“శ్రీ తిరుపతి వేంకట కవులు” అళియరామరాయలు లాటివారు తెలుగు సాహిత్యం వరకూ. ఏంచేసినా “పడ్డ చన్నునెత్త బ్రహ్మ వశమే?” లాగా అయింది వ్యవహారం.

“తిరుపతి వేంకట కవులు” అద్భుతవయిన కవులు. అయితే “ఒరిజినాలిటీ” లేని కవులు. మన అద్రుష్టం. “పాండవోద్యోగవిజయాలు” సహజవయిన ప్రక్రియ. కవిత్రయం ఏం సాధించారో మామూలు ప్రజకి అర్ధం కావడం కష్టం. “పాండవోద్యోగవిజయాలు” ద్వారా “తిరుపతి వేంకటకవులు” అంతకన్నా ఎక్కువ సాధించేరు. ఇంతకుముందు ప్రజా కవులని వ్యాసం, ఇప్పుడుఇలాటి వ్యాసాలు “చెళ్ళపిళ్ళ” వారు చదివితే రాసిన వాళ్ళ మర్యాద మిగల్చరు.

“కొప్పరపు కవులూ, వేంకట రామక్రుష్ణ కవులూ” “తిరుపతి వేంకటకవు” లకి విమర్శకులు మాత్రవే. “తిరుపతి వేంకటకవుల్ని” ఢీ కొన్న కవులుగానే వాళ్ళు చరిత్రలో మిగిలి పోతారు. వారెవరివీ స్వతంత్ర రచనలు నిలబడలేదు కదా తరవాత.

ఇప్పటికీ మా వూరి “సర్పంచ్” “చెల్లియో చెల్లకో..”అనీ, “బావా సత్యవతీ పౌత్రా..” అనీ”సెట్ పట్” లాడించీసి, ఇప్పటి కుర్రకారు ఈ పద్యాల్ని విని ఎందుకానందించరని తెగ బాధపడిపోతుంటాడు. “తెగ దీర్గాలు తీస్తాడెస్ ” అంటాడు వాళ్ళబ్బాయి.

తెగ దీర్ఘాలే అనర్ధాలు, సాహిత్యవయినా, బతుకయినా.