ఆ సాయంత్రం. అందరూ ఇంటికి వెళ్ళే వేళ అయింది. డాన్, నిసీ షామల్ దగ్గరకు వచ్చి “నేను ఇంటికి పోబోతున్నా. నీకు ఇంకేమన్నా కావాల్సినవి ఉన్నయ్యా ” అని అడిగింది.
ఏం లేదంది నిసీ.
ఇంకా దగ్గరకు వచ్చి డాన్ “డాక్టర్ బ్రాఫ్ నిన్ను చూడాలని అడుగుతున్నాడు. నేనేమో, నువ్వు రేపు వాషింగ్టన్ లో లెక్చర్ ఇవ్వాలి. తొందరగ ఇంటికి వెళ్ళక పోతే ప్లేన్ మిస్సవుతావ”ని చెప్పానంది.
ఆమె కళ్ళు -చూడమాకు నిసీ. నువ్వెందుకు చూడాలి . ఆ పాల్ ని ఇంత చేశాక – అంటున్నాయి.
నిసీకి నవ్వొచ్చింది ఆమె కోపాన్ని చూసి. ఈ పిల్లకెందుకూ తన మీద ఇంత ప్రేమ. ఈ కుర్ర పిల్లకున్న విశ్వాసం తోటి డాక్టర్లకు లేక పోయింది గదా అనుకుంది.
“రానివ్వమ్మా తల్లీ! అతని పెళ్ళానికి ప్రోబ్లమ్ ఏమైనా ఉందని తెలిసిందేమో. ”
డాన్ కళ్ళల్లో కసి తీరిన తృప్తి. ఆనందం. ఆమెకు గూఢచారులన్నిచోట్లా ఉన్నారు. పాల్ బ్రాఫ్ పెళ్ళాం మరిస్సా బ్రాఫ్ కి మళ్ళీ ఎక్స్ రేలు తియ్యటం అయిపోయింది. నిసీ చెప్పిందే రైటు. కాన్సర్ లేదూ పాడూ లేదు.
“సరే డాక్టర్ షామల్. నేను పోతూ పోతూ, నువ్వు రమ్మన్నావని డాక్టర్. బ్రాఫ్ తో చెప్పి పోతాలే. నీ స్లైడుల బాక్స్, అదిగో అక్కడ ఉంది ” అని చెప్పి వెళ్ళి పోయింది.
కొంచెంసేపట్లో పాల్ చేతిలో ఒక ఛాకలెట్ బాక్సు తో ఆఫీసులోకి వచ్చాడు. కొంచెం సిగ్గుపడుతూ అది నిసీకు అందించాడు. ఆమె అది వెనక బల్ల మీద పెట్టి బల్ల కానుకుని ఏం మాట్లాడకుండా నుంచుంది.
ఈసారి అతను కొంచెం సందేహిస్తూ, కొంచెం ధైర్యం చేసి , ఆమెను కావిలించుకుని రెండు బుగ్గల మీదా ముద్దులు పెట్టాడు.
“నువ్వు చెప్పిందే రైటు. కంగ్రాచ్యులేషన్స్ . చాలా థేంక్సు కూడా . మరిస్సా తర్వాత స్వయంగా వచ్చి నీకు ధన్యవాదాలు చెపుతుంది. మాకు చాలా ఆదుర్దా తప్పించావు. ”
నిసీ షామల్ ” రోజూ చేసే పనేగా పాల్ ! ఈ కేసులో ప్రత్యేకత ఏమి ఉందని? మీ దిగులు తీరినందుకు సంతోషం. నే వెళ్ళాలోయ్!” అని ఏ సమాధానానికి సందివ్వకుండా తన వస్తువులు తీసుకుని, తలెత్తుకుని దర్జాగా బైటికి నడిచింది.