు ఎర్రగా మెత్తగా విచ్చుకున్నాయి.
ఓ! మై గాడ్! హాడ్జ్కిన్స్ ఉన్న ఇతనికేమో కాని నాకు చెమటలు పడుతున్నాయ్. ఎంత మన్మథుడు! మన్మథుడికి జబ్బులు రావచ్చునా దేవా! అనుకుంది నిసి.
కుమార్ ! ఇక తనే మాట్లాడటం మంచిదనుకుని “నన్ను గురించి చెప్పమంటారా? ఒక మూడు నెల్లుగా ఒంటో అంత బాగుండటల్లేదు. ఓపిక తగ్గింది. జ్వరం ఎక్కువ కాదనుకోండి. ఎప్పుడైనా వంద డిగ్రీలు అలా ఉంటున్నది. ..”
నిసి ప్రస్తుతంలో పడి, అతని మాటలు వింటూ, అతని జబ్బుకు తగిన పరీక్ష ప్రారంభించింది. తల అంతా తడిమి చూచింది, మెడ ముందు వెనకలు, చంకలు, మోచేతులు, వరసగా లింఫ్ నోడ్స్ ఉండే ప్రదేశాలు తడుముతూ పరీక్ష వివరాలు పక్కనే చార్టులో గీసి ఉన్న మనిషి బొమ్మలో గుర్తులు పెడుతూ నోట్స్ రాసింది. నగ్నంగా పడుకుని ఉండగా పరీక్ష చెయ్యాలి. ‘నర్సుని పిలుచుకు వస్తాను’ -అని వెళ్ళబోయింది.
“ఏం పర్వాలేదు! మీకు అభ్యంతరం లేక పోతే నాకు ఏమీ లేదు. నన్ను బలవంతం చేసారని మీమీద నేనేమీ ఛార్జీలు పెట్టను లెండి!” అన్నాడు. కళ్ళలో మెరుపు నవ్వులు. పెదాల మిద చిన్న విషాదం. అతని జబ్బు ఏమిటా అన్న వ్యధ ఎక్కడికి పోతుంది?
బల్ల మీద పడుకోబెట్టి, లివర్, స్ప్లీన్ గాని పెరిగాయా, పొట్టలో ఇంకా ఏమైనా కణుతులున్నవా అని నొక్కి చూసింది. అసలు పెరిగిన లింఫ్ నోడ్స్ ఎడమ గజ్జలలో ఉన్నాయి. పొట్టమీద , జెనిటల్స్ మీదగా తెల్లని దుప్పటి కప్పి , పక్కనే ఎడమ వైపుగా కొద్దిగా పెరిగి ఉన్న మెత్తని రబ్బరు లాగా ఉన్న లింఫ్ నోడ్స్ పరీక్ష చేసి, వాటి సైజు, ఇతర గుణాలు బొమ్మలోకి ఎక్కించింది. టెస్టిస్ లో గాని కణుతులున్నవా అని పరీక్ష చేసింది.
అతనికి ఇబ్బంది కలుగకుండా చేతులు కడుక్కునే మిష మీద త్వరత్వరగా గదిలో ఆవలగా ఉన్న సింకు దగ్గరకు వెళ్ళిపోయింది. అక్కడినుండే “మీకు కావాలంటే లేచి కూర్చోవచ్చు. కొంచెంసేపట్లో డాక్టర్ గోల్డ్ బర్గ్ వస్తారు. ఆయన కూడా పరీక్ష చేస్తారు. మేమంతా కలిసి మాట్లాడుకున్నాక మళ్ళీ ఒక వారంలో కలుద్దాం. వెళ్ళేముందు సెక్రెటరీ బల్ల వద్ద ఆగితే మీకు అప్పాయింట్మెంట్ ఇస్తుంది.” అంది.
బల్ల మీది నుండే థేంక్స్ చెపుతూ, అన్యమనస్కంగా ఉన్న అతను కాలు మిద కాలు వెసుకుని పడుకున్నాడు. నిసి త్వరగా తలుపు తోసుకుని బయటికి వెళ్ళిపోయింది.