Comments on: గతం http://www.eemaata.com/em/issues/200509/70.html An Electronic Magazine in Telugu for a World without Boundaries Thu, 08 Jan 2009 17:21:21 +0000 http://wordpress.org/?v=2.0.2 by: pAlana http://www.eemaata.com/em/issues/200509/70.html#comment-62 Fri, 05 May 2006 17:33:12 +0000 http://www.eemaata.com/em/issues/200509/70.html#comment-62 "నల్లని రాతిమెట్లు అల్లుకొన్నవి లతలు పూవులు చతికిల పడటానికే తప్ప నిన్నెటూ తీసుకు వెళ్ళవు" **** ఇది కవిత్వమా? లేక ఏదో దారంట పోతూ చేస్కుంటున్న స్వగతమా? నిజానికి చెప్పుకోవాలంటే, రాతి మెట్లమీద, లతలూ పూలతలూ వుండవు. రాతి స్థంభాలమీద లతలు పుష్పలతలు అల్లుకుంటాయి. అది ప్రకృతి లక్షణం. మెట్లమీద ప్రాకే లతలు తొక్కబడి బక్కచిక్కిపోతాయి, ఎండిపోతాయి. వాటిని "ట్రాంపుల్డు వైన్సు" అంటారు. పోనీ, ఆ మెట్ల మీద పూలతలు (మాలతీ, అడవి జాజి, విరజాజి, చంద్రిక) అంటుకు అల్లుకున్నాయి అనుకుందాము. కర్మానికి చతికిల పడ్ద ఆసామి, వాటి పుష్ప పరిమళాన్ని ఆస్వాధించే అదృష్టానికి నోచుకున్నాడనుకోవచ్చును కదా కవి. నల్లరాతి మెట్ల మీద చతికిల పడ్డ ఆసామి మెట్లు ఎక్కడికో తనని తీసుకు పోతాయని చతికిలపడడు. ఫూలు కాకపోతే పూలతల మీద పిర్రమోపడు. కర్మ కాలితే లత పామై కరుస్తుంది. గ్రహచారం చెడితే లతల్లో నల్లటి నాగులు నల్లరాతి నలుపులో కలిసి, చతికిల పడ్ద ఆసామీని ఛటుక్కున కౌగిలించుకుంటాయి. అయినా, మెట్లెక్కిన వ్యక్తి, మెట్లమీద చతికిలపడ్డానికి కారణం, గమ్యంలో అలసిపోవడం. అలిక తీరిన తరువాత తిరిగి ప్రయాణం ముందుకు. గమ్యం చేరే వరకూ ఎన్ని పర్యాయాలు నల్లరాతి మెట్లమీద చతికిల పడాలో? ఆహా! నిజంగా! చతికిలపడ్ద ప్రతీ మెట్టూ ఆసామీని మరింత ముందుకునెట్టే మెట్టు. కవి చెప్పినది నిజం కాదు. నిజానికి ఆ నల్లరాతి మెట్టు ప్రగతిపధానికి ప్రధమ సోపానం! పాములు లేని పూలతలు ఆ మెట్లమీద అల్లుకు అంటుకున్నాయనుకో, మరీ మంచిది. ముందు ప్రయాణం మధురం! కాబట్టీ .... ఇది కవితైతే, ఇలా మారిస్తే, చదువుకున్న వాడికి ఆనందాన్నిస్తుంది: నల్లని రాతిమెట్లు అల్లుకొన్నవి లతలు పూవులు చతికిల పడితే తప్ప నింగికి నిన్ను తీసుకు వెళ్ళవు ! ***పాలన***** రెండో కవిత మీద "అభిప్రేమ" రేపు! “నల్లని రాతిమెట్లు
అల్లుకొన్నవి లతలు పూవులు
చతికిల పడటానికే తప్ప
నిన్నెటూ తీసుకు వెళ్ళవు”
**** ఇది కవిత్వమా? లేక ఏదో దారంట పోతూ చేస్కుంటున్న స్వగతమా? నిజానికి చెప్పుకోవాలంటే, రాతి మెట్లమీద, లతలూ పూలతలూ వుండవు. రాతి స్థంభాలమీద లతలు పుష్పలతలు అల్లుకుంటాయి. అది ప్రకృతి లక్షణం. మెట్లమీద ప్రాకే లతలు తొక్కబడి బక్కచిక్కిపోతాయి, ఎండిపోతాయి. వాటిని “ట్రాంపుల్డు వైన్సు” అంటారు. పోనీ, ఆ మెట్ల మీద పూలతలు (మాలతీ, అడవి జాజి, విరజాజి, చంద్రిక) అంటుకు అల్లుకున్నాయి అనుకుందాము. కర్మానికి చతికిల పడ్ద ఆసామి, వాటి పుష్ప పరిమళాన్ని ఆస్వాధించే అదృష్టానికి నోచుకున్నాడనుకోవచ్చును కదా కవి. నల్లరాతి మెట్ల మీద చతికిల పడ్డ ఆసామి మెట్లు ఎక్కడికో తనని తీసుకు పోతాయని చతికిలపడడు. ఫూలు కాకపోతే పూలతల మీద పిర్రమోపడు. కర్మ కాలితే లత పామై కరుస్తుంది. గ్రహచారం చెడితే లతల్లో నల్లటి నాగులు నల్లరాతి నలుపులో కలిసి, చతికిల పడ్ద ఆసామీని ఛటుక్కున కౌగిలించుకుంటాయి. అయినా, మెట్లెక్కిన వ్యక్తి, మెట్లమీద చతికిలపడ్డానికి కారణం, గమ్యంలో అలసిపోవడం. అలిక తీరిన తరువాత తిరిగి ప్రయాణం ముందుకు. గమ్యం చేరే వరకూ ఎన్ని పర్యాయాలు నల్లరాతి మెట్లమీద చతికిల పడాలో? ఆహా! నిజంగా! చతికిలపడ్ద ప్రతీ మెట్టూ ఆసామీని మరింత ముందుకునెట్టే మెట్టు. కవి చెప్పినది నిజం కాదు. నిజానికి ఆ నల్లరాతి మెట్టు ప్రగతిపధానికి ప్రధమ సోపానం! పాములు లేని పూలతలు ఆ మెట్లమీద అల్లుకు అంటుకున్నాయనుకో, మరీ మంచిది. ముందు ప్రయాణం మధురం!
కాబట్టీ …. ఇది కవితైతే, ఇలా మారిస్తే, చదువుకున్న వాడికి ఆనందాన్నిస్తుంది:
నల్లని రాతిమెట్లు
అల్లుకొన్నవి లతలు పూవులు
చతికిల పడితే తప్ప
నింగికి నిన్ను తీసుకు వెళ్ళవు !

***పాలన*****

రెండో కవిత మీద “అభిప్రేమ” రేపు!

]]>