ఎంత సేపూ ఏదో పుస్తకాలమీద ఎక్కువ ధ్యాస. చిన్నప్పుటినుంచీ ఏర్పడిపోయిన అలవాటు. మళ్ళీ మేఘసందేశం తియ్యబోతుంటే , గబుక్కున ఆమెకు మధ్యాహ్నం మూడు గంటలకు టెన్నిస్ లెసన్ ఉన్న సంగతి గుర్తొచ్చింది. సరే ఒక గంట ఆ కార్యక్రమం అయ్యాక, పబిక్స్ కు వెళ్ళి, గ్రోసెరీ కొనుక్కు వచ్చెయ్యచ్చు అని ఒక నీలం చొక్కా, నిక్కరూ వేసుకుని, స్నీకర్లు తొడుక్కుని, తన బెంజ్ కారులొ సముద్రానికి పక్కగా ఉండే గల్ఫ్ షోర్ డ్రైవ్ లో కారు నడుపుతూ, టెన్నిస్ క్లభ్ కెళ్లింది.

టెన్నిస్ పాఠం ముగించాక కారెక్కుతుంటే, ఆమెకు వెనక సీట్లో, ఆర్ట్ పుస్తకాలు కనిపించాయి. అవి తిరిగి ఇచ్చెయ్యాలి. గుర్తొచ్చింది.

లైబ్రరీ నుంచి అప్పుడే ఆ విషయం ఫోన్ రానే వచ్చింది రెందు రోజుల క్రితం.

వర్జీనియా నిసితో చనువుగా నవ్వుకుంటూ మాట్లాడుతుంది. మాట్లాడుతున్నప్పుడు ఆమె గొంతు ఆమె వయసును సూచిస్తూ వణుకుతూ ఉంటుంది.

” నిన్ను ఆర్టిస్ట్ అనాలో, డాక్టర్ అనాలో? ఎప్పుడైనా పుస్తకాలు సరైన టైమ్ లో తెస్తావేమో అని చూస్తాను. ఇప్పుడు రోజుకి పదిహేను పైసలు ఫైన్ అని తెలుసుగా. ”

“నా పేరు పెట్టి పిలిస్తే చాలు. ఎవరైనా పుస్తకాల కోసం ఎదురు చూస్తున్నారా వర్జీనియా?”

వర్జీనియాకు ఎవ్వరూ ఆ పుస్తకాలను అంతగా వాడటం లేదని చెప్పటం ఇష్టముండదు.

కార్డ్ చూచే నిసికి తెలుసు. ఎప్పుడు ఎంత మంది ఒక్కో పుస్తకం చదివారో. కొన్ని కార్డుల మీద ఇంతవరకూ ఒక్కరైనా చదివిన చిహ్నాలు ఉండవు.

నిసి అంది “పర్వాలేదులే. డబ్బులిచ్చినా లైబ్రరీకేగా. ఆ డబ్బుతో ఇంకాస్త కలిపి, ఇంకేమైనా పుస్తకాలు మీరు తెప్పిస్తారు.”

వర్జీనియా వయసు ఢెబ్భయిల్లొనో, ఎనభయ్యిలోనో ఉంటుంది. ఆమె ఉత్సాహం చూస్తే నిసికి చాలా ఇష్టం. లైబ్రరీ పకడ్బందీగా నడుపుతుంది. వాలంటీర్లను ఏర్పరుస్తుంది. అదే కాక తాను సొంతగా ఆర్ట్ లో ప్రయోగాలు చేస్తుంది. ఆమె చెసిన ఒక కొల్లాజ్ కి బహుమతి వచ్చిందనీ, దాన్ని నిసికి చూపించి అది పేరిస్ పోయి అక్కడ ఎగ్జిబిషన్ లో చూపబడి కొన్ని నెలల తర్వాత మళ్ళీ వెనక్కు వస్తుందని చెప్పింది.

నిసి తన క్లాసులలొనుండి లోపలకూ, బైటికి తిరిగేటప్పుడు “ఒహో డాక్టర్! ఈ వారం తమరే చిత్రకారుడి రూపం దాల్చారు. కిందటి వారం ‘మటిస్,’ అంతకు ముందు ‘పికాసో,’ ఈ వారం ఎవరూ మీరు?

“సెజాన్, ఈ వారం నెను సెజాన్ ను. చూపిస్తాలే నా స్టిల్ లై ఫ్ పెయింటింగ్ అవ్వగానే”

కారు నడుపుతూ నిసి వాళ్ళిద్దరి ఇలాటి సంభాషణలు కొన్ని గుర్తు చేసుకుంది.

కారు ఆర్ట్ సెంటర్ పార్కింగ్ లో ఆపి, లోపలికి పోయి రెండో అంతస్తులో లైబ్రరీ కెళ్తే వర్జీనియా లేదు. పుస్తకాలు తనే వాటి స్థానాల్లో పెట్టేసి, కార్డులు , డబ్బు, ఒక క్లిప్ కి పెట్టి డబ్బాలో పడెసింది. వేరే కార్డు మీద ఒక చిన్న బొమ్మ గీసి, తన పేరు కింద రాసి వర్జీనియా ఆనందం కోసం ఆ క్లిప్పుకే తగిలించింది.

వేరు దారినుంది కిందికి లాబీ లొకి వస్తే ఎప్పుడూ లేని కోలాహలం . అక్కడ ఉన్న రిక్ “హాయ్ నిసి, లొపలకు వస్తున్నావా? బైటికి వెడుతున్నావా? ” అన్నాడు నవ్వుతూ.

“పుస్తకాలు ఇచ్చిపోదామని వచ్చాను. ఎమిటి విశేషం ఇవ్వాళ?.”

“నువ్వు మెంబర్ వి. ఐనా మేం పంపే బ్రోషూర్లు చూడవా ఎప్పుడు? క్లాసులకు వచ్చి పోతావు గాని సాయంత్రాలు ఉన్న కల్చరల్ ప్రోగ్రాములకు రావేం? ” అని అడిగాడు.

“చూస్తాను రిక్ . కానీ ఏం గుర్తుండవ్. అప్పుడప్పుడూ నా కంప్యూటర్ మీద కేలెండర్లో ఎక్కిస్తా కూడా. కాని అది సమయానికి చూసుకోను. చెప్పరాదూ, ఇవ్వాళ ఏం మిస్సవుతున్నానో” అంది.

రిక్ చెప్పేలోగానే, ఒక చక్కని పిల్ల మాట అందుకుని ఈ రోజు “హంట్ స్లోనెమ్” ఛారిటీ ఇవెంట్ ఉంది గదా. మీరు రెజిస్టర్ చేసుకున్నారా?” అని అడిగింది.

“ఎవరతను. ఏం గుర్తు రాటల్లేదే?” అంది నిసి.

“స్లోనెమ్. న్యూయార్క్ లో ఉండే ఆర్టిస్ట్ . అతను పక్షుల వాటర్ కలర్ చిత్రాలు బాగా ప్రసిద్ధమైనవి. ఈ రోజు 60 వాటర్ కలర్ బొమ్మలు , తను వెసినవి ఆర్ట్ సెంటర్ కిచ్చెశాడు. 240 టిక్కెట్లు మొత్తం. సాయంత్రం రాఫెల్ తీస్తారు. అదృష్టవంతులకి అతని పెయింటింగ్లు దక్కుతాయి. మిగతావారికి వైన్, ఛీస్ , మ్యూజిక్ .” అందా పిల్ల.

“ఓ సారీ! నెను డబ్బు కట్టలేదు. అబ్బా! నాకు ఆ బొమ్మలు చూడాలనే ఉంది. టూ బేడ్” అని వెళ్ళ బోయింది నిసి.

పక్కనే ఇంకా సాయంత్రం జరగబోయే పార్టీకి నిర్వాహకులు కొంతమంది వచ్చి నిలబడుతున్నారు.

ఒక చక్కని కుర్రాడు, కౌంటర్ మీద మోచేతిని ఉంచి, సంభాషణ వింటున్నాడు.

నిసి లోలోపల ఆలోచిస్తున్నది. తను న్యూయార్క్ ట్రిప్పుల్లో, మెట్రోపాలిటన్ ఆర్ట్ మ్యూజియంలో గాని, గుగ్గెన్ హైమ్, ‘మోమా’ లో గాని అతని బొమ్మలు చూసిందా? చూసి ఆనందించడమే గాని నిసి జ్ఞాపక శక్తి ఇప్పుడు ఏమి బాగా లేదు. బ్రొషూర్ లొ అతని గురించి చదివి, ఆ తర్వాత ఇంటర్నెట్లో తన కంప్యూటర్ మీద చదివింది, ఏదో కొంత గుర్తొచ్చింది.

ఎదురుగా ఉన్న చక్కని అమ్మాయ్, “ఇంకా టికెట్లు ఉన్నాయ్. లాటరీకి కూడా టైం గడిచి పోలేదు. తప్పక సైన్ చెయ్యండి . ఎంతసేపు ఐదు నిమిషాల పని. మెంబర్ల డిస్కౌంటు ఉంది.” అంది.

పక్క వాళ్ళు కూడా చిరునవ్వులతో తలలూపారు.

కొంచెం తల తిప్పి అద్దాల కిటికీ ల్లోంచి బైటికి చూస్తే -అప్పుడే చక్కగా అలంకరించుకుని , టక్సీడోలు వేసుకుని ఎంతో హుందాగా ఉన్న భర్తల చేతి మీద చెయ్యి వేసుకుని, నడిచి వస్తున్నారు చక్కని దుస్తులు ధరించిన భామలు.

తన బట్టల కెసి చూసుకుంది. నవ్వింది నిసి. ఈ లాగూ చొక్కాతో నన్ను రానివ్వరుగదా! మీరు రానిచ్చినా మీ ఫంక్షన్ నేను పాడు చెయ్యొచ్చా! అందరూ ఎంతో మంచి దుస్తులు ధరించి వస్తారయ్యె. ” అంది నవ్వుతూ.

వినోదంగా వింటున్నారు పక్క వాళ్ళు. లోపలికి చక్కని పువ్వుల వేజ్ లూ , వైన్ గ్లాసులూ, ట్రేలు పట్టుకు వెళ్ళే వెయిటర్లూ- నిసి గమనిస్తున్నది.

అమ్మాయ్ వెనకాల ఆర్గనైజర్ చాలా మర్యాద గానే, “చాలా సేపు ఉంటుంది ఫంక్షన్. మీకు కావలిసినంత టైం ఉంటుంది.” అంది చెప్పకనే చెపుతూ.

“నేనిప్పుడే టెన్నిస్ ఆడి వస్తున్నా. నా ఇల్లు మరీ అంత దగ్గిరేం కాదు. ఏమయ్యింది. ఎన్నో ఇవెంట్లు వస్తూనే ఉంటాయ్. మళ్ళీ ఇంకోసారి ఎప్పుడైనా.”

కౌంటర్ వెనకాల కుర్రపిల్ల ముఖం కొంచెం వాడింది. అది చూసి బాయ్ ఫ్రెండ్ చిరునవ్వు కాంతి, కొంత తగ్గటం, వెనక్కు తిరిగి వెడ్తున్న నిసి గమనించక పోలేదు.

టెన్నిస్ ఆడి నందువల్ల ఆమె హుషారు ఆ రోజు పెరిగి ఉంది. పైగా అందమైన ఫిఫ్త్ ఏవెన్యూ ఎంతో ఆనందంతో ఉన్న జనం తో కిక్కిరిసి ఉండటం చూసింది వచ్చేప్పుడే.

ఆ సాయంత్రపు వెచ్చటి, హాయైన గాలులు, తేలివచ్చే సంగీతపు ధ్వనులు, అన్నీ ఆమెలో ఉత్సాహాన్ని పెంచాయ్.

స్లోనెమ్…. న్యూయార్క్లో తన లాఫ్ట్ - స్టూడియో లోనే ఎన్నో పంజరాల్లో రకరకాల పక్షులను పెంచుతాడట . ఆ పంజరాలను ఆ పిట్టలను బొమ్మలు గీస్తుంటాడు. అతని బొమ్మలు ప్రపంచంలో చాలా మ్యూజియంలలో ఉన్నవి.

ఇండియా వెళ్ళి వచ్చాడట చాలాసార్లు . దాంతో అతనికి ప్రకృతిపై ప్రేమ, స్పిరిచ్యులిజం పెరిగిందట. అదే అతని ఇన్ స్పిరేషన్ అట. అదేమిటో ఇండియాలో పుట్టి పెరిగిన వాళ్ళకు మాత్రం అలాటివేవీ రావు. అక్కడనుండి ఎప్పుడు బైటబడి పోదామా అని ఉంటుంది. పరదేశస్థులందరికీ ఇండియా కల్పవృక్షం అనుకుంది, నిసి.

ఐనా గాని నిజంగా ప్రకృతంటే , పక్షులంటే అభిమానం ఉంటే వాటిని ఒక పెద్ద సిటీలో గదుల్లో ఎందుకు బందీగా ఉంచుతారు. ఊరికే కబుర్లు చెపుతారు. బొమ్మలు వెయ్యగా వెయ్యగా, ప్రతి ఆర్టిస్ట్ కీ ఏదో ఒక సబ్జెక్ట్ దొరుకుతుంది. అంతకు ముందు ఎవరూ దానిలో ప్రయోగం చెయ్యక పోతే వాళ్ళకు పెద్ద పేరొస్తుంది.

చూసొద్దాం. ఎలా వేశాడో బొమ్మలు. ఏం పోయింది. అనుకుంది.

బైట సైడ్ వాక్ మీద పార్కింగ్ కేసి నడిచేదల్లా మళ్ళీ వెనక్కు తిరిగింది. లోనికి వెళ్ళింది.

“ఓ! తిరిగి వచ్చెరు? ” అంది ప్రశ్నార్ధపు ముఖం పెట్టి ఒక ఆర్గనైజర్.

నిసి అంతకు ముందు మాట్లాడిన అమ్మాయితో ” ఫ్రెండ్! ఒక టికెట్ కొంటాను.” అని గబగబా ఫార్మ్ పూర్తి చేసి, “నా టికెట్ ఉంచుతావుగా. నా పేరు రేఫెల్ లో ఎంటర్ చెయ్యటం మర్చిపోకు. అది నీకే వదిలేస్తున్నా. ఒకవేళ ఇంటికి వెళ్ళాక నాకు బద్దకం వేసి నే రాక పోతే, నాకు లాటరీ వస్తే కనుక నా తరుఫున నువ్వు పెయింటింగ్ తీసుకుని ఉంచు. నేను మళ్ళీ ఆర్ట్ సెంటర్ కి వచ్చినప్పుడు తీసుకుంటా. ఖంగారేముంది. ” అని గబగబా సూచన లిచ్చేసి, ఆమె చెప్పిన టికెట్ ఖరీదు చెక్కు రాసేసి ఆమెకు ఇచ్చి, బైటికి నడిచింది.

ఆ అమ్మాయి ముఖం ఒక్క వెలుగు వెలిగింది.

ఊరికే ఆరాటము, ఉబలాటమే కాని అసలు రావాల్సిన డబ్బు ఊళ్ళో షావుకార్లు ఎప్పుడో దఖలు పరిచి ఉంటారు. ఈ ఒకటీ అరా టికెట్లు వల్ల ఏమీ కాదు. ఊరికే ఆ చిన్నవాళ్ళ ఉత్సాహం. మేమూ కొంత పని చేశాం. కాసిని టికెట్లు అమ్మాం అని. అప్పటికప్పుడు ఎవరు కొంటారు ఆ సాయంత్రం టిక్కెట్లు , తనలాటి మతిమరుపు వాళ్ళు తప్ప, అనుకుంది నిసి కారు డ్రైవ్ చేస్తూ.

ఈ పెయింటర్ గురించి రాఛెస్టర్ కవి, ఆర్ట్ విమర్శకుడు ‘జాన్ ఏష్ బెరీ’ కామెంట్లు తను చదివింది. అతను ఈ ఆర్టిస్ట్ గురించి మంచి అభిప్రాయమే వెలిబుచ్చాడు.

బాగుంటయ్యేమో చూద్దాం. నిసి ఉత్సాహం పెరుగుతున్నది.

తను ఆర్ట్ గెలవటం అది వట్టి మాట . నిసి ఒక్కటి కూడా ఎప్పుడూ గెలవదు. లాటరీ తగలటం అన్న మాటే లేదు.

వాళ్ళాయన ఎప్పుడూ ఏదో ఒకటి గెలవటం గుర్తొచ్చింది. నయాగరా వెడితే ఇంత పెద్ద ‘స్నూపీ’ బొమ్మ గెలిచాడు. ఎంతో ముచ్చటగా మోసుకొచ్చుకున్నారు దాన్ని. లాస్ వేగాస్ వెళ్ళినప్పుడల్లా , అతడు లాగినప్పుడల్లా స్లాట్ మెషీన్లు డబ్బులు కురిపించేవి. ఆ డబ్బుల ఘల్లు ఘల్లు మోతలు, వాళ్ళిద్దరూ ఆ డబ్బులు సంతోషంగా ఏరుకుని, నిజం నోట్లలోకి మార్చుకుని లెక్కపెట్టుకుని సంతోష పడటం, ఎంత బాగుండేది.

ఆ డబ్బుల మోత, సీసర్స్ పేలస్ లో సరైన అంకె మీద అతడి కోసం ఆగే చక్రాలూ, ఎమ్.జి.ఎమ్. -స్లాట్ మెషీన్ల మీద మూడు సింహాలు, బెల్లేజియోలో మూడు ఏడులు బొమ్మలు, తిరిగినప్పుడల్లా తమ ఇద్దరి ఆనందాలూ అన్నీ గుర్తొచ్చాయి. తనకు ఒక్కసారంటే ఒక్క సారి కూడా ఏం అదృష్టం, ఏడబ్బు రాలిపడదేం?

రేస్ కోర్స్ లోనూ అంతే అతనికి జాక్ పాట్లు చక్కగా తగుల్తాయి. మొదటిసారి మలక్ పేట రేస్ కోర్స్ లో వాళ్ళుతిరుగుతుంటే, పైన మైకులో అతని పేరు చెప్పటం, లాటరీలో అతనికి పెద్ద మొత్తం వచ్చినట్లు అందరూ వినటం, తమతో పాటు ఆ రోజు తిరుగుతున్న ఆ ఊళ్ళో ఉన్న సుందరీమణులు ఆయనను ఆరాధనగా చూడటం, కావాలని వచ్చి వరుసుకోటం, ఐస్ క్రీం లు కొనిపించుకోటం, అన్నీ గుర్తొచ్చాయి.

శ్రీ కృష్ణ పరమాత్ముడు. శ్యామల గోపాలుడు. ‘లేడీస్ మాన్’ అనుకుంది నిసి నవ్వుతూ.