రెస్టారెంట్ నుండి రోజు సాయంత్రం సఖి ఆఫీసుకు వెళ్ళడం, అక్కడ కౌన్సెలింగ్ సెంటర్లో వాళ్ళు చెప్పే సలహాలు వినడం, తిరిగి మధుబనితో కలిసి ఇంటికి రావడం, రాత్రికి వంట చేయడం చారుమతి చేసే పని. ఆమె మానసికంగా కొంత తేరుకుంది. వేళకు తిని సంతోషంగా ఉంది కాబట్టి కాస్త ఒళ్ళు చేసింది. మునుపటి కన్నా అందంగా కనిపిస్తుంది. సఖి ఆఫీస్ వాళ్ళు ఇచ్చే కౌన్సెలింగ్ చారుమతి మీద బాగా పనిచేసింది. స్వతంత్రంగా ఎలా బ్రతకాలో వాళ్ళు నేర్పించారు.
ముందు కొన్ని రోజులు రెస్టారెంట్లో కబుర్లు చెప్తూ, వాళ్ళకు పనుల్లో సహాయం చేసింది చారుమతి. తర్వాత వంటలు తయారుచేయించడం, కొత్తవి తను చేసి చూపించడం. ఒక్కటేంటి అన్ని పనులు తను దగ్గరుండి చేసేది. రెస్టారెంట్ ఆవిడ చారుమతికి డబ్బులు ఇచ్చింది పనుల్లో సాయం చేసినందుకు. అది కాక టిప్స్ వచ్చేవి. చాల సంతోషంగా వుంది చారుమతికి. తన తొలిసంపాదన చూసి మురిసిపోయింది.
రెస్టారెంట్ ఆవిడ చారుమతి పనితనం, చురుకుతనం చూసి మెచ్చుకుంది. వర్క్ పర్మిట్ ఉంటే ఇంకా ఎక్కువ డబ్బులు ఇవ్వగలనని చెప్పింది.
నెల రోజుల్లో ఆ రెస్టారెంట్లో చాల మార్పులు వచ్చాయి. చారుమతి లేకపోతే జరగని పరిస్థితి. చారుమతి కాస్త మిస్ చాల్స్ అయింది. థాంక్స్ తప్ప మరో పదం తెలీదు. అయినా మానేజ్ చేస్తుంది. రెస్టారెంట్కు వచ్చిన అమెరికన్స్ని చిరునవ్వుతో నమస్కారం అంటూ వెళ్ళి రిసీవ్ చేసుకుంటుంది. కూర్చోండి అంటూ కుర్చీ చూపిస్తుంది. ఆ వచ్చిన వాళ్ళు కూర్చుంటారు. ఎలాంటి సంకోచం లేకుండా మెన్యూ చూపించి ఏం కావాలి అంటూ తెలుగులో అడుగుతుంది. దగ్గర వుండి వడ్డిస్తుంది. ఆ రెస్టారెంట్ కొచ్చే వాళ్ళకు ఇదంతా చాల బాగా నచ్చుతుంది. ఇండియన్ కల్చర్, ఇండియన్ బ్యూటీ అంటూ చారుమతి వైపు ఆరాధనగా చూస్తారు. చారుమతి చీర, గాజులు, కుంకమ, జుట్టు, ముక్కుపుడక, వాలుజడ, అందులో అమెరికాలో పూచిన రంగురంగుల పూలు. ఇవన్ని ప్రత్యేక ఆకర్షణలు వాళ్ళకు. ముఖ్యంగా ఆమె తెలుగు మాటలు.
రెస్టారెంట్ కు వెళ్ళడం కాస్త ఆలస్యమైతే చారుమతికి ఫోన్లు వచ్చేవి. చారుమతి జీవితం మారిపోయింది. ఇప్పుడు ఇండియా వెళ్తానని అనడం లేదు.
“వంట చేయడం తప్ప నాకేమీ చేతకాదు అనేవాడు మా ఆయన. ఆ వంటే ఈ రోజు నా జీవితాన్ని మార్చేసింది. వంట చేసినందుకు రెస్టారెంట్లో డబ్బులు ఇస్తున్నారు. వడ్డించినందుకు టిప్స్ ఇస్తున్నారు. రుచిగా ఉందని మెచ్చుకుంటూ తిని థాంక్స్ చెప్పి వెళ్తున్నారు. మా ఆయన ఒక్క రోజైనా మెచ్చుకుంటూ తిన్నాడా?” అంది చారుమతి.
చారుమతిలో ఈ మార్పు చాలా సంతోషం కలిగించింది మధుబనికి.
“చారుమతి ఫెమినిస్ట్ అయిపోయిందిరా. డొమెస్టిక్ లేబర్ కు ఎకనామిక్స్ కలిపి చెప్తుంది” అన్నాడు ఇంద్రనీల్.
“నాకు బాగా నచ్చిందిరా చారుమతి” అన్నాడు అనిరుధ్.
“ఆశలు పెంచుకోకు. త్వరలో వెళ్ళిపోతుంది”
“నేను వెళ్ళనిస్తేగా? .. ధనంజయ్ చారుమతికి డివోర్స్ ఇచ్చేస్తే నేను పెళ్ళి చేసుకుంటాను” అన్నాడు అనిరుధ్.
అప్పుడే “అనిరుద్ధా!” అని పిలుస్తూ బయటికి వచ్చింది చారుమతి. “నీలయ్య, నువ్వు కూడ వెళ్ళలేదా ఆఫీసుకు?” అంది ఇంద్రనీల్ వైపు చూస్తూ.
“ఇప్పుడే బయలుదేరబోతున్నాం” అన్నాడు ఇంద్రనీల్ నవ్వుతూ.
“ఏమైనా పనుందా మాతో?” అన్నాడు అనిరుధ్.
“టైం ఉందా నీకు?” అడిగింది చారుమతి.
“ఖాళీగా ఉన్నాను చెప్పు” అన్నాడు అనిరుధ్.
“కుంకుడుకాయలు కొనుక్కురావాలి. పక్కసందు మలుపు కాడ దింపుతావా?”
“అలాగే”
హ్యాండ్బ్యాగ్ తెచ్చుకోవడానికి లోపలికి వెళ్ళింది చారుమతి.
“నాకేమో బిజీగా ఉన్నానన్నావు, చారుమతికేమో ఖాళీగా వున్నానన్నావ్. ఏంటి సంగతి?” అడిగాడు ఇంద్రనీల్.
“పాపం ఆడపిల్లరా” అన్నాడు అనిరుధ్.
“కుంకుడుగాయలు, సందు మలుపు. భలే దొరికింది చారుమతి నీకు”
“నాకు దొరకాల్సిన పిల్లేరా. పొరపాటున వాడికి భార్య అయింది”
“వాళ్ళింట్లో పాలేరును పిలిచినట్టు నన్ను నీలయ్య అని పిలుస్తుంది చూడు” అన్నాడు ఇంద్రనీల్.
“అమెరికాలో మనల్ని అంత ప్రేమగా పిలిచేవాళ్ళు ఎవరున్నారు చెప్పు?” అన్నాడు అనిరుధ్.
“సరే, ఆ పిల్లను డ్రాప్ చేసి మనం వర్క్ కెళ్దామా?” అన్నాడు ఇంద్రనీల్.
“నువ్వు వర్క్ కెళ్ళు. నా సెక్రటరీకి చెప్పు కాస్త ఆలస్యంగా వస్తానని. ఈ రోజు చారుమతితో పర్సనల్ గా మాట్లాడాలి” అన్నాడు అనిరుధ్.
స్నేహితుని వైపు నవ్వుతూ చూసి వెళ్ళిపోయాడు ఇంద్రనీల్.
“కార్లో కూర్చున్నావా ఎప్పుడైనా?” అడిగాడు అనిరుధ్.
“లేదు, జట్కా బండిలో కూర్చున్నాను మా ఊర్లో” అంది చారుమతి.
“కబుర్లు చెప్పు”
“మీ ఊర్లో ఆడవాళ్ళు తల్లో మల్లెపూలు పెట్టుకోరా?”
“నీ అంత జడ ఉంటేగా పూలు పెట్టుకోవడానికి?”
“మరేమో .. అనిరుద్ధా, మీ ఊర్లో .. ” ఏదో చెప్పబోయింది చారుమతి.
“మీ ఊరు, మీ ఊరు అనకు మాటకు ముందు. నా ఊరు అమెరికా కాదు. ఉద్యోగం కోసం వచ్చాను ఇక్కడికి. ఏదో ఒక రోజు ఇండియా వెళ్ళిపోవాలి కదా!” అన్నాడు.
“ఆఁ ఏదో చెప్పబోయావు ఇందాక”
“మీ ఊర్లో .. సారీ, అమెరికాలో .. మల్లెపూలు దొరకవా?”
“దొరకవనుకుంటాను. కావాలా?”
కావాలి అన్నట్టు తల ఊపింది చారుమతి.
వెంటనే సెల్ ఫోన్లో ఇండియన్ ఫ్రండ్స్కి ఫోన్ చేసి “నెక్స్ట్ వీక్ వస్తున్నారు కదా న్యూయార్క్ కి, ఒక మల్లెపూల బాస్కెట్ కావాలి, మరిచిపోకుండా తీసుకురండి” అని చెప్పాడు.
“ఎంత మంచివాడివి అనిరుద్ధా నువ్వు! నా గురించి ఎంత పట్టించుకుంటావు! నన్ను పెళ్ళి చేసుకున్న మనిషి సరిగ్గా నీలాగే ఉండాలనుకున్నాను. కాని దేవుడు నాకు అన్యాయం చేసాడు” అంది చారుమతి.
ఆ మాటలకు జవాబుగా చారుమతి చేతిని తన చేతిలోకి తీసుకున్నాడు అనిరుధ్.
“ఏం ఆలోచించావు నీ గురించి? ధనంజయ్ బాగా చూసుకుంటే అతని దగ్గరికి వెళ్ళిపోతావు లేదా మీ అమ్మా నాన్న దగ్గరికి వెళ్ళిపోతావు. ఏం చేస్తావు మీ ఊరు వెళ్ళి? మళ్ళీ పిడకలు చేసి, అన్నం వండి పాలేర్లకు పెట్టి, పాలు పితికి … ఇవే కదా నువ్వు చేసే పనులు?”
“మరి ఇంకేం చేయను?”
“ఇక్కడే ఉండు. నిన్ను పెళ్ళి చేసుకుంటాను.”
“ధనంజయ్ కన్నా ముందు నువ్వు మా నాన్నకు కనిపించి ఉంటే నీకిచ్చి చేసి ఉండేవాడు. మా నాన్నకు కావల్సింది అమెరికా అల్లుడు” అంది.
ధనంజయ్ సఖి ఆఫీసులో బాగా లాబీ చేసాడు. చారుమతిని తనతో పంపమని పదేపదే ప్రాధేయపడ్డాడు. ఇండియా కి ఫోన్ చేసి చారుమతి తల్లిదండ్రులని పొరపాటయింది, క్షమించమని అడిగాడు. చారుమతి నాన్నగారు మధుబనికి ఫోన్ చేసి ఈ విషయం చెప్పారు. ధనంజయ్లో మార్పు వచ్చింది కాబట్టి చారుమతిని ధనంజయ్తో పంపించడానికే నిర్ణయించింది సఖి సంస్థ.
చారుమతికి అనిరుధ్ పట్ల ఇష్టం వున్నప్పటికి ఆ విషయం బయటికి చెప్పలేకపోయింది. ధనంజయ్ కొంచెం మెరుగ్గా ప్రవర్తిస్తే చాలు, అతనితో జీవితం గడిపేయాలనుకుంది. విడాకులంటే మాటలా? తల్లిదండ్రులకు ఎంత అప్రతిష్ట? పల్లెలో తన గురించి ఏమనుకుంటారు అనుకుంది. స్త్రీలు తరతరాలుగా ఆలోచించే పద్ధతిలోనే ఆలోచించింది. మరోసారి ఆహుతై పోవడానికే నిర్ణయించుకుంది.
ఆ రోజు సఖి ఫర్ సౌత్ ఏసియా ఆఫీస్లో పీటర్కు థాంక్స్ చెప్పే పార్టీ జరిగింది. ఒక ఇండియన్ అమ్మాయిని డొమెస్టిక్ వయొలెన్స్ నుండి కాపాడినందుకు అందరు పీటర్ను అభినందించారు. పీటర్కు చాల సంతోషంగా వుంది. చారుమతి కట్టిన రాఖీ చూసి మురిసిపోతున్నాడు. అందరికి “నా ఇండియన్ సిస్టర్” అంటు పరిచయం చేస్తున్నాడు. అనిరుధ్, ఇంద్రనీల్ కూడ ఉన్నారక్కడ.
ముభావంగా ఉన్న స్నేహితుడి భుజం మీద చెయ్యి వేసి “ఏరా అలా వున్నావు?” అన్నాడు ఇంద్రనీల్.
“రేపు చారుమతి వెళ్ళిపోతుంది; బహుశా తిరిగి రాక పోవచ్చు” అన్నాడు అనిరుధ్ దిగులుగా.
“ఒకసారి స్వేచ్ఛ రుచి చూసాక, ధనంజయ్ దగ్గర ఇమడ లేదు. వచ్చేస్తుంది. లీగల్ ఫార్మాలిటీస్ అన్నీ అయాక వెంటనే పెళ్ళి చేసుకో” అన్నాడు ఇంద్రనీల్.
సంతోషం ఆపుకోలేక “నీల్” అంటూ ఇంద్రనీల్ని ఎత్తుకున్నాడు అనిరుధ్.
“ఒరేయ్ దించరా. మనల్ని గే అనుకుంటారు. అప్పుడు నాకు మధు వుండదు, నీకు చారుమతి వుండదు” అన్నాడు ఇంద్రనీల్.
“నేనంటే ఇష్టమే చారుమతికి. కాని ధైర్యం చేయలేకపోతుంది” అన్నాడు అనిరుధ్.
పార్టీ నుండి అందరు ఇంటికి వచ్చేసారు. చారుమతి ఇంటికి రాగానే తనకు నీరసంగా ఉందని, తల తిరుగుతున్నట్టుందని చెప్పింది.
మధుబని తన డాక్టర్ ఫ్రండ్ని పిలిచింది ఫోన్ చేసి. డాక్టర్ చెకప్ చేసి చారుమతి ప్రెగ్నెంట్ అని చెప్పింది.
“మా ఆయన ఇన్ని మందు బిళ్ళలు తెచ్చి రోజు ఒకటి మింగమన్నాడు, పిల్లలు పుట్టకుండా ఉంటారని. నేను బిళ్ళలు వేసుకుని ఎరగను. పడేసాను” అని మధుబనితో చెప్పింది చారుమతి.
“ఎంత దుర్మార్గుడైన మగవాడైనా భార్య కడుపుతో ఉందంటే సంతోషిస్తాడు. నా బిడ్డే నా భవిష్యత్తుకు ఆలంబన” అనుకుంది చారుమతి బట్టలు సర్దుకుంటూ.
“నెల రోజులు చాల బాగా గడిచిపోయింది నీతో. అప్పుడప్పుడు మాకు ఫోన్ చేయి. రెస్టారెంట్కు వెళ్ళడం మానేయకు. లేకపోతే మళ్ళీ నీకు బోర్ అయిపోతుంది లైఫ్. మేమంతా నీతో ఉన్నాం” అన్నారు మధుబని, ఇంద్రనీల్.
అనిరుధ్ దగ్గరికి వెళ్ళింది చారుమతి. “నీకు నా కంటె మంచి అమ్మాయి, చదువుకున్న అమ్మాయి దొరుకుతుంది” అని చెప్పింది.
ఏమి మాట్లాడకుండా బరువెక్కిన మనసుతో కారు డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు అనిరుధ్. పక్కన ఇంద్రనీల్, వెనక పీటర్ కూర్చున్నారు. వెనక ఇంకో కారులో చారుమతి, మధుబని, సఖి గ్రూప్ తో కలిసి వస్తున్నారు.
కారు దిగి అందరికీ వీడ్కోలు చెప్పింది చారుమతి. మధుబనికి, సఖి వాళ్ళకు థాంక్స్ చెప్పి చారుమతిని బాగా చూసుకుంటానని వాగ్దానం చేసాడు ధనంజయ్.
అందరూ వెళ్ళిపోయారు చారుమతిని భర్త ధనంజయ్ దగ్గర దించి. ఇంట్లోకి అడుగుపెట్టింది చారుమతి.
చారుమతి ఇంటికి కొద్ది దూరంలో కార్లు ఆపి నిలబడ్డారు అందరు. ధనంజయ్ని ఎంతవరకు నమ్మవచ్చు అని ఆలోచిస్తున్నారు. సఖి గ్రూప్, మధుబని, పీటర్ ఒకచోట నిలబడి మాట్లాడుకుంటున్నారు. అనిరుధ్ స్టీరింగ్ ముందు తల ఆన్చి కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
“అనిరుధ్, నువ్వేంటి ఇలా అయిపోయావు? నీ జీవితంలోకి చాలమంది ఆడపిల్లలు వచ్చారు కదా!” అన్నాడు ఇంద్రనీల్.
“పడకగది వరకు వచ్చారు, వెళ్ళిపోయారు. కాని చారుమతి పడకగదికి రాలేదు. జీవితంలోకి వచ్చింది. ఈ నెల రోజుల్లో నాకు బాగా దగ్గరైంది. చాల ప్రేమగా చూసుకుంది అమ్మ లాగా. నాకు అమ్మ లాంటి భార్య కావాలి. చారుమతి కావాలి” అన్నాడు అనిరుధ్.
“ఇంకొకరి భార్య కావాలంటే ఎలారా?”
“అదే, ఆ మాటే చెప్పొద్దంటున్నాను”
స్నేహితుడి బాధను అర్థం చేసుకుని మౌనంగా ఉండిపోయాడు ఇంద్రనీల్.
అదే సమయంలో ధనంజయ్ “కడుపు తెచ్చుకుని నెల రోజుల తర్వాత ఇంటికి వస్తావా?” అంటూ చారుమతి జుట్టు పట్టుకుని కొడుతున్నాడు.
పాత చారుమతి అయితే కాళ్ళు పట్టుకుని, కడుపులో ఉన్నది నీ బిడ్డే అంటూ దీనంగా వేడుకునేది. కాని ఇప్పటి చారుమతి వేరు. సూటిగా ధనంజయ్ వైపు ఒక్క చూపు చూసింది.
సూట్కేస్ తీసుకుని బయటకు వచ్చింది. ఆ ఇంటి నుండి, ధనంజయ్ జీవితం నుండి శాశ్వతంగా బయటికి వచ్చింది. ఈ సోకాల్డ్ మ్యారేజ్ ఇన్స్టిట్యూషన్ నుండి బయటపడింది.
బరువెక్కిన మనసుతో వడివడిగా అడుగులు వేస్తూ రోడ్డు మీదికి వచ్చింది. కట్టలు తెంచుకున్న దుఃఖం. అపరిచితమైన రోడ్డు. వివాహబంధం కూడ అపరిచితంగానే ఉంటుంది ఎప్పటికి. ఏడు అడుగులు ఏమయ్యాయి ఇప్పుడు? ధనంజయ్ ఎంత అపహాస్యం చేసాడు పెళ్ళిని! అనిరుధ్ ఎంత బాధ్యతగా ప్రవర్తించాడు తన పట్ల!
ఆలోచిస్తూ, ఏం చేయాలో తెలీక ఏడుస్తూ నడుస్తుంది చారుమతి.
ఏడుస్తూ వస్తున్న చారుమతిని కారు మిర్రర్ నుంచి చూసాడు ఇంద్రనీల్. “అనిరుధ్, నీ చారుమతి వచ్చేసింది, మనం ఊహించనంత త్వరగా” అన్నాడు.
ఇద్దరూ కారు దిగి నిలబడ్డారు. పది నిముషాల వ్యవధిలో ఏడుస్తూ తిరిగి వస్తున్న చారుమతిని చూసి, షాక్కు గురయ్యారు సఖి గ్రూప్. వెంటనే ఎలర్ట్ అయి పోలీస్కు ఇన్ఫర్మేషన్ పంపారు.
“అనిరుద్ధా!” అంటూ ఏడుస్తూ వచ్చి చుట్టుకుపోయింది. చారుమతి భుజాల చుట్టూ చేతులు వేసి “ఇప్పుడు నన్ను చారుమతిని ఎవరూ విడదీయలేరు” అనుకున్నాడు అనిరుధ్.
వెనకే ధనంజయ్ పరుగెత్తుకు వస్తున్నాడు. వీళ్ళంతా వుంటారని ఊహించలేదు.
ధనంజయ్ని చూసి అనిరుధ్ చారుమతిని ఇంకాస్త దగ్గరికి లాక్కున్నాడు.
ఆ దృశ్యం చూసి ధనంజయ్ మండిపడ్డాడు.
“నువ్వేనా దీని ప్రియుడివి? అయినా నేను దీనికోసం రాలేదు. మెడలో ఉన్న పదితులాల మంగళసూత్రాల కోసం వచ్చాను” అన్నాడు.
ఆ మాటలకు గాయపడి చివ్వున తల ఎత్తింది చారుమతి. ధనంజయ్ వైపు నిరసనగా ఒక్క చూపు చూసింది. మెడలో చెయ్యి వేసి మంగళసూత్రాలు పట్టి బయటికి లాగింది.
అంతే, మరుక్షణం మంగళసూత్రాలు తీసి, ధనంజయ్ వైపు విసిరికొట్టింది చారుమతి.
ఈ మొత్తం వ్యవహారమంతా పీటర్కు అర్థమైంది. “గివ్ హర్ పాస్పోర్ట్ బాక్” అన్నాడు.
అంతలోనే పోలీసులు వచ్చారు. ధనంజయ్ మీద డొమెస్టిక్ వయొలెన్స్ కేస్ ఫైల్ చేసారు సఖి వాళ్ళు.
ధనంజయ్ను ఎక్కించుకుని వెళ్ళిపోయారు పోలీసులు.